ramazan ışık/hayata dair

DÜNÜRÜMÜ KAYBETTİM

2011-11-25T12:30:00.000-08:00

Sevgili dünürüm, biricik gelinimin babası, dayanağım, CELİL YILMAZ 12.11.2011 de ani bir kalp krizi ile MUT'ta Hakk'a yürüdü. Acımız tarifsiz. Rahmet diliyorum. Anısı kalbimizde her zaman taze, her zaman bizimle olacak.

BİRAZ ARA

2011-09-04T05:18:00.001-07:00

"Hangi istiklal vardır ki yabancıların nasihatleriyle, yabancıların planlarıyla yükselebilsin. Tarih böyle bir olayı kaydetmemiştir.) .-06. 3.1922 G.M.Kemal'in konuşması, TBMM gizli zabıtları, cilt 3 İş Bankası yayınları-

Blogda yazmak çok zevkliydi. Bazı nedenlerden yazmaya bir süre ara vermek istedim. Umarım şartlar düzelir, tekrar yazmaya başlarım.

Tüm blogdaşlarımı ve izleyenleri sevgiyle selamlıyorum.

Tekrar görüşebilmek ümidiyle, saygılar sunuyorum.

BAÇÇI

2011-01-14T09:53:00.000-08:00

.

Çocukluğumuzda "baççı oyunu" adında bir oyun oynardık. Baççı; uç kısmı kalem ucu gibi sivriltilmiş, yaklaşık 70 cm boyunda, 5-6 cm çapında bir sopaydı. Her çocuk bu deyneklerden birkaç tane yapardı. Kendisi yapamayanlar, büyüklerine yaptırırdı. Boş zamanlarda, harman yerlerinde veya, hayvan gübrelerinin dökülmüş olduğu gübeliklerde oynanırdı. Saymaca sonucu bir ebe seçilir, seçilen ebe baççısını yere diklemesine saplardı. Ondan sonra oynayacak olanlar sıra ile ellerindeki baççı'ları bu baççıya yanlamasına vurarak ve aynı zamanda baççısını yere saplamak suretiyle ebenin baççısını ve kendisinden önce saplayanların baççılarını düşürmeye çalışırlardı. Yerdeki baççıyı düşürebilen, eğer kendi baççısı da yere saplanmışsa, rakip baççıyı almaya hak kazanırdı. Böylece, ne kadar baççı devirir, elinde ne kadar çok baççı biriktirirse, o günün kahramanı olurdu.

Çok yenilmemek için herkes kendi akranı ile oynardı.

Baççı, televizyonun, yapay oyuncakların olmadığı o devirlerde, köy yerinde, çocukların vazgeçilmez eğlencelerindendi. Harman yerlerinde toplanmaların bir vesilesiydi. Oyundan oyuna geçilirken, baççı da diğer oyunların yanında bir renkti.

Şimdi bu günden bakınca o günler, sanki eski çağlarda yaşanmış gibi geliyor ama aslında çok geçmiş değil. Zaman ne çabuk geçiyor.

Ramazan Işık

.

KORA

2010-12-15T18:34:00.000-08:00

.

Anadolu’da bir ilin, uzak ilçesinde, köy öğretmeni’nin kapısı, sabahın erken saatlerinde, gümbür gümbür çalmaya başladı. Genç öğretmen, göreve yeni başlamış olduğu bu köyde, bu saatte, kapısının çalınmasına bir anlam veremedi.
Hafif endişe, biraz kaygı, birazcık da korku ile kapıyı açtı. Karşısında, beşinci sınıftan iki erkek öğrencisi duruyordu.
-“Günaydın çocuklar, hayırdır, ne var”, dedi.
Çocuklardan biri, utana sıkıla,
-“Öğretmenim korey ver”, dedi.
Öğretmen içinden, ”korey ?”, diye tekrar etti.
“Korey ne ola ki ??? “
-“Korey ne, oğlum”.
Çocuk,
-“Kora, kora öğretmenim”, dedi.
Allah Allah , kora da ne ola ki !!
-“Oğlum, kora ne”, dedi tekrar.
Çocuk çaresiz, boynunu büküp,
-“Kora işte ???, öğretmenim”, dedi.

Öğretmen, sosyal yaşamındaki çevresinde , okuduğu bunca kitapta, seyrettiği filmlerde, böyle bir kelime duymamıştı.
Üstelik bu köy, etnik olarak, kendisinden farklı bir dille konuşan bir köy de değildi.
-“ Oğlum, bu kora dediğiniz, nasıl bir şeydir”, dedi.
Çocuk, eliyle bir çevirme işareti yaptı, ama tam meramını anlatamadı.
Öğretmen biraz sezmeye başlasa da,
- “Peki yavrum, bu kora ile ne yapacaksın, ne işe yarar bu kora ?”.
Çocuk,
- “Öğretmenim, okulda temizlik yapacağım da, onun için. Okulun kapısını açacağım”, dedi.
- “Yani anahtar mı, bu kora dediğin oğlum…”, dedi öğretmen.
- “Evet öğretmenim, işte o…, anahtar”, dedi.
- “ Hay Allah, yavrum şunu böyle söylesene...”.

Durum aydınlanmıştı.

Öğretmenin daha sonra yaptığı araştırmaya göre; köyde, anahtar kelimesi yerine, “kora” kelimesi kullanılıyordu. Üstelik bu kelime, öyle çok ta yaygın bir sözcük değildi. Olsa olsa, bu yörede birkaç köyde kullanılan, yöresel ağız olarak yaşayagelmiş bir kelimeydi.
Çocuklar nöbetçi öğrencilerdi. Köy okulunda, adet olduğu üzere, dördüncü ve beşinci sınıflardan, her gün iki öğrenci nöbetçi oluyorlar, iki derslikli okulun, sınıflarını süpürüp, temizliyorlar, kış aylarında da, sabahleyin erkenden, sobaları yakıyorlardı.

Köyde, yeni göreve başlamış olan, genç karı-koca öğretmenler, böylece, sözlüklerine bir kelime daha eklemiş oldular, "kora".

Ramazan Işık

YULAF YERMİSİNİZ

2010-12-05T03:05:00.000-08:00

Beslenme alışkanlıklarımız ne kadar değişmeye başladı. Dün, insanlar tarafından yenmesi akla gelmeyecek maddeler, bugün, yiyecek olarak önümüze konuyor. Biz de seve seve yiyoruz.

Eski zamanlarda, çocukluk yıllarımızda, hayvan yemi olarak üretilip, hayvanlar tarafından tüketilenler, bugün, insanların arayıp bulamadığı, sofralarımızın en aranılan maddeleri oldu.

Bunlardan bazıları:

YULAF;

Çocukluğumuzda, hayvan yemi olarak üretilen yulaf'ın, en aranan yiyeceklerden olacağı, aklıma bile gelmezdi. Bugün, sağlıklı bir yiyecek olarak aradığımız bir besin maddesi oldu. Bendeniz, gastrit rahatsızlığıma ilaç gibi gelen, yulaflı bisküvileri, özellikle arayıp tüketen bir tüketici oldum. Çocukluk arkadaşlarım duysa, birbirimize takılmamız içten bile değildi...

BURÇAK;

Yine hayvan yemi olması için ektiğimiz, ambarlarda bekletip, kış günlerinde hayvanlara verdiğimiz bu bitki, artık şifalı bitkiler kapsamında sınıflandırılıp, insanlığa hizmet ediyor. Bize de, bu kadar kısa sürede , bu büyük bakış açısı değişikliğine, hayret etmek düşüyor.

İnanılır gibi değil. Dün hayvan yemi, bugün arandığında az bulunan, şifalı bir bitki tohumu. Hayatımızda daha ne kadar değişiklikler olacak acaba...

ÇAVDAR;

Eski zamanlarda, buğday bulamadıkları için, fakirlerin yemek zorunda kaldığı bir tahıl. Esmer olmasından dolayı zenginlerin rağbet etmediği, buğday unu bulamayan fakir insanların yemek zorunda kaldığı bu yiyecek, bugün gelir düzeyi yüksek insanlar tarafından, özellikle aranıp, yenen bir yiyecek maddesi oldu. Çocukluğumda, bir gün çavdar ekmeğinin çok aranan bir yiyecek olacağını rüyamda görsem inanmazdım. Ama bu gün bunlar gerçek ve aradan çok uzun zaman geçmiş değil. Sanıyorum yeni kuşaklar, bu durumun böyle olduğunu pek bilmiyorlar. Kısa sürede bu kadar değişiklik olmuş olabileceğini kavramakta zorlanıyorlar. Onlara doğalmış gibi geliyor. Oysa gerçekten çok büyük bir değişiklik bu.

Herkes, eskiden biraz hor baktığımız, yulaflı, burçaklı, çavdarlı beslenmeler yapsın, sağlıklı bir ömür geçirsin.

Ramazan Işık

TÜRKÇE BOZUKLUKLARI

2010-12-03T04:51:00.000-08:00

1- "PKK terör örgütü, TSK ile mücadelesinde başarılı olamayınca......."

Mehmet Ali Şahin
TBMM Başkanı
02.11.2010-TRT haberleri

2- "Jandarma'ya uzun namlulu silahlarla saldıran terörist, kaçmayı başardı."

ATV
27.10.2010
saat 18.30 haberleri

YORUM;
"başarmak", olumlu iş yapanlar için kullanılması gereken bir durumdur. İşi, terör ve teröristlik olanlar için, başarı ve başarmak kelimeleri kullanılır mı ?
"mücadele"; ise meşru olmayan, yasa dışı olana karşı yapılan davranışlar, hareketlerdir. Yasa dışı iş yapan bir örgütün yaptığı işler, ihanettir. Onlar için "mücedelesi", hele hele "Türk Ordusuna karşı mücadelesi" demek çok yanlıştır.

Ramazan Işık

BAĞ BOZUMU

2010-11-25T05:32:00.000-08:00

.

Yüreğinin bağ bozumunda bile,

Sevda türküleri çalar, gönül telleri.

Güz gelip, yaprak dökende duygular,

Ağıtlar yakar, karalar bağlamış dudaklar.

Ramazan Işık

KARA ÇIKINLARDAN GİDESİCE

2010-11-15T02:11:00.000-08:00

.
-Şefre (Şerife) Polat Ebem'e saygılarımla-

Yaşlı kadın, otobüste, şoförün arkasındaki yolcu koltuğunda oturuyor, ilçeden, il merkezine gitmekte olduğu yolculukta, kıvrımlı yolda, şoförün araç kulanmasını dikkatle izliyordu. O kadar dikkatle izliyordu ki, O'nun her halinden haberdardı. Bir ara, şoförde bir durgunluk sezdi. Otobüs yalpalamaya, yolda gezerek gitmeye başlamıştı. Pür dikkat kesildi. Şoförün uyuklamakta olduğunu kavraması gecikmedi. Sağ elini yumruk yapıp, şoförün sırtına öyle bir indirdi ki,
"kara çıkınlardan gidesice, bizi uçuruma mı atacaksıııııın" , diye bağırdı.

Şoför, ne olduğunu anlayamadan, uyandı uykusundan. Direksiyonu sımsıkı kavradı. Arabayı kurallarına uygun kullanmaya başladı. Ama bir merak da sardı kafasında. Yaşlı kadına sormadan edemedi; "teyze, tamam, hata yaptım anladık da, bu kara çıkınlardan gidesice'de ne oluyor", dedi.
Kadın, daha dinmemiş öfkesini bastırmaya çalışarak, ve başını anlamlı anlamlı sallayarak , "geberirsen görürsün KARA ÇIKIN'ları", dedi.

Kara çıkın; kadıncağızın sözlüğünde, ihtiyacı olanlara verilmek üzere, ölünün arkasından hazırlanan, ölen kişiye ait eşyalardan oluşan bohça veya eski çağlarda insanları ölüme götüren bir hastalıktan başka birşey değildi.

Diğer oturaklarda yolculuk yapanlardan, bu olanları izleyenler; öncesinde kaygıyla başlayan mizanseni, sonrasında, bir komedi oyunu seyreder gibi izlemekten kendilerini alamadılar.

Ramazan Işık

ÜRETEBİLECEĞİNİZ EN GÜZEL ŞEY

2010-11-10T00:18:00.000-08:00

.

Birbirlerine çok yakışıyorlar. Oğlan bir doksan boyunda, kız da ona yakın. Yan yana geldiklerinde, çok güzel bir görüntü oluşturuyorlar. Onlardan güzel haberler almak, bize de mutluluk veriyor.

Gençlerle beraber olmak gibisi yok, hayatımız neşe doluyor. Açıyorlar bilgisayarlarını, videolar izletiyorlar bize. Yurt dışında , tenha bir cadde ortasında, arabanın teybinden, açmışlar halay müziklerini, halay çekmişler. İkisi kendi başlarına. Onu da videoya alıp, izlettirdiler bize. Benzer bir video da Türkiye'de, deniz kenarında bir yerde çekmişler. Çok hoştu doğrusu. İkisi, yalnız başlarına çektikleri halay videoları. Neşe dolu, kahkaha dolu.

Serde öğretmenlik var ya, öğüt vermeden duramadım. Nişanlı gençleri karşıma alıp;
"gençler", dedim. " işte bu...
hayatta üretebildiğiniz iki şey çok önemli ;
birincisi, bu videolar, halaylar... yani mutluluklar,
ikincisi ise, düğünden sonra, bizlere hediye edeceğiniz yavrular, çocuklarınız.

Gerisi hikaye...

Çal-çaput, eşya, ve diğer eksiklikler için, kesinlikle birbirinize en ufak bir serzenişte dahi bulunmayın.

Mutluluk üretin, bir de sevimli çocuklar. Sizden beklentilerimiz bunlardır..."

Gençlerin gözlerinde de, benzer pırıltıları gördüm. Bu yönde adımlar atıyorlar. Atmaya da devam edecekler.

İki gönül bir olunca, samanlık seyran olur.

Ramazan Işık

KANAAT ÖNDERİ

2010-10-26T10:48:00.000-07:00

.

Son zamanlarda bir kanaat önderi'dir tutturulmuş gidiyor. Takıldım buna. "Kanaat önderi" nedir. Ne anlamalıyım bu iki kelimeden ve kavramdan. Düşünen her insan gibi, ben de bu konuyu irdelemeye çalıştım."Kanaat önderi" , nedir.

"Kanaat" kelimesini, düşünce, fikir olarak açıklıyor sözlükler. "Kanaat Önderi" ise, düşünce ve fikirde öncülük eden anlamına gelse gerek. Buradan şunu çıkarabiliriz; bir konuda, bizim bir düşünce üretmemize gerek yoktur. Kanaat önderlerinin düşüncelerine, söylediklerine bakmalıyız. Onlar ne diyorsa öyle davranmalıyız. Bu durumda kendi düşünme yeteneklerimizi çalıştırmamıza gerek yok. Nasıl olsa bizim adımıza düşünen insanlar var. Biz ona tabii olalım yeter. Düşünüp de neden zihnimizi yoralım ki. Kanaat önderi düşünsün. Milyonların düşünmesine ne gerek var. Kanaat Önderi sıfatlı bir kişi, zihnini yorup düşünsün, diğer insanlar rahat etsin, çiftiyle çubuğuyla uğraşsın.

Koyun sürülerinin de kanaat önderleri vardır. Sürünün bu önderleri, bazan sulak alanları bulurlar, tüm sürüyü oraya taşır, hem suyunu içirir, hem de çayırlarda bol bol otlanır, karnını doyurur. Böyle zamanlar, sürü önderi için de, sürü için de hayat çok güzeldir. Ama, bazan öyle bir durum doğar ki, bir ses, bir gürültü, sürüyü bir anda şaşkına çevirir, sürü panikler. Hep birden, kanaat önderinin arkasından koşmaya başlar. Kanaat önderi olan "baş koyun", kendisini uçurumdan atıverir, hiç düşünmeden tüm sürü de kanaat önderinin arkasından dooğru uçurumun dibine...

Allah bizi, kanaat önderlerinden korusun. Kendi başına düşünebilen, yorum yapabilen, insan olduğunun farkına varmış, bu erdemi yaşayabilen kişiler olduğumuz zaman, her birimiz bir "kanaat önderi" oluruz. Sürüler gibi güdülmekten kurtulur, kanaatlerimizi kendimiz oluştururuz.

Ramazan Işık

.

TEREYAĞIMIZI KENDİMİZ YAPALIM

2010-09-24T05:55:00.000-07:00

Bugün bambaşka bir konuya girelim. Herkes yemek yapıyor ya. Ben de gıda sektörüne el atıp, bu konuda birşeyler yazayım istedim.

Tereyağı her evde tüketilen, vazgeçilmez gıdalarımızdandır. Piyasadan alınan tereyağlar her zaman güvenilir olmayabiliyor. Tereyağı yapmanın bilinen yolu ; yağlı yoğurdu yayıkla yayıp, yüzüne biriken yağları almaktır. Bugün yaşamakta olduğumuz ortamlarda bu her zaman mümkün değildir.

Tereyağı yapmanın daha pratik bir yolu da süt kaymağından (krema) tereyağı yapmaktır.

Kaymak mandıralarda satılır. Fiyatı piyasada satılan tereyağlarına göre yarı yarıya ucuzdur. Büyük oranda da yağa dönüştüğü için çok ekonomiktir. Bir örnek verecek olursak; bendeniz sık sık uğramak durumunda olduğumuz ilçedeki mandıraların birinden, kilosunu 7 TL ye kaymak aldım. Bu kaymağın bir kilosundan yaklaşık 900 gram tereyağı çıkıyor. Hem katıksız, sağlıklı, güvenilir, hem de ekonomik.

Yapımı çok basittir. Mandıradan alacağınız kaymağı, buz dolabının alt kısmında bir gün bekletin. Bir leğen içinde mıncıklayın. Yağ oluşmaya başlayacaktır. Çok az miktarda su ise, leğenin tabanında birikecektir. Bu suyu bir kaba süzün. Süzdüğünüz bu suyu keklerinizde kullanabilirsiniz. Kalan yağı da topaçlar haline getirip, soğuk su ile yıkayın. Uzun süre saklayacağınız yağları % 1.5 oranında tuzlayabilirsiniz. Bir miktarını da tuzsuz olarak buzluğunuza koyup , zamanla çıkarıp sofraya getirebilirsiniz.

Ayrıca, eğer illa eski yayık yağı tadını arıyorum diyorsanız yapmanız gereken şey, aldığınız bu kaymağın içine biraz yoğurt katıp, yayıkta yayar gibi çalkalayıp işleme devam etmektir. O zaman elde edeceğiniz tat çok daha güzel olacaktır.

Tereyağı sıhhattir. Soframızdan eksik etmemeliyiz.

Afiyet olsun.

Ramazan Işık

ÇARIKLI ERKAN-I HARPLER

2010-08-15T00:07:00.000-07:00

.

İnceden süzer seni. Dış görünüşüne bakınca hiçbir şeyden anlamazlar sanırsın. "Bir köylü parçası işte", der geçer bazıları. Okul yüzü de görmemiş. Ne anlar hayattan, dünyadan, bilimden, sanattan.

Yavaşça yanına yaklaşır, sezdirmeden. Seni gördüğü anda, sana ait bir yargıya varmış, giyiminden-kuşamından, duruşundan, bakışından notunu vermiştir kendince. Ona göre yaklaşır yanına. Sende bir boşluk sezdiyse, vay haline. Maskarası olursun, o birşeyden anlamadığını sandığın adamın. Şehirlerde pek göremezsin böylelerini. Kasketini de yan yatırır bazan. Öyle bir laf eder ki, cin çarpmışa dönersin. Kırk yıl düşünsen aklına gelmez. Hiçbir okul onların konuştuklarını öğretemez insana. Zeka gerekir, gözleme dayalı yorum yapmak için. Onlarda fazlasıyla vardır bu. Zaten hayatı gözlemle geçmiştir. Hayvanların davranışlarından başlamıştır gözlem yapmaya. Onu insan davranışlarına uyarlarlar. Verdiği örnekler de hayvan davranışlarının insana uyarlanmış şekilleridir.

Sözlükler; "ordu'nun savaşta nasıl teşkilatlanacağını belirleyen subaylar", olarak açıklar erkan-ı harp'i. Bugünkü adıyla kurmay subay' ların genel adıdır.Çarık ise, ayak boyundan biraz genişçe kesilmiş deri parçası ve onu bağlamak için, yine deriden şeritler halinde kesilmiş, bağcıktan oluşan ayak giysisidir.

Köye gelen yüksek dereceli bir memur, Mehmet ağa ile sohbete başlamış. Kendince O'nu aşağılayıp, takılmak istemiş; "yahu Mehmet Ağa, ben bu köylü milletine şaşıyorum", demiş. "Bu sizin kadınlarda, çalışa çalışa güzellik kalmamış, güneşten, tozdan ciltleri bozulmuş. Ahırlarda hayvanlarla fazla içli dışlılar, kokudan yanlarına yanaşılmaz olmuş. Bu durumda bu kadınlarla aynı yatağa nasıl giriyorsunuz", demiş.
Bizim çarıklı erkan-ı harp cevabı yapıştırmış. "Beyim", demiş, "ne yapalım, gerçekten biz de istemiyoruz , ama başka çaremiz yok, biz de sizin hanımları aklımıza getirip getirip giriyoruz yatağa", demiş.

Çarıklı Erkan-ı Harpler'le laf yarışına girilmez. Onlara çok takılınmaz.

Atatürk'ün bile bazı sorulara cevap vermekte zorlandığı anlar, bu insanlar karşısında yaşadığı anlardır.
Büyük Önder, Milli Mücadele sonuçlandıktan sonra, Mersin'de şehir turu yapıyor. Tur sırasında cadde üstündeki binaların kimlere ait olduğunu soruyor. Güzel binaların hemen hemen tamamının gayrimüslimlere ve yabancı uyruklu insanlara ait olduğunu öğrenince, oradakilere sormuş; "bunlar bu binalara sahip olurlarken sizler neredeydiniz, siz neden bu binalara sahip olmadınız". Orada bulunan bir Çarıklı Erkan-ı Harp, "Paşam, onlar bu binalara sahip olurken, biz yedi cephede savaşıyorduk", demiş.

Atatürk, daha sonraki zamanlarda çevresindekilere; "hayatta en zorlandığım anlardan biri, bu köylünün bana verdiği bu cevaptı", demiştir.

Çarıklı Erkan-ı Harp'ler bu ülkenin ortak akıl ve feraset abideleridir.

Ramazan Işık

.

KENDİ İÇ GÖÇLERİMİZ

2010-08-09T00:01:00.000-07:00

.

Çoğu zaman, yalnızlığı kalabalıklar içinde de yaşıyoruz. Bunu önlemek için göçler gerçekleştiriyoruz. Balyalarımızı hazırlamaya fırsat bulamadan, yola çıktığımız göçler.

Kendi iç göçlerimiz oluyor. Nereye gittiğimizi bilmeden. Belki bir gün doğru yere varırız düşüncesiyle yola çıktığımız iç göçlerimiz. Aradığımızı bulamazsak eğer, kim bilir belki de döner geri, eski köyümüze geliriz. Tabii köyümüz eski yerinde duruyorsa. Oraları da birileri harabeye çevirip, talan etmediyse. Oturulacak bir ev, girilecek bir gönül kaldıysa...

Geçmiş günlere dönmelerden alakoyamıyoruz kendimizi. Nedense, hep dönüp dönüp eskiyi hatırlıyoruz. Aslında, çoğu buruk , bazısı acı, bir kısmı hüzünlü, bazıları da sevinçli anlara. Ama hepsi kendi içinde özel, kendine has ve bir daha yaşanması imkansız günler onlar. "Gel, yeniden aynısını yaşa", deseler, mümkün değil, yeniden yaşayamazsın. Derler ya; "bir nehirde iki kere yıkanamazsın", diye, işte o misali. Bir daha yaşayamazsın geçenleri. Deseler ki; "hadi gel bazılarını yeniden yaşa..." Doğrusu, "aynı biçimde dönüp, yeniden yaşarım", diyeceğin de tartışmalıdır, o geçenleri. Bunca tecrübeden sonra, "o geçmiş yaşanmışlıkları yeniden yaşa" deseler, ancak başka bir şekliyle yaşamak isteyebilir insan. Yeni bakış açılarıyla oluşturduğu, tecrübeyle harmanladığı, çeşitli düşünce ve fikir kırıntılarıyla yoğurduğu başka bir şekliyle.

Gelecek hayallerimiz hiç bitmiyor. Oralara da göçler denkliyoruz. Geleceğe göçmek de farklı bir uyarlamasıdır düşünce dünyamızın. Yaşımız ne olursa olsun, geleceğe göç duygusu var olacak. Ama kendi iç göçlerimizden olan, geleceğe olan göçlerimiz bizi yaşama bağlıyor. Ümit oluşturuyor. Orda yeşeriyor umutlar, ordan güç alıp yeniden sarılıyoruz hayata. Yapacaklarımız hiç bitmiyor, kurgularımız.

An be an yaşadıklarımız ise anlık göçlerimizdir. Bir işin başındayken bir anda daha farklı bir işe geçiveriyoruz. Tercihlerimiz değişiveriyor bazan. Doğru yapıp yapmadığımızın üzerinde düşünmeden, "dal orta" giriveriyoruz olaylara. Biraz düşünüp , yorumlayıp, "saat değişebilsek", çok farklı sonuçlara varacağız belki de. Ama olmuyor işte. Duygularımızın peşinden koşup, sağlıklı yorumlar yapamayabiliyoruz bazan.

İç göçler kaçınılmaz. Ruh sağlığının da olumlu bir göstergesi galiba. Yeter ki tek yöne olmasın. Sadece geriye giden göçler , sadece geleceğe kurgulanmış hayaller veya sadece an be an değişen duygularla yaşanan göçler, pek de sağlıklı ruh halini göstermeyebilir. Bunların da bir dengesi olmalı. Her birinden azıcık bulunmalı, yemeklere atılan baharat misali. Belki bazısından biraz fazla, kimisinden daha az. Ama mutlaka hepsinden biraz.

Sağlıklı iç göçler diliyorum herkese.

Ramazan Işık

BATMAN ÇAĞALA (ÇAKIL'A) KARIŞTI

2010-08-02T08:07:00.000-07:00

Gün olur sevinir insan, gün olur üzülür. Her günümüz birbirine uymaz. Ama istikrar diye de birşey vardır. Bir seviyesi olmalı yaşam denen bu yolculuğun, bir düzeyi. Saygı, sevgi elle tutulmaz, ama gerçekliği de kimse tarafından yadsınamaz. Olmazsa olmazıdır hayatın. Saygı bitti mi ilişkilerde, bağda biter insanlar arasında. Arkadaşlıklar böyledir. Akrabasından bile vaz geçer insanlar. Hatta, evliliklerin bozulması bundan değilmidir, sevgiye dayalı saygının bitmesi.

Batman denen bir ağırlık ölçüsü vardı. Büyük ölçekli ağırlık ölçümlerinde kullanılan bir ölçü biçimiydi. Sekiz kiloya "batman", denirdi. Bu kadar büyüklükte bir ağırlık demiri olmadığından da, bu seviyedeki ölçümler, ağırlığı sekiz kilo olan bir taşla yapılırdı.

Günün birinde, adına batman denen, sekiz kiloluk bu taş kaybolmuş. Sel ağzından gelmiş olan çakıl taşlarının arasına karışmış. Belli bir ölçüsü olan, düzenlenmiş şekli bulunan bu ölçü taşının, diğer çakıl taşlarından ayırt edilmesi imkansız hale gelmiş. O zaman Ata'lar durur mu, hemen kondurmuş lafını; "BATMAN ÇAĞALA (ÇAKIL'A) KARIŞTI", demiş.

Zamanla insanlar arasındaki ilişkiler de o düzeye inmiş ki, toplumda sözü dinlenir insan kalmamış. Büyük küçük belirsiz olmuş. Kimin ne söylediği anlaşılmaz olmuş. Günümüzde olduğu gibi.

Batman çağala karıştı.

Ramazan Işık

OKUNTU OĞLAĞI

2010-07-23T14:02:00.001-07:00

Geçmişte yaşananlar geleceğe ışık tutar. Zaman, yaşam biçimlerini değiştiriyor. Geriye dönüp baktığımızda, anlatılanları dinlediğimizde, hoş aktarımlarla karşılaşıyoruz.Geçmişe dönüp gülümsüyor, nostalji yaşıyoruz.
Eski düğün adetleri bambaşkaydı. Bu konuda, köylerde yaşananların kendi içinde özellikleri vardı. Bir kişi oğlunu evlendireceği zaman, düğün tarihini belirler, eşini dostunu düğüne davet ederdi. Davet ederken, "okuntu" denen davetiye gönderirdi. Bu davetiye de davet ettiği kişinin önemine göre değişirdi. Sıradan kişilere, istikan denilen su bardağı, biraz önemli kişilere havlu, yörede çok hatırlı olarak tanınan kişilere ise elbiselik kumaş, gibi okuntular gönderilirdi.
Okuntu'yu alan kişi, kendisini "o düğün",e gitmeye zorunlu hisseder, bir şekilde bu davete katılırdı. Giderken de düğün sahibine bir hediye götürürdü. Bardak seviyesinde okuntu ile çağrılanlar, takı töreninde kendilerince bir miktar para takarak bu davete uyar, düğüne katılırlardı.
Havlu ve benzeri okuntu ile çağrılanlar, çoğunlukla çeyrek altın veya buna yakın bir takı ile karşılık verirlerdi davete.
Kendisine elbiselik kumaş ile davetiye gönderilenler, çok ağır misafir olduklarından, bu davete o derecede bir hediye ile karşılık vermek durumundaydılar. Genellikle bu da, bilezik şeklinde olurdu. Bileziklerin de kendi içinde, tel bilezik, burma bilezik gibi sınıflandırmaları olurdu. Misafirin ekonomik durumu, akrabalık derecesi ve toplumsal seviyesi bunun ölçüsünü belirlerdi.
Bu okuntularda okuntuya karşılık verenlerin bir kısmı, düğün sahibine verdiği önemi belirtmek için düğüne koç götürürdü. Bu üst seviyede bir değerdi. Bu işi o kadar abartanlar olurdu ki, bazan bir dana götürene bile rastlanırdı. Bu kişileri, düğün evine gelişlerinde davul- zurna büyükbir lütufla karşılar, karşılığında da bahşişini alırdı.
Okuntuya davar götürmek çok rastlanan bir durumdu. Bir koç, bir davar (keçi) yedeklemek (davarın boynundan tutup götürmek), akrabalar için çok onurlu bir iş'ti. O çağlarda köylerde her evin mutlaka en az otuz, kırk, bazı ailelerde yüzlerce (sürüyle) davarı olduğundan, bu düğünlere davar götürme işi, sıradan bir iş gibi olmuştu.
Yörede sık sık düğün olduğundan, hatırı sayılır kişiler bu düğünlerin her birine de davar yedeklemek durumunda kaldığından, götürülen davarların sürünün en çelimsiz davarlarını götürme işine kadar düşerdi.
Düğünlere götürülen bu zayıf ve çelimsiz davarlara, "Okuntu Oğlağı" denirdi.

Okuntu oğlağı deyimi gide gide şekil de değiştirdi. Bir kızı isteyen bazı gençlere sıfat olmaya başladı. Alımlı, boylu poslu,endamlı bir genç kızı, boyu kısa, çelimsiz bir oğlan istediği zaman kız; "hıh, o okuntu oğlağı kılıklı oğlan'a mı varacağım" , diye alay ederdi.

Kimse, "okuntu oğlağı kılıklı", deyimine muhatap olmasın.

Ramazan Işık

EMEKLİ DE TATİL YAPAR (MIYMIŞ)

2010-06-28T10:07:00.000-07:00

Ülkemizin üzücü gündemi ve kişisel yoğunluk, bizi çok gerdi. Bir süre dinlenmeye, ortam değiştirmeye ihtiyaç doğdu.
Blogdaşlarıma güzel günler dilerim.
Güz döneminde görüşmek üzere, sevgiler.

MODİFİYEZEDE

2010-06-14T00:35:00.000-07:00

Yeğenlerimden biri araba aldı. O'nunla ayrı şehirlerde yaşıyoruz, sık görüştüğümüz de söylenemez. Ama yaşam biçimini yakından takip ediyorum. Dolayısı ile alışkanlıklarını, zaaflarını ve tutkularını iyi bildiğimi sanıyorum. Yeğenimin en büyük tutkusu arabalar ve modifiye yapılmış arabaya binmek. Bu tutkusundan hareketle, gün geçmez ki arabasında bir değişiklik yapmasın. Önce jantlardan başladı değiştirmeye, çelik olmalıymış jantlar. Arkasından tamponlar, bir sürü kıvrımları olan tamponlar taktırdı arabasına. Camlar siyah film kaplanacak, içerisi görünmeyecek. O yetmedi, egzost çıkışı çift olmalıymış ve nikelajlı olacakmış. Ses sistemleri kurulacak. Arkada rüzgarlık olmazsa olmaz. Amortisörler indirilip, araba yere değecekmiş gibi bir hava verilecek ve daha bir sürü şey... Tüm bunları, onaylamadığım gibi, yapılanları bir tebessümle izlemekteydim. İçimden de, keşke bunu bu kadar abartmasa dediğim bir noktaya vardı iş. Trafikte yaşanan sorunlar ayrı bir cabası işin. Babası birkaç kez uyarmış, bu durumun uygun olmadığını, ama dinleyen kim. Gençlere söz geçirmek öyle kolay değil. İlla bir olay yaşayacaklar ki, büyüklerin ne demek istediklerini anlasınlar. Buna da deneyim deniyormuş.

Geçenlerde aldığım bir haber beni üzdü. Yeğenim, eşi ile birlikte giderken, arabanın motor kısmından dumanlar çıktığını görmüş. Durup kaputu açmış. Motorun bulunduğu bölümün yanmakta olduğunu görmüş. Yangın tüpü aramış, bulamamış. Yoldan geçenlerden yardım eden olmamış. İtfaiye gelip yangını söndürdüğünde, artık arabadan bir demir yığını kalmış geriye.

Haberi duyduğumuzda, doğal olarak ilk sorumuz, gençlerin sağlık durumları oldu, onlara birşey olmamış bereket.Eşinin ve kendisinin sağlıkları iyi. Geçmiş olsuna gittik. ”Sevgili yeğenim mal önemli değildir, çalışır yine alırsınız, ama bundan sonra, aman biraz dikkat”, deyip üzüntülerini paylaştık.

Arabanın durumuna gelince; Arabanın, modifiye sırasında bazı elektrik donanımlarında aşınmaya sebep olunmuş olabileceğini düşünüyorum. Elektrik kablolarından bazıları aşınmış ve yangın bu sebeple çıkmış olabilir. Bu aşamada, yeğenimle bu konuyu tartışmadım, ama olaya da çok üzüldüm. Arabanın kaskosu olmadığından bir hak talebinde de bulunamadılar.

Bir araç üretilirken çeşitli aşamalardan geçer. Birinci aşama tasarım ve planlamadır. Tasarım yapıldıktan ve bir sürü evrelerden geçtikten sonra üretim aşamasına gelinir. Üretimden sonra kurallarına uygun biçimde kullanım aşaması gelir. Gençler çoğunlukla bu kuralları göz ardı ediyor. Araç üzerinde, modifiye denilen değişikliklere gidiyorlar. Modifiye işlemi, o aracın tasarımcıları tarafından onaylanıp, teknik hesapları yapılarak uygulanmazsa, herkes kafasına göre araç üzerinde değişiklik yapmaya kalkarsa, bu olayda olduğu gibi, can sıkıcı durumlar ortaya çıkabiliyor. Özellikle otomobil üretiminde bu aşamalara çok dikkat edilir. Aracı kullanırken, araç için belirlenmiş, denenmiş kriter ve kurallara uymak gerekir. Burada denetim elemanlarına da önemli görevler düşüyor. Teknik şartlarına uymayan değişikler yapılmış araçların trafikte dolaşmasına izin verilmemelidir.

Gençler, aman dikkat !!!! Anlamsız bir zevk uğruna, sizin ve sevdiklerinizin hayatını tehlikeye atmayın. Modifiye denen, hiç de gereği olmayan işlerle uğraşmayın. Otomobilinizi fabrikasından çıktığı biçimi ile, orijinali nasılsa o şekilde kullanın. Bizim için hayatlarınız, modifiye edilmiş bir arabadan daha kıymetlidir.

Ramazan Işık

26.05.2010

Ankara

HİŞŞŞŞT, HEEEEEY, AMCAAAAAA !!!!!!

2010-06-06T00:47:00.000-07:00

Hişşşşşt, heeeey, amcaaaa !!!

Yaşlı adam, gürültülerin geldiği yana başını çevirip baktı. Sesler yolun karşı kıyısındaki demir parmaklıklı duvarın üstüne çıkmış olan bir grup çocuktan geliyordu. Çocuklar adama doğru hep bir ağızdan bağırışıyorlar, ıslık çalıp, yihuuuuu, vaaauuoov, heeeey sesleri çıkarıp, alkış tutuyorlardı. Böylece adamın dikkatini çekiyorlardı.

Adamcağız bir an ne olduğunu şaşırdı. Çocuklardan tarafa bakıp, durumu anlamaya çalıştı. Yolda akan araba trafiği kesilince, çocuklara doğru yöneldi. Bağıran çocuklara yaklaşıtıkça, buranın bir ilköğretim okulu olduğunu, çocukların da, teneffüse çıkmış, arka bahçede gözlerden uzak, duvara tırmanmış, gelip geçen insanlara laf atan, yaramazlık yapan çocuklar olduğunu anladı. Duvara bitişik tek katlı bir yapı vardı. Arka duvarı görünen bu yapı, büyük ihtimalle, okulun kantini olmalıydı. Yarısı kantin duvarına, bir kısmı okulun bahçe duvarına, bazıları da demirlere tırmanmış bir sürü çocuk, adam yaklaştıkça daha da güçlü alkışlamaya başladılar.

Adam sakin, onlara doğru yönelip, O da çocuklar gibi kuvvetli bir alkışa başladı. Çocuklar bir an şaşaladılar, ama alkışlarına devam ettiler. Voooaahhh, yihiyuuuu, ohhhhooooo gibi sesler de aynı hızıyla sürüyordu. Adam duvarın dışında , çocuklar iç kısımda olmak üzere, bu hal bir süre devam etti.

Yaşlı adam alkışa devam ederken, çocukların her birinin gözlerinin içine, tek tek, uzunca sürelerle, dikkatle bakıyor, alkışına da devam ediyordu. Çocuklar durumda bir gariplik olduğunu anlamaya başladılar. Adam deli mi, numara mı yapıyor, yoksa ne yapmak istiyor, bir türlü anlam veremediler. Yavaş yavaş sesler kesildi, arkasından alkışlar. Adam, alkış ve gürültülerin yeterince kesildiğini anlayınca; hızını kestiği alkışına devam ederek, "aferin çocuklar, hepinize aferin", dedi. Çocuklar şaşkın, dikkat kesildiler. Adam, "annenize de aferin, babanıza, özellikle de öğretmenlerinize aferin", dedi.
"Sizi çok sevdim, sizleri böyle yetiştirdikleri için onları kutluyorum".
Çocuklarda bir durgunluk, arkasından çözülmeler başladı. Önce kız öğrenciler atladı duvardan. Demirdekiler de yavaş yavaş aşağıya inip, adama bakıyorlardı. Adam alkışa devam ediyor, çocukların gözlerine tek tek , uzun uzun bakıyordu. Bunlardan başka tek cümle söylemedi. Sadece baktı, alkışlamaya devam etti. Grup çözülmüş, köşeyi dönenler okula doğru yavaş yavaş ordan uzaklaşmaya başlamıştı. Karşılık vermeye çalışanları da, bazı öğrenciler çekip götürdü.

Adam, çocukların arkalarından bakarken, altıncı ya da yedinci sınıfta olduğu belli olan bir kız çocuğu geri geldi. Duvarın dibine doğru yaklaştı. Adamın gözlerinin içine dikkatle bakıp, ağlamaklı bir ses tonuyla, "ben anneme laf söyletmem, ben sizi anladım, lütfen, annemin beni iyi yetiştirdiğini söylediğiniz cümlenizi geri alın", dedi.

Şaşkınlık adamdaydı, "annemin, beni iyi yetiştirdiğini söylediğiniz cümlenizi geri alın", !!! ???

Yaşlı adam, bu yavruya bir kez daha dikkatle baktı. O'nun ne kadar iyi bir insan, akıllı bir öğrenci, ama aynı zamanda da bir çocuk olduğunu, bu çocukta gördüğü cevheri; biraz önce onların kendisine yaptıkları gibi, ıslık çalıp, yihuuuuu, vaaauuoov, heeeey diye bağırarak çevresindeki insanlara anlatmak istedi. Şehrin bu caddesinde yürüyen insanlar, olanları ve hislerini bu çocukların diliyle onlara anlatmaya kalksaydı, anlarlarmıydı acaba...

"Bir denesem... ", dedi, kendi kendine. Durdu... "Aman, şimdi akıl hastanesinde odalardan biri boştur, orayı doldurmayayım", deyip vazgeçti.

Kız öğrenciye dönüp, "sen akıllı bir çocuksun,bundan sonra daha dikkatli davranacağına eminim, hoşça kal", dedi.

Ramazan Işık
25.05.2010
Ankara

BONCUK'LA HALLERİMİZ

2010-05-30T00:17:00.000-07:00

İnsanlarda kişilik sapmaları oluyor, sıkıntıların getirdiği. Dertlerini unutmak için, çeşit çeşit işlerle uğraşanından tutun da, olmadık maceralara kalkışanına kadar. Kimisi hobi adına uçurumdan atlıyor, kimisi denizlerin dibine dalıyor. Gençliğinde özentiye kapılanlar sigaraya başlıyor, bazısı içkiye. Daha olmadı kumar düşkünleri peydah oluyor. Bazısı da ipin ucunu kaçırıp, madde bağımlısı oluyor. Hele şu futbol düşkünlerine

ne demeli. En yakın arkadaşını, sevdiğini bile kırıp dökenlere rastlanıyor bu uğurda, adam öldürmeye vardıranlar bile var bu işi.

Boncuk benim kedim. O'nunla özel hallerimiz var bizim. Bebekliğinden beri bizim yanımızda. Daha önceki yazılarımdan birinde, hayat hikayesini anlatmıştım. Şimdi de daha özel hallerini paylaşmak istiyorum.

Adeta konuşmaya başladı bizim tekir. Doğaldır ki, sadece benim anladığım bir dil bu. Mama isteyişi , su isteyişi, tuvalet ihtiyacını belirtmesi bambaşka hallerle ve seslerle oluyor. Gel dediğimde peşimden geliyor. Kızdığımı hemen anlayıp uzaklaşıyor. Eğer yüksek perdeden bir konuşma varsa evde, çok özel bir miyavlamayla bu konuşmanın bitirilmesi gerektiğini anlatıyor. Telefonla konuşmamızı istemiyor. Telefonla konuşmaya başladığımda koşup kucağıma geliyor, telefon tuttuğum bileğimden hafifçe ısırarak, bu konuşmayı sonlandırmamı istiyor. Flüt bile çaldırmıyor. Flüt sesini, ağlama sesine benzettiği kesin. Onun için ne zaman flüt çalsam, bıraktırmak için gelip bileklerime yapışıyor. Yat dediğimde sırt üstü yatıp, kendisini mıncıklamamı bekliyor. Mama dediğimde, durup yüzüme bakıyor, "beni al götür, mamamı yedir" dercesine bekliyor. Zaten mamayı da kendi başına yemiyor. İlla benim elimden yiyecek. Anlaşılacağı üzere, kuru ve markalı mama dışında mama yemiyor. Ettir, süttür, tavuktur, balıktır, hiçbir şeye bakmıyor. Koklamıyor bile. Böylesine garip bir hayvan. Suyu da özel olacak hanım kızın, hazır sulardan içiyor. Şehir suyu klorlu olduğu için ondan içmiyor. Ayrıca, bahar aylarından sonra oda sıcaklığındaki suyu da içmiyor. Buz dolabında soğutulmuş su ile aşlama yaparak veriyorum suyu. Ilık su içmiyor. O suyu hazırlarken etrafımda dönüşünü görseniz, tam film sahnesi.

Bu günlerde biraz tasalı. Kısırlaştırma ameliyatı oldu olalı, bahar ayları geldiği zaman yemeden içmeden kesiliyor. Zayıflıyor, halsizleşiyor. Bu durumu bizi üzüyor haliyle. Kendisi doğal yollarla içmediğinden, biz de süt şırınga ediyoruz ağzına. Biraz protein alsın diye de iki güne bir bıldırcın yumurtası karıştırıyoruz sütüne, zoraki içiriyoruz.

Ayrıca bizimle beraber yurdun dört bir yanını gezdi bu güne kadar. Ailenin bir ferdi oldu artık. Gittiğimiz yerlerdeki otel odalarında, O'na da özel köşe hazırlanıyor. Dışarıya çıkışlarımızda bizi bekleyişleri çok dokunuyor doğrusu. Ama çare yok. Bir yerlere bırakmamız imkansız. Zira O'nun dilinden bizden başkası anlayamaz.

Bahçedeki halleri ise bambaşka. Bahçede yaşadığı mutluluğu başka yerde bulamıyor. Otların arasında kuşlara sinmesi, ağaçlardan ağaçlara koşması bir harika. Bahçede gezerken yanımızdan hiç ayrılmıyor. Bahçenin en alt kısımlarına kadar illa yanımızda olacak. Bir de, biz dışarda asma altında otururken, asmanın gövdesinden tırmanıp, yaprakların içinde kaybolup, oradan bizi seyretmeye doyamıyor. Biz aşağıdan ayrılmazsak, o da akşama kadar orda uyuyor.

Tüm bunlar şaka gibi. Gençliğimde şöyle bir düşüncem vardı; Okuduğum kitaplarda, izlediğim filmlerde, gazete haberlerinde bazı insanların hayvanları özel mamalarla beslediklerini duyar, izlerdim. Çok kızardım bu duruma, hayvanları sevmediğimden değil ama, o günün şartlarından. "Biz burada kalem, kitap bulamazken, insanlar hayvanları özel besinlerle besliyorlar", diye. Şimdi aynı duruma biz düştük. Bir kişilik sapmasıdır ki sormayın. Hakkında yazı bile yazıyorum.

Sabahın erken saatlerinde, baş ucuma gelip mırıltılı sesler çıkarıyor. Uyanmazsam, biryerleri tırmalamaya başlıyor. O şekilde de uyandıramazsa , bu sefer bileklerimden hafif hafif ısırarak beni uyandırıyor. Ne olacak, Boncuk Hanım doyurulacak. Suyu hazırlanacak. Balkon kapısı aralanıp, dışarıdaki kumuna gidecek.

Tüm bunlar hayra alamet mi bimiyorum. Yoksa madde bağımlıları gibi, bendeki bir tür eksen kayması mı.

Sonuçta yaşam denen şey, sevdiğiniz şeyleri yapmak sa, Boncuk'la bu hallerimizi seviyorum. Zaten çocukluğumdan beri, çeşitli aralıklarla kedilerim omuştur. Şimdi de abartılmış bir hali var bu işin. Bir tek kaygım var; kedilerin yaş sınırı on, on beş yıl civarında deniyor. Bizim boncuk yarı yaşına yaklaştı. Allah bize ömür verirse, Boncuk'u kaybetmeye nasıl dayanırım bilemiyorum.

Geçenlerde, O'nu bana getiren oğlumun , bu durumu düşünüp , gözlerinin nemlendiğini gördüm. Ben de ondan geri kalırmıyım.

Bize bir psikolog lazım. Çevresinde olan söylesin.

Ramazan Işık

21.05.2010

Ankara

AMCAM ÇEŞMESİ

2010-05-25T00:05:00.000-07:00

(Unutulmayan Fotoğraf Kareleri 2)

"Hocam", dedi,

"Biliyorum ki senin, İç Anadolu ile bağların kuvvetlidir. Oraları, zaman zaman gidip görmeden duramazsın. Yollarında yürümeden, dağlarında gezmeden, sularından içmeden edemezsin. Hele yemliğinden yemeden, madımak toplamadan, karamuk , böğürtlen, kuşburnu çalılarına dokunup, dikenlerini eline batıra batıra meyvelerini toplayıp, tadına bakmadan yapamazsın. Koyaklarından kar bulup, karlı pekmez yapmazsan, o yaz mevsimini yaşamış saymazsın. Yollarda çobanlara selam verip, çıkınlarındakileri senin de götürdüklerinle karıştırıp, paylaşmaya bayılırsın. Şelale başları bulup, sıçrayan sularında ıslanmak istersin. Dağ başında, taşların üstünde tek başına rüzgara, yağmura , kara karşı yıllarca dayanmış ardıç ağaçlarını seyre dalmaya doyamazsın".

Bunları söyleyen, zaman zaman özellerimizi paylaşıp, dertleşecek kadar yakınlaştığımız, köylerinde öğretmenlik yaptığım, köy ihtiyar heyetinde aza olarak bulunan Ali idi. Çocuğunu okutuyordum. Öğrencim o kadar başarılı bir öğrenciydi ki, geleceğinden çok ümitliydim bu gencin. Babası da ilgili bir veli idi. Dostluğumuzun verdiği yakınlaşma ile, bu çocuğun geleceği ile ilgili paylaşımlarımız oluyordu. Özellikle bu konularda, beni dikkatle dinlerdi.

"Hocam, sen Toroslar'ı Sertavul Geçidinden geçerek İç Anadolu'ya geçiyorsun. Bu geçitte, bildiğin gibi, AMCAM ÇESMESİ adında bir çeşme var. Tam torosların başında bulunan bu yerlere ben sık gidip gelemiyorum. Sana vasiyetimdir. Ne zaman bu geçitten geçersen, benim için de bu çeşmenin suyundan, avuç avuç iç. Sakın unutma, senden, Sertavul'dan her geçişinde bu sudan istiyorum".

Ali, bana bu vasiyeti bıraktığında, daha kırk yaşlarında yoktu. Ben köylerinden ayrıldıktan birkaç yıl sonra, Ali'nin vefaat haberini duydum. Çok üzüldüğümü söylemeye gerek yok sanırım. Ama bundan daha önemlisi, sık sık geçmek durumunda olduğum ve her seferinde mutlaka durup, suyundan doyasıya içtiğim, Amcam Çeşmesi'nden, bundan sonra nasıl su içebilecektim. Mut'tan Karaman'a geçerken, Torosların tam tepesinde akan bu kar suyundan, bundan sonra bir vasiyet olarak da içmek zorundaydım artık. Ve ne zaman bu çeşmeden su içsem, Ali'nin bana vasiyetini yaparken ki fotoğraf karesi, gözlerimin önüne gelir. İçtiğim su boğazımda düğümlenir.

Ali'yi anmadan geçemem O Çeşmeden. Her seferinde O'nun için de avuç avuç su içerim.

Geçenlerde yine o geçitten geçtim, senin deyiminle, "Amucam Çeşmesi"nde durdum, suyundan içtim ve yine seni andım aziz dostum.

Ruhun şad olsun.

Ramazan Işık

19.05.2010

Ankara

BEDELİ ÖDENDİ

2010-05-18T10:34:00.000-07:00

...Şehri yüksekten gören, lüks lokantanın balkon masasına, biri ileri, diğeri orta yaşlardaki iki adam, karşılıklı olarak oturdular. Uzun zamandır görüşmüyorlardı. Hem bu hasreti gidermek, hem de dertleşmek istediler biraz. Bu arada da, "bir şeyler yeriz", diye anlaştılar. Yemeklerini söyleyip, sohbete koyuldular. Yaşça genç olan; babasının son zamanlarını anlattı, birkaç yıl önce kaybettiği babasının. Yaşlı olan da, arkadaşı ile yaşadığı, eski müşterek hatıralarını tazeledi. Geçmiş günleri andı. Yemeklerini yediler. Genç adam garsona eliyle, "hesabı getirin", anlamında işaret etti. Garson geldi, genç adama doğru eğilip, "hesap ödendi efendim “, dedi. Genç dikkatle garsona bakıp, “kim ödedi” dercesine başını salladı. Garson, fark ettirmemeye çalışarak, yaşlı adamı gösterip, "beyefendi ödedi", dedi. Genç adam şaşırdı. Ne ara hesabı ödeyivermişti böyle. Dayanamadı, "amca, niye zahmet ettiniz, ben ödemek istiyordum hesabı”, dedi.
...Adamcağız başını yana eğip, “afiyet olsun evlat”, dedi.

...Genç adam, bu durumdan etkilenmişti.“Amca, size bir şey sormak istiyorum”, dedi.

... “Buyur evlat, sor”, dedi adam.
...“Bizim çağın gençleri ile, sizin aranızda çok büyük farklar görüyorum. Biz gençler, hayatı yorumlamada sizler gibi düşünemiyoruz. Bazı konularda, aldığımız kararlarda, özgür olmak istiyor, her şeyi kendi bildiğimiz gibi yapmak istiyoruz. "Bu benim kararım, istediğimi yapmalıyım", diye düşünüyoruz. Bir süre sonra dönüp baktığımızda, görüyoruz ki, sizin çağdan birinin söylediği, ama bizim uymadığımız noktaya gelmiş oluyoruz, bu nasıl oluyor”, dedi.

...Adam bu soru ile durgunlaştı, mahzun bir hal aldı. Gözleri hafiften buğulandı.
“Evlat”, diye söze başladı. “Bizim çağın şartları, sizinki ile karşılaştırılamaz. Bizim doğduğumuz, büyüdüğümüz ortamlar, çektiklerimiz çok farklı, sizinkiler farklı. Biz bedel ödedik. Ödediğimiz bedel; saçlarda ak, alınlarda kırışıklık, gözlerde gözlük, dişte protez, belde fıtık, dizde menisküs, bacakta varis ve sayamadığım daha bir sürü şey, bunların bedeli olarak bizim hayatımızdan alındı. Bunun sonucunda da olaylara nasıl bakacağımızı, bir adım sonrasında bizi nelerin beklediğini öğrendik", dedi.

"Bu öyle bir konu ki, konuşmakla bitmez. Ciltler dolusu kitapla anlatmak gerek. Neden gençlere sürekli olarak çok okumalısınız diyoruz. Yazılmış olanlar, çoğunlukla yaşanmışlıkların, hataların özetleridir. Okunsun ki, bu hatalar bir daha yapılmasın diyedir".

...“Bunun örneklerini tarihimize bakarak ta anlayabilirsin. Biz bu gün, bu topraklarda mutlu, huzurlu, güven içinde yaşıyorsak, bunun da bedeli ödendi. Çanakkale de , Dumlupınar'da, Sarıkamış'ta ve daha çok cephelerde; can olarak ödendi, kan olarak ödendi. Daha bıyıkları terlememiş gençlerin yavuklularına kavuşmadan dünyayı terk etmesiyle ödendi, babasız büyüyen yavrular olarak ödendi, dul kalan kadınlar, sürülememiş tarlalar, üreyememiş nesiller olarak ödendi.

...Halen de ödenmeye devam ediyor evlat. Bildiğin gibi, emperyalistlerin içimize soktuğu nifak tohumlarıyla mücadele için, bu bedel ödenmeye devam ediliyor.

..Dilerdim ki, bu bedeller, bu lokantada yediğimiz yemeğin bedeli kadar kolay ödenebilseydi. Para olarak, mal olarak ödenebilseydi. Ama, gördüğün gibi, bu iş o kadar kolay değil ". Deyip iç geçirdi.

Evlat,..."Hayatta kalıcı bir başarı yakalamak istiyorsan, bedelini ödemelisin. "

...Ramazan Işık

UNUTULAMAYAN FOTOĞRAF KARELERİ

2010-05-13T03:05:00.000-07:00

Hepimizin hafızasında unutulmaz kareler vardır, zaman zaman gözümüzün önüne gelen, olmadık yerlerde hatırladığımız. Kimisi yakınlarımıza aittir, kimisi arkadaşlarımıza, kimisi de çocukluğumuzun derinliklerinden kalma.

Şehrin kenar mahallelerinden birinde yaşıyor, merkezi yerdeki ortaokulda okuyordum. Haliyle mesafe uzaktı. Kış günlerinde otobüsle gidiyor, havalar güzelse, yürüyerek gidip geliyordum okula. Üç kilometre mesafeyi, sabah gidip, öğlen dönüyordum, hergün.

Okul yolumun üstünde, tren yolu ve tren istasyonu vardı. Yolun üçte bir kısmını geçtikten sonra ulaştığım tren garında, biraz dinlenirdim . Gar'ın yanında da, trenle taşınacak eşyaların konduğu depolar vardır. Depoların kapıları, yerden bir metre kadar yüksekliktedir, çift kanatlıdır, ve çok büyüktür, önünde de taşıma arabalarının gidip gelebileceği genişlikte yürüme platformu vardır. Bu platformun önlerine kamyonlar yanaşır, yükler doğrudan kamyonun içine, taşıma arabaları ile yüklenebilir.

Bir gün, okula gidip öğleye kadar okuduktan sonra, dönüş yolunda, yine tren istasyonundaki depoların yanından geçiyordum. Mevsim olarak, ilkbahar aylarından bir gündü. Öğle arası, yemek molası saatiydi. Antrepo büyüklüğüne yakın bir depo olan, Gar Deposu'nun kapılarından birinin önüne, yüksekliği bir metreyi geçen, büyük çuvallardan birkaç tanesi konmuştu. İçinde tahıl dolu olduğu belliydi. İşçilerden birisi, öğle arası molasını fırsat bilip, bu çuvalların üstüne kıvrılmış yatıyordu. Hava oldukça ılımandı. Belli ki, sabahtan beri çalışıp yorulmuş, yorgunluğunu atmak için de, bu çuvalların üstünde uyuya kalmıştı.

Unutamadığım, hafızamdaki fotoğraf karesi de, tam burada oluştu işte.

İşçi öyle yorulmuş ki , öğle yemeğini bile yemeye fırsat bulamadan, uyuya kalmıştı. Öğle yemeği, baş ucunda duruyordu. Bir gazete kağıdının arasında, yenmek üzere çuvalların üstüne hazırlanmış, iki domates, bir salatalık ve yarım somun ekmek, yanında da bir cımcık tuz.

O kadar canım çekti ki, bu domates, ekmek ve salatalığı, adeta hafızama kazındı, dövme yaptırmış gibi.

O gün bu gün, unutamadığım bu fotoğraf karesini, çok yorumlamaya çalışmışımdır.

İşçinin bu yorgun hali mi bana dokunmuştur da, bu kareyi unutamamışımdır, öğlen vakti ben de aç olduğum için, bu yiyecekler bana çok mu çekici gelmişti de, ondan mı unutamamıştım, yoksa baharın ilk günlerinde, o yıllarda, daha mevsiminin yeni gelmekte olduğundan, şimdiki gibi kış aylarında bulunmayan domates ve salatalık, bana çocuk duygularımla çok mu çekici gelmişti, bilemiyorum.

Galiba bunların üçünün de birleşimi olsa gerek, bu fotoğraf karesini unutamayışım.

Gün gelir, yemek üzere elime bir domates alırsam, veya bir salatalık, aklıma o işçi gelir. Boğazımda düğümlenir lokmalar. Geçmişte gezinir, dönerim an be an. Bazan yüzümde oluşan duygusallığı karşımdakiler de farkeder. Sanırım, "bizim hoca gene nerelerde acaba", diye gülümsemekten kendilerini alamazlar.

Toplumda saf ve deli zannettiklerimizin, zaman zaman nerelere gidip geldiklerini farkedebiliyormuyuz.

Ne mutlu, dostlarıyla beraberken , o an O'nun nerelere gidip geldiğini anlayabilenlere.

Gönül dostları, tam da onlardır.

Ramazan Işık

13.05.2005

Ankara

KENDİ HAPİSHANELERİMİZ

2010-05-07T00:05:00.000-07:00

Evimiz, hapishanemiz olur bazen. Kendi kendimize oluşturduğumuz hapishanemiz. Hayata küskünlüklerimizin acısını, sanki birilerinden çıkaracakmışçasına oluştururuz bu hapishaneleri.

Oturma odamızdan çıkmak istemeyiz. Hatta oturduğumuz koltuk bile bellidir. Öylesine bellidir ki, adı konulmamış bir sahiplikle, bizden başka kimse oturmaz ona. Biz de, otura otura, “gurk basar, cülük çıkarırız”, diğer odalarda neler olduğundan habersiz.

Atölyemizin kapısını kapar, duvarlarına izolasyon çekeriz, sesler girmesin diye. Kulaklarımıza tıkaç tıkamadığımız kalır. Komşuda neler oluyor, duymak istemeyiz.

Bilgisayarımız sığınağımız olur. Kapalı tuttuğumuz kapılarımıza inat. Sanal’da dünyaları tanımaya çalışırız, yeni pencerelerden. Buraların da, daha beter hapishaneler olduğundan haberimiz yoktur, çoğu zaman. Oysa dışarısı günlük güneşlik, ağaçlar çiçek yığını, kuşlar cıvıl cıvıl, arılar vızır vızır, çocuklar koşuyor neşeli.

Beynimizi kapatırız dünyaya, ölüme çok yakın olduğumuz andır artık. En kötüsü de budur. Beyin ölümünden bir önceki hal, “beynimizi kapatmak” tır.

Beynimizi kapatmayalım, ki, bilgisayarımız, çalışma ofisimiz, odalarımız, evlerimiz hapishanelerimiz olmasın. Yeryüzünü büyük bir hapishaneye çevirmeyelim. Dışarıya çıkalım biraz, cıvıl cıvıl doğa'ya, kırlara, denize, dağa, ovaya. Pınar başları bulalım, kaynak suları. Derler ya; "kırk pınardan su içen, ölümsüzlüğü yakalarmış". Kırk pınar bulup, suyundan içelim.

Beynimiz açık olsun, hapishaneler kapalı.

Ramazan Işık

24.04.2010
Mersin

MERSİNDE BAHAR OLUNCA

2010-05-03T00:47:00.000-07:00

MERSİNDE BAHAR OLUNCA

Mersin’de bahar olunca,
Gül olur, gülşen olur.
Mersin’de bahar olunca,
Garip gönlüm şen olur.

Güneş, bir başka vurur pencereme,
Mersin’de bahar olunca.

Toros’lar konuşmak ister kendi dilince,

Kuşların sesinden.
Tekir kedim Boncuk bile yerinde duramaz,
Sahile koşmak ister,
Mersin’de bahar olunca.

Deniz, cam gibidir sabahları,
Geceleyin yakamozlar gamsız.
Gökyüzü masmavi,
Sandallar bağımsız,
Zincir tanımaz duygular,
Mersin’de bahar olunca.

Ramazan Işık

24.04.2010

Mersin

BİLDİĞİ PİŞİRDİĞİNE YETMEZ

2010-04-30T02:01:00.000-07:00

...İçeriye hırsla girdi. Çok şaşkındı. Bir türlü anlam veremedi duyduklarına. "Böyle de olur mu canım...", dedi. "Bu kadar da cahillik olmaaaz, insan biraz çevresine bakar, bunlarda hiç mi akıl, hiç mi feraset yok", diye yüksek sesle çıkıştı çevresindekilere.

...Söylene söylene evin içinde dolaşmaya, kafasındakileri toparlamaya çalıştı. Bir türlü düşüncelerini bir noktada birleştiremiyordu...."Bu kadar olmaaz...,bu cahillik nereye kadar, basit bir şey için yuva yıkılmaaaz..."

...Bu sözlere sebep, oğlunun biraz önce gelip, sedire oturup, "ana, dayanamıyorum artık, boşadım", demesiydi. Elini alnına koydu. Başı çatlayacak gibi oldu. Eskilerin, "inme indi" dedikleri şey mi oluyordu ne. Gözleri kan çanağına döndü. Kendi yaşantısı geçti gözlerinin önünden..., çocukluğu..., gençliği....

...Savaş yıllarının etkisi, memleketin üstünden gitmemişti daha. Bir kara bulut gibi çöken kıtlık yılları, arkasından gelen yoksulluk. Çavdar ekmeğini bulanlar şanslıydı. Arpa ve yulaftan un yapıp yiyenler çoktu. Buğday unu lükstü. Ekmeğin içine katık bulmak öncelik değildi. Unun varsa, gerisi kolaydı. Dağda ot mu yok, toplarsın, doğrarsın, hamurun içine koyar, sac böreği yaparsın, biraz patates, biraz soğan da karıştırabilirsen, değme keyfine.

...Gaz yağı bulmak çok zordu. Bir teneke gaz yağı alabilmek, ancak memurlara, köyün ileri gelenlerine ve biraz da şehirde dayısı olanlara mahsustu. Diğerleri ancak binlik şişelerde (1 litre) alıyorlardı gazı, o da ayda bir. İdareli kullanmazsan yetmiyordu. Gaz lambaları da numaralıydı. Beş numaralı lamba çok yakıyordu. Onu ancak memurlar, zenginler, durumu iyi olanlar kullanabiliyordu. Diğer köylüler, daha küçük numaralı olanlarını, o da olmazsa, idare denen aydınlatma aracını yakıyorlardı. Bazan ocakta yanan ateş, idare'ye bile gerek kalmadan ortalığı aydınlatıyordu. Böylece, alınan gaz yağı, uzun süre yetiyordu.

...Bunları düşününce, başı daha fazla dönmeye başladı. "Bunlara ne oluyor, biz neler çektik, ekmek bulsak katık yoktu, katık bulsak ekmek yoktu, otursunlar oturdukları yerde, ne var şimdi..., bulmuşlarda bunuyorlar", diye gürledi.

...Oğlunu çağırdı, bu güne kadar kendisinden görülmedik yükseklikte bir ses tonuyla,"Senin bildiğin pişirdiğine yetmez", dedi. "Hemen, yarın sabah gidip karını al, evine götür, sizin bu dert saydığınız şeyler, bizim yaşadıklarımızın yanında çerez olmaz, açtırma benim bayramlık ağzımı, yoksa ben yapacağımı bilirim", dedi.

...Oğlan anasından böylesine bir tepki beklemiyordu. Eskiden, anasının da, bazı konularda karısına kızdığını duymuştu. Sanıyordu ki; bu boşama işinde de ona arka çıkıp, destek olacak. Ama böyle olmadı. Anası, o kadar sert tepki gösterdi ki, karşısında tek bir kelime bile edemedi. "Ama ana...", diyecek oldu, anası, "hayır, hiç konuşma, dediğimi yapacaksın, yarın sabah erkenden gidip, karını alıp, doooğru evinin yolunu tutacaksın, buraya filan da getireyim deme", dedi.

...Genç Adam, kös kös yerinde kala kaldı. Boynunu büktü, "peki ana", dedi ister istemez.

...Kızlar, evin diğer odasında, ağabeyleri ile analarının konuşmalarını dinliyorlar, şaşkın bekliyorlardı. Anaları oturdukları odaya geldiğinde, "ana, ne olmuş ki, ağabeyimiz yengemize neden kızmış", dediler. Soru soran kızlar, evlenme çağına gelmiş, genç kızlardı.

...Anaları kızlara baktı, "ağabeyinizi bilmiyormusunuz, deli oğlan işte, çocukluğundan beri böyle, her işte acele eder. Ben oğlumu bilirim, sorsan incir çekirdeğini doldurmaz, onun için sormadım bile", dedi. Kızlar, analarını tanıdıklarından üstelemediler. O sormadan bir iş yapmazdı, ama belli ki önemli birşey değildi ve onlara söylemiyordu.

...Genç adam, sabah olunca , diğer köyün yolunu tuttu, karısını kayınbabasının evinden aldı, ordan da şehrin yolunu.

...Birkaç yıl sonra, hizmetli olarak çalıştığı kurumun bahçesinde otururken, düşünceye daldı, eski günlere gitti. Kendi kendine , "ya", dedi boynunu büküp, "o gün, anam bana kızıp, karıma yollamasaydı, bugün ne halde olurdum. Severek, isteyerek evlendiğim karımı, bir sinir anında, az daha kaybedecektim. Çocuklarım annesiz kalacaktı, yuh bana…".

...Pişmanlığını, kendi kendine itiraf ediyor, ama erkeklik gururu, bunu karısına ifade etmeye elvermiyordu.

...Ramazan Işık

.

GELECEĞE BAKMAK

2010-04-23T03:37:00.000-07:00

.. .Geleceğe sevgiyle ve umutla bakmak nasıl mümkün olur.
Bu sorunun cevabını bulmak, o kadar da zor olmasa gerek.
Bu cevabı bulmak için, yapmamız gereken, sadece çevremize bakmaktır.

... Bu hafta çocuk haftası.

... Çevremizde, çocuklar cıvıl cıvıl. Riyasız, yalansız bir dünyaları var.
Onlardan birini bulun. Çevrenizde mutlaka vardır. Çocuğunuz, torununuz, komşunuzun yavrusu. Daha olmadı, çocuk yuvasına gidin. Hangi çocuğu bulabilirseniz onun, özellikle de ve mümkünse babası olmayan bir yavrunun ellerini, avucunuza alın. İşte o zaman, geleceğin ellerinden tuttunuz demektir. Avucunuzun içine bakın. Gelecek orada duruyor.

...Hayalleriniz, ümitleriniz, sevginiz, hayata dair ne kadar düşünceniz varsa, avuçlarınızın içindedir artık. Uzaklarda aramaya gerek yok.

...Hayatta ne kadar zorlukla karşılaşırsanız karşılaşın, birgün bu zorluklar aşılacaktır. Karamsarlığa asla kapılmayın. Ama geleceğe, sevgiyle ve ümitle bakmaktan da geri kalmayın.
...Geleceğin ellerinden tutun, bir yavrunun ellerinden. Özellikle de babasını kaybetmiş bir yavrunun ellerinden tutun.

...Bugün 23 nisan, neşe doluyor insan.

...Ramazan Işık

.

GÖNLÜN KIRILIR

2010-04-07T22:36:00.000-07:00

GÖNLÜN KIRILIR

Attığın taş yerini bulmazsa,
Gönlün kırılır.
Ok hedefi vurmazsa,
Gönlün kırılır...

Açmazların vardır,
Kapalı kutularda,
Çilingir bulamazsın,
Gönlün kırılır…

Bir tabura DUR, dersin
durur.
Yüreğine söz geçiremezsin,
Gönlün kırılır…

Gönlün kırılır,
Yağan yağmura,
Esen rüzgara.

Bir ışık ararsın, bulamazsın.
Güneşe bile,
Gönlün kırılır.

Kabusun olur geceler,
Karanlık dehlizlere dalarsın,
Çıkmaz sokaklarda,
Gönlün kırılır…

Ramazan Işık
08.04.2010
Ankara

GELECEĞE BİR OK ATSAM

2010-04-03T02:47:00.000-07:00

...
Torunum Yiğit Kaan'a
.
Geleceğe bir ok atsam,
Yayımı gergin yapıp.

Arkasından koşsam,
Yolumdan sapıp.

Ok benden hızlı,
Yakalamam imkansız.

Bir ata binsem,
Küheylan olsa.

Yapışsam yelesine,
Yol alsam dört nala,
Uzak hedeflere doğru.

Ok, daha da hızlanıyor sanki...

Aslında, hızlanan ok değil,
Bizde takat kalmıyor belli....

Dizde derman,
Gözde fer,
Küheylanda nefer kalmamış.

Koş Yiğit'im,
Bul,
Getir o, Gümüş Temrenli Ok'u.

Oku yiğidim,
Üstünde yazanları oku.

Değmeden canlara,
Kanatmadan tenleri,
Getir onu.

Küheylan çatlamasın,
Analar ağlamasın,
Gelecek kararmasın...

Bul, getir O'nu.

Ramazan Işık
03.04.2010
Ankara

.

BLOGLARDA BİR KLASiK OLUŞUYOR (SANAL RÖPORTAJ)

2010-03-27T00:53:00.000-07:00

Blogdaşım sevgili "SİYAH KELEBEK", blogunda röportajlar yapıyor. Blogların doğuşu, gelişmesi ve ileride bu günleri merak edecekler için, bir klasik niteliği taşıyacak bu çalışma, faydalı olacaktır diye düşünüyorum. Bunlardan yedincisini bendenizle yapıp yayınladı. O'nun izni ile, ben de burada yayınlıyorum. Umarım beğenirsiniz.

SANAL RÖPORTAJ DA 7. KONUĞUM SİZLERLE.
yazar SİYAH KELEBEK zaman: Cuma, Mart 26, 2010 Etiketler: Röpörtaj
Bir Sanal Röportaj dan bu haftada hepinize merhabalar. Değerli blog yazarları ile söyleşilerimize devam ediyoruz. Benim açımdan herşey yolunda gidiyor. Röpotajlarımı katılımcılar sayesinde zamanında yayınlamanın mutluluğunu yaşıyorum.Bu hafta değerli bir Öğretmeni ve değerli bir büyüğü burada ağırlamaktan onur duyacağım. ''Hayata dair'' bloguyla Sayın Ramazan Işık Beyefendi bizlerle.

SYK Değerli Öğretmenim ve değerli büyüğüm öncelikle hoşgeldiniz. Şeref verdiniz. Davetimi kırmadığınız için çok teşekkür ederim. Öncelikle nasılsınız?

R.I:Blog Dünyasının, “Kanat sesleri ile biryerlerden bizlere seslenen”i,Sevgili Siyah Kelebek,hoş bulduk.O şeref bendenize ait.Sizin gibi bir insanın, nazik davetini, Kabul etmemek mümkün mü.Nasılsınız sorusuna, genellikle iyiyim demek adettendir.Ama ben bunu gerçekten gönülden söylüyorum.İyiyim,teşekkür ederim.

SYK: Sohbete başlamadan önce güzel bir motivasyıon oldu bu güzel cümleler Çok teşekkür ederim İyi olmanıza ayrıca çok sevindim Her daim iyi olunuz İnşallah.Sohbetimize başlarken. Bize, okuyuculara, sizi daha yakından tanımak isteyenlere biraz kendinizden bahseder misiniz?

R.I:Bana,”kendinizden bahsedermisiniz”,derseniz, yandınız.Zira anlatacaklarım ömrüme de sığmaz.Ama kısaca özetlemeye çalışayım.Aslında kendimi “Benim Darbelerim”adındaki yazımda, çok kısaca özetlemeye çalıştım.Eğer uygunsa,bu yazının buradan adresini de vermek isterim. http://rmazan.blogspot.com/2009_07_01_archive.htmlKış aylarını geçirmek ve ekmek parası kazanmak üzere,Çukurova’da bir köye çalışmaya gitmiş bir ailenin,huğ(sazdan,samandan ev) da dünyaya gelmiş bir üyesiyim.Ramazan ayında doğduğum için,babam adımı Ramazan koymuş,ama yirmibeş gün beraber yaşayabilmişiz.Bayramın ikinci günü, daha on dokuz yaşında vefaat etmiş.Böyle başlayan bir hayattan,bugün geride,mücadelelerle geçmiş,inişli-çıkışlı, orta yaşın üstüne geçmiş bir ömür,otuz yıllık eğitimcilik,emeklilik,emekli öğretmen bir eş,iki oğlan evladı,dünya tatlısı,güzeller güzeli bir gelin,veeee “hayatın anlamı”nı O’nun sayesinde yeniden keşfettiğim,şimdi ana sınıfı öğrencisi olan bir torun.Sevginin,varlığın temeli olduğuna inanıyorum.İnsanları seviyorum.Tüm canlıları seviyorum.En zor anlarımda bile,kimseye karşı en ufak bir kin gütmedim.Hayatta en sevmediğim şey riyadır.Hobilerim;sanatın her alanını ilgi ile izlerim.Sanat adına yapılmış,yazılmış,üretilmiş her şey değerlidir benim için.Kendimce alacağımı alırım.Beğenip beğenmemek diye birşey yoktur.Ağaç dikmek,fidan üretmek diğer hobilerim arasındadır.Onların büyümesi,üretmesi doyumsuz mutluluk veriyor bana.Fobim,yok gibi birşeydir.Var ise de,şu anda hatırlamıyorum.Çocuklar tutkumdur,o sebeple otuz yıl,mesleğimi severek yaptım.Şimdilik bu kadar yeter sanırım.

SYK: Kendinizi Çok güzel tanıttınız. Sizi tanımak beni bir kez daha mutlu etti.Ramazan Işık/Hayat'a Dair Blogunuzu elimden gelidiğinice takip ediyorum. Bize biraz da blogunuzu tanıtır mısınız? R.I:Aslında blog baştan kendini tanımlıyor.”Hayat bir karalama defteri gibidir,biz de biraz karalayıp gideceğiz.Bloga, “benim blogum”, demek yanlış olur diye düşünüyorum.Zira herkesten bir parça var orda.

SYK: Blog yazmaya ilk ne zaman başladınız? Blog yazmak sizin için ne ifade ediyor.?

R.I:Bendeniz, eskiden beri yazı yazmayı seven bir kişiyim.Yazılarımı,bilgisayarların olmadığı zamanlarda dosyalarda biriktiriyordum.Bilgisayarlar çıktıktan sonra,bilgisayarlarda yazmaya başladım,dosyalara.Bloglar çıktıktan sonar da, bloglarda yazmaya ve eski yazıları da paylaşmaya başladım.

SYK: Blog yazmanın ve paylaşmanın size ne gibi getirisi oldu? Blog yazdığınız ilk günü ve şimdiyi düşündüğünüzde kendinizde gördüğünüz önemli değişiklikler var mı?

R.I:Yaşanmışlıklar bizimle gitmemeli.Nasıl ki biz,dün yaşananları merak ediyorsak,bizden sonrakiler de,bugün yaşananları merak edecekler.Onların bu meraklarını gidermek adına girdim bu blog işine J. Bloglarda yazmak güzel bir aktivite.Blog paylaşımlarının bana kazandırdıklarına gelince;eğitimin, yaşamın her evresinde gerekli olduğunu düşünen birisi olarak,sürekli birşeyler öğrendiğime inanıyorum.Bedenen,ekonomik olarak,kafa olarak,ulaşamayacağım dünyaları,evimde,odamda,çalışma masamın üstünde izliyorum.Bundan güzel ne olabilir.Bir sürü dost edindim ayrıca.Bu kazanımı ise hiçbirşeyle ölçemem.

SYK: Gerçekten çok doğru bir tespit .Gerçek hayatta ulaşamadığımızı dünyalara kendi evimizde masa başında ulaşıyoruz. Gerçekten de müthiş güzel bir olanak bizler için. Blogunuzda bazen anılarınızı, bazen eğitsel yazılarınızı, bazen şiirlerinizi okuyoruz. Yazmak isteyipte yazamadığınız üzerinde çalıştığınız, bir yazı tarzı var mı?

R.I:Blogu kurarken bu konuyu düşündüm.Mevcut yazılardan hangisine dönük bir kurgulama olsun diye.Gördüm ki, başlık sayısı çok.Birkaç blog açsam,onun da takibi,düzenlemesi zor.Onun için ben de genel bir blog içinde çeşitlemeler yapıyorum.Tek düzelikten sıkılırım zaten.Hayatım da böyle geçti.Birkaç işi, aynı anda yapmak,hiç birini de aksatmadan bitirmek isterim.Yazmak istediğim farklı şeyler var,ama bunlardan bazıları sayıca daha küçük çevrelere sesleniyor ve kapsam olarak daha dar olabilir.Onun için, blogda daha genele hitap ettiğini düşündüklerime yer veriyorum.

SYK: Görsel ve basılı yayında, Takip ettiğiniz ve beğendiğiniz bir yazar var mı? bizimle paylaşırmısınız?

R.I:Görsel ve yazılı basını, günlük olarak takip etmeye çalışıyorum.Öteden beri, severek takip ettiğim yazarlar olmuştur.Bunlar,zaman içinde değişiklik te göstermiştir.Bu bakımdan,gerçekten “bir veya birkaç yazara angaje değilim”, desem meramımı anlatmış olurmuyum bilmem.

SYK: Anlıyorum.Siz en çok hangi tarz blogları takip ediyorsunuz?

R.I: Bloglar konusunda belli bir tarzım yok desem yeri.Eğitimci olarak,eğitim blogları önceliğim,bunların yanında,sanat,edebiyat,şiir ile ilgili blogları takip ediyorum.Ama örneğin, arıcılık çok merak ettiğim bir dünyadır.Ebru sanatı,tiyatro,müzik(özellikle otantik halk müziği)takip ettiğim bloglardır.Ayrımım yoktur.Seyahat örneğin,fotoğraf,ne bileyim,çok.Hangi birini sayayım ki…

SYK: Blog yazarlığı sizce bir meslek olabilir mi? Blog yazarlığında ilerleme artış hakkında neler söylemek istersiniz.? Mesela siz gerçek bir yazar olmayı ister miydiniz?

R.I:Blog yazarlığının bir meslek olacağını pek sanmıyorum.Ama bloglarda yazanlar içinden, yazarlar çıkabilir.Ama buna rağmen,geleceğin ne getireceği belli olmaz.Yeni bir gelişme,benim bu sözlerimi geçersiz kılabilir.Gerçek yazar kimdir;Aslında bazı şeyleri gözümüzde pek büyüttüğümüz oluyor.Örneğin,yazdığı yazılarla,bloglarda “gerçek yazar”, sandıklarımızdan çok daha güzellerini yazanlar var.Bu bağlamda, yazdıklarımızın “gerçek yazarlardan” pek de farklı olmadığını düşünüyorum.

SYK: Söylediklerinize tamamen katılıyorum. Hayat,bir karalama defteri gibidir,biz de biraz karalayıp gideceğiz.Blogunuza ilk geldiğim gün bu söz çok ilgimi çekmişti. Sizin yaşam boyunca kaç Hayat defteriniz oldu. Hayat defterinize karaladığınız ama bloga aktaramadığınız hikayeleriniz var mı? eğer var ise, bunları paylaşmayı düşünür müsünüz?

R.I:Bana göre, insanın bir hayat defteri olur.İkincisi mümkün değildir.Ama bu defterin sayfalarının ne kadarını diğer insanlara açar,okutur,paylaşır,işte bu belli olmaz.Bloga aktaramadığım sayfalar, elbette vardır.Her insanın paylaşamayacakları,özelleri vardır sanıyorum.Ama ben yeterince açık olduğumu,çok azı dışında,paylaşmayacağım pek birşey kalmadığını sanıyorum.

SYK: Blogunuza yeteri kadar vakit ayırıyor musunuz? Kendi özel hayatınızda Hobileriniz nelerdir?

R.I:Oldukça zaman ayırıyorum.Seyahat,bahçe işleri,torunumun eğitimi,ailem,günlük spor ve yürüyüşler dışında,konferanslar,sergiler,kitapcıları gezmek,hobilerim.Elbette yaz aylarında yüzmek.

SYK: Zamanınızı dolu dolu geçirmeniz çok güzel.Ramazan Işık'ın bundan sonra ki hayatında ,hayata geçirmeyi istediği hayalleri planları var mı? Paylaşır mısınız?

R.I:Hayallerimin, planlarımın bir kısmını gerçekleştirdim diyebilirim.Hayaller bitmez elbette,gün be gün gelişir ve yenilenir.Zaman da öyle gösteriyor.Torunumun iyi bir eğitim alıp,hayata atıldığını görmek en büyük hayalim elbette.(Hedefi uzak koyalım ki,geleceği garantiye alalım.Erken hedef koyarsak,çabuk gitmemiz gerekebilir.)

S:Y:K: Güzel bir söz Yeni bir şey daha öğrenmenin mutluluğunuz yaşıyorum.Blogunuzun yeterli okuyucu kitlesine ulaştığına inanıyor musunuz? Bloglarımızın daha fazla okunmasını sağlamak için neler yapmalıyız? Bir fikriniz var ise paylaşmak ister misiniz?

R.I:Blogda yazmaya başladığımda,beni çok kişi okuyacak diye bir düşüncem yoktuBenden sonrakilere,birşeyler bırakmak istedim.Bildiklerim torunlarıma kalsın istedim.Sonra dostluklar gelişmeye başlayınca,bu alanın da farklı bir dünya olduğunu keşfettim. Çok okunmak için kaygı duymamak gerektiğini düşünüyorum.Ticari bir kaygımız da olmadığına gore…Biz üretip bloga atalım,gerisi ilgilenen dostlara,okuyuculara ve gelecek kuşaklarda,araştırmacılara kalmış…

SYK: İleride başka bir blog açsanız konusu ne olurdu. Planlarınız arasında yeni bir blog var mı?

R.I:Şimdilik başka blog açmayı düşünmüyorum.Çok sayıda blog açmış arkadaşları takip etmekte zorlanıyorum.Onun için, tek blogda kalmaktan yanayım.

SYK: Efendim Sohbetimizin sonuna yaklaşırken, Biz blog yazarlara bir mesajınız olacak mı?

R.I:Sevgi ve dostluğun her yana hakim olmasını diliyorum.Güzel ülkemin geleceğinin aydınlık olmasını istiyorum.Blog yazarlarının bu dileklerimin gerçekleşmesinde büyük pay sahibi olabileceklerini söylüyorum.Onun için,var güçleri ile çalışsınlar,üretsinler.Özellikle, politikacılara meydanı bırakmasınlar.

SYK: Son olarak söyleşimiz hakkında da bir kaç söz alabilirmiyim sizden?

R.I:Sevgili Siyah Kelebek,öyle sevimli bir adınız var ki.Kelebekler,bildiğimiz gibi yeryüzünün süsüdür.Allah onları sanki yeryüzünü süslesinler diye yaratmış gibidir.Bence siz de blog dünyasının süsüsünüz.Bu süsün dili hiç susmasın,yuvasında sevdikleri ile mutlu uçsun uçsun uçsun.Biz de onun uçuşlarını, sevgiyle izleyelim.

SYK: Ne kadar sözler bunlar.Çok teşekkür ederim. İnşallah hepimizi mutlu olalım ve bu güzlliği paylaşalım.Efendim öncelikle konuğum olmayı kabul ettiğiniz için çok teşekkür ederim. Değerli katılımınız beni fazlasıyla onore etti. Değerli cevaplarınızla ve değerli kişiliğinizle bloguma renk kattınız. Şeref verdiniz. Umarım size layık bir söyleşi olmuştur. Hayat boyu tüm sevdidklerinizle birlikte , sağlıklı uzun ve mutlu ömürler dilerim. Blog yaşamınızda da hep el ele gönül gönüle olmak dileğimle.Tekrar teşekkür ederim. Saygılarımı sunarım.

R.I: Asıl ben size teşekkür ederim.

Sevgili okurlar, Gördüğünüz gibi bu günde güzel bir söyleşiye imzamızı atmış bulunmaktayız.Bizi okuduğunuz için çok teşekkür ederim. Gelecek hatfa Yine güzel bir söyleşiyle karşınızda olmayı diliyorum. Aranızdan saygıyla ayrılırken. Ramazan Işık'ın Güzel bir yazısı ile sizleri başbaşa bırakıyorum.Sevgi ve sağlıcakla kalın. :)

Röportaj: Siyah KelebekKonuk Ramazan Işık/ Hayata Dair.

MUTLULUK

Mutluluğu yakalamak öyle kolay değildir. Mücadele ister. Yılmadan bıkmadan mücadele. Bazen avuçlarının içinde zannedersin, ama kayıp gider. Kaygan bir zemindedir çünkü mutluluk. Mutluluğun dikenli bir gül olduğunu düşüneceksin. Çapalayacaksın, sulayacaksın. Otlarını ayıklayıp temizleyeceksin, ama dikenlerini koparmayacaksın. Çünkü dikenleri koparılmış gül yaşayamaz.

Zaman zaman eline alıp koklayacaksın. Dikenleri batacak bazen. Ama katlanacaksın. Arayacaksın uzun uzun. Öyle hemen alıp vermezler eline mutluluğu. Çok uzun zaman alır ona ulaşmak. Aylar, ayları kovalar, yıllar yılları. Ama bir gün bir bakmışsın karşında.

Bazen de karşına çıkar, farkına varamazsın. Farkına varmak için de bir çaba gerekir. Karamsarlık yok.

Ne demiş Cahit Sıtkı Tarancı;

Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur;
Ah aklımdan ölümüm geçer;
Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.
Ve gönül Tanrısına der ki:
- Pervam yok verdiğin elemden;
Her mihnet kabulüm, yeter ki,
Gün eksilmesin penceremden!

Her elem , mihnet bizim için. Pervanız olmasın. Zaten doğan güne hükmümüz geçmez. Gelen günlerin bize ne getireceği bilinmez. Halden anlayan da pek bulunmaz. Ölüm ise gerçek. Ama bu hayat var ya…, hem kısa , hem tatlı. Bir o kadar da yaşamaya değer.

Sabah kalktığında temiz bir nefes almak, dünyaya değer.

Eğer bir de kendine umut kapısı aralayabiliyorsan değme keyfine. Bu da sadece senin elinde, hiçbir zaman bir başkası yapamaz.

Umut kapısı aralayabilmemiz dileklerimle.

Ramazan Işık
24.04.2008
Mersin

LAF SIRASINI BULDU

2010-03-25T00:30:00.000-07:00

...Anadolu'da, halk kültürü birikimleri çok fazla olan insanlar vardır. Bunlar, çevresinde yaşanan olayları iyi gözlerler. Hafızaları gelişmiş bir bilgisayar kadar güçlüdür. Bilgi biriktirmede üstlerine yoktur. Geçmiş yaşanmışlıkları , tarihçilere taş çıkartacak kadar, biriktirip anlatmalarıyla ünlüdürler.

...Bunlardan biri de, Babaannem di. Hayatımda önemli yeri vardır. İrticalen (doğaçlama) söylediği yüzlerce beyitlik ağıtlar, dün gibi kulaklarımdadır. Geçmişte yaşanmış tarihi olayları, bir kitaptan okur gibi anlatırdı. Kurduğu cümleler incelendiğinde, binlerce yıllık kültürümüzün ögelerini, içinde bulurdunuz.

...Okuma yazması yoktu. Ama, konuşmaya başladığında, kitap yazmış çok kişinin , O'nun yanında dilleri tutulurdu. Bir konuyu anlatmaya başladığı zaman, mutlaka içinde bir kaç örneklem ve "teselleme" dediği , çarpıcı, küçük hikayecikler olurdu.

...Karacaoğlan'ın, Dadaloğlu'nun ve diğer ozanlardan, yüzlerce , binlerce beyit destan, şiir, mani ,bilir; bunları yeri geldikçe, olaylar gerektirdikçe, "laf,sırasını buldu"kça, söylerdi.

...Kolay kolay konuşmaz, boş konuşmaları sevmez, konuşunca da, olayı yorumlarken kurduğu cümleler, deyim yerindeyse , cuk otururdu.

...Bazan, öyle cümleler kurardı ki, ağzım açık dinlerdim kendisini. Bu kadar ince ayrıntıları nasıl hatırlıyor, şu anda konuştuğumuz konuya nasıl bağlantı kuruyor diye şaşardım. Biz okuyup gördüklerimizi, yazıya geçiriyoruz. Bunları, bir süre sonra yeniden okuduğumuz halde, hatırlamakta güçlük çekiyoruz. O, nasıl oluyordu da, bu kadar fazla sayıda ki olayları, hikayeleri, ağıtları, deyişleri, unutmadan, uygun yerinde, tekrar söyleyebiliyordu.

...Bu durum, Türk Milleti'nin , "Sözlü, Halk Kültürü"nün, ne kadar gelişmiş olduğunun ve günümüze kadar geldiğinin bir küçük örneğidir.

...Halk Kültürünü yaşatan bu kaynaktan beslenen bazı yazarlar, sözel kültürümüzü kayda geçirmeyi başarmış, dolayısı ile de yaşamasına katkıda bulunmuşlardır. Halkımız da, bu tür yazarları severek okumaktadır.

...Dünyada, bizi biz olarak tanıtmanın yolu; kendi köklerimizden gelen, kültür ve bilgi birikiminin ürünü olan, bu dağarcıkların değerini bilip, tamamen yok olmadan kayda geçirip, yaşatmaktan geçiyor. Acele etmezsek, geç kalmış olacağız. Zira günümüzde bu tür kaynaklar azalmaktadır.

...Bendeniz, bu bakımdan kendimi çok suçlu buluyorum. Babaannemde bulunan bu zenginliği; zamanın imkansızlıkları, belki gençlikteki düşüncesizliğimiz, böylesi bir hazinenin farkında olamayışımız, bu kültür gözümüzün önünde kaybolurken, birşey yapmamış olmaktan üzüntü duymaktayım.

...Bu bilinç, daha bizde oluşmadan, babaannemi erken kaybetmiş olmamız da bir sebep, ama, sebep ne olursa olsun,kendimizle iç hesaplaşmamızda bu eksikliğimizi ap açık görüyoruz ki, her şeye rağmen bazı çalışmalar yapabilirdik.

..Bu düşünce ve vesilelerle, otuz yıl önce bu günlerde kaybettiğim Babaannemi, özlemle, sevgiyle, rahmetle anıyor, aziz hatırası önünde saygıyla eğiliyor, ruhuna Fatihalar gönderiyorum.

...Ramazan Işık

NELER ÇEKTİM BİR BİLSEN

2010-03-22T00:25:00.000-07:00

foto:ahmet başer

...Genç öğretmen, binbir güçlükle, Atatürk Hava Limanı'nın kapısına ulaştı. Dış hatlar terminaline yöneldi, kalabalığa karışıp. Anadolu'nun bir ucundan, çok sayıda karmaşık işlemi çözerek gelebilmişti , buralara kadar.

..."İşlerin böylesine zor olduğunu bilseydim, yine de kalkışırmıydım bu yolculuğa, birkaç günlük bir görüşme için, değermiydi bunca sıkıntıya...", diye düşündü. Kendi kendine güldü... "Herhalde kalkışırdın deli..." , dedi içinden. "Dünyada, sevdiğine kavuşmak için, hangi zorluğa, kim katlanmaz ki..., sen de katlanacaksın elbet..."

..."Bunlar ne ki, geçmişte yaşadıklarını ne çabuk unuttun", dedi içinden. Sevdiği adama varabilmek için, ne badireler atlatmıştı. Bir şerit gibi gözünün önünden geçti, olanlar.

...Okuyup, öğretmen olmuş olmasına rağmen, sevdiği insanla evlenebilmek için direnmesi, büyük olaylara sebep olmuştu.

...Geçirdiği uykusuz geceler, sırtına yediği yumruklar, dışlanmalar, aile bireyleri ile sofraya oturamamalar. Bunların üstüne, sanki büyük suç işlemiş gibi; bir büyüğünün söylediği ağır bir söz vardı ki, hiç aklından çıkmıyordu. Aslında, bu aile büyüğü, eğitimli biriydi de. Nerede ne söyleyeceğini bilen biri olduğunu sanıyordu hep. Ayrıca, sayıp sevdiği akrabasıydı. O'nu özler, sever, bayramlarda, tatillerde görüşebilmek için can atardı. Böylesine sevdiği, çok yakın akrabasının bu acıtan sözünü, hiç beklemiyordu. Ailedekiler, okuldan bir arkadaş edinip, onunla evleniyor olmasını, bir türlü kabul edememişlerdi. Diğerleri gibi, bu aile büyüğü de, bu işe hiç olumlu bakmamıştı. Bu konu ile ilgili olarak, kendisini dinlemediği gibi, üstelik de nişanının yapıldığı gün; "münevver insan böyle mi yapar", deyivermişti, kapı aralığında. Kendi kendini yiyordu ama, yapacak birşey yoktu. Katlanacaktı çaresiz. "Sevmek kolay mı", demişti o zaman, kendi kendine. Aslında, "münevver insan, tam da böyle yapar, kendi hayat arkadaşını kendisi seçer. Başkalarının seçtiği insanla mı evlenecektim yani", diye düşünüyordu. Ama bunu dillendirmek, konuşmak ne mümkün. Yutkunup içine atıyor, sabrediyordu.

...Bunlar ve buna benzer yaşadığı nice olaylar, gözünün önünden geçti. "Onların yanında, bu işlemlerin zorluğu da ne ki", dedi içinden. Böyle düşündüğü için de, kendine kızdı. "Şurada dört beş saat yolculuktan sonra, sevdiceğinin yanında olacaksın, senin de düşündüklerine bak...", dedi.

...Valizlerini teslim etti. Pasaport kontrolü yaptırdıktan sonra, bekleme salonuna geçti. Bugün ilkler günüydü. İlk defa yurt dışına çıkacaktı. İlk defa uçağa binecekti. İlk defa, ayrı kaldığı sevdiğine kavuşacaktı. İlk defa... ilk.. ilk...

..."Ya bir aksilik olursa... Birine sorsam mı...! ", dedi kendince. Kime sorsam ki... !

...Salona göz gezdirdi. Hemen hemen, çoğunluğunu yurt dışında çalışan işçilerin oluşturduğu bir kalabalıktı, içerdekiler. Gözüne, kendi yaşlarında olduğunu tahmin ettiği, gençten bir bayanı kestirdi. Yanına yaklaştı.

..."Merhaba", dedi.

...Bayan gülümsedi. Her halinden, ilkleri yaşadığını anladığı, bu ürkek yolcuya doğru geldi.

..."Frankfurt galiba...", dedi.

...Bizimki sevinçten uçacaktı, ama belli etmemeye çalıştı. "Evet, ilk defa gidiyorum da... Hem tanışmak, hem de birşeyler sormak istemiştim", dedi.

...Yolcu, konuşkan biriydi. "Ben de Frankfurt'a gidiyorum, beraber otururuz", dedi. Hemen sohbete başladılar. Öyle ki, kısa zaman sonra, sanki önceden tanışıyorlarmış gibi, özel hayatlarının detaylarına kadar anlattılar, birbirlerine. Bu arada, zaman ilerliyordu. Anonslar, yolculuk vaktinin geldiğini bildiriyordu.

...Görevliler, "Frankfurt yolcuları, buradan", diyerek yol gösterdiler. Arkadaş olduğu bayanla birlikte, uçağa çıktılar. Yan yana koltuklara oturdular. Kalbi küt küt atıyor, sevinçle karışık bir heyecan, her yanını sarıyordu. Yolcular yerleştikten sonra, uçakta iç anonslar başladı. Bir hostes, hem Türkçe, hem İngilizce olarak, yolculukta uyulması gereken kuralları anlattı. Kemerlerin bağlanışını, oksijen maskelerini gösterdi. İşlemler bittikten sonra, uçağın kalkışı başladı. Bu da ayrı bir heyecandı. Yol arkadaşı, genç öğretmeni , manzarayı görebilsin diye, pencere tarafına oturttu.

...Pilot, anlaşılan işini iyi biliyordu. Yolculara, İstanbul'un manzarasını seyrettirmek için, Boğaz'a doğru süzüldü. İstanbul üstünde turlarken, gidişte sağa yatık vaziyette, sağ tarafta oturan yolculara, gelişte sola yatık vaziyette, solda oturan yolculara, bu eşsiz güzelliği seyrettirdi.

...Uçak yola koyuldu. Bizimkiler de sohbete yeniden döndüler. Genç yolcu bayan,yol arkadaşı öğretmene, "pasaportunuza bakabilirmiyim", dedi. Pasaportu eline aldı, inceledi. Birden yüzü asıldı.

..."Ne oldu", dedi bizimki.

..."Bu pasaportta vize yok...!", dedi yolcu. "Sizi, gerisin geri gönderirler, hava alanından içeri almazlar", dedi.

...Genç öğretmen, bir anda titredi. "Nasıl olur...!, eşim, pasaportu al, uçağa bin gel, dedi. Ona göre, ben de yola çıktım...???", dedi.

...Yan taraftaki bayan yolculardan, kulak kabartanlar oldu. Durumu kavrayanlardan biri, "tüh, geçenlerde, bir tanıdığın eşi de böyle olmuştu, aynı uçakla, geri yolladılar", dedi.

...Şaşkınlık ve endişe bir kat daha arttı, bizimkinde. Yüzü sarardı, elleri titremeye başladı.

...Bunca yolu koşup gelip, dön geri mi olacaktı şimdi.

...Şu anda yapacak birşey yoktu. Artık havadaydılar. Ne olacaksa olacaktı.

..."Sağlık olsun, canını sıkma, yine gelirsin, olur böyle şeyler", gibi teselli edici sözler, gırla gidiyordu. Bunların hiç birini duymak istemiyordu. Kulaklarındaki çınlamadan, duymuyordu da zaten.

...Boynunu büktü, daldı...

...Yol arkadaşı, konuyu değiştirip, başka şeylerden konuşmak istiyordu. Belli ki, O'nu bu durumdan uzaklaştırmaya çalışıyordu. Nerelisiniz, nerde çalışıyorsunuz, çocuklar, falan diye, değişik sorularla, kafasını dağıttı.

...Konu, dönüp dolaşıp, evliliklere , hayat mücadelesine geldi. Bizimki de, sıkıntıyı atmak için, geçmiş yaşadıklarından anlatmaya başladı. Dağ köylerinde, elektriksiz, yolsuz, hatta susuz nasıl çalıştıklarını. Romalılardan kalma, sarnıç kuyuları, yağmur sularıyla doldurup, yıllanmış suları nasıl içtiklerini. Evlenirken, nasıl boyunlarına kadar borçla hayata başladıklarını, zaman içinde eşyalarını alırken, ne kadar zorlandıklarını anlattı.

...Yol arkadaşı dikkat kesilmişti. Ağzı açık kaldı, duyduklarından. Hayret ve hayranlık sözlerini bir biri ardından sıraladı. "Ne kadar güzel, ne kadar anlamlı, sizin bu yaşadıklarınız. Roman gibi. Ben de yaşamak isterdim, hayatımı, ben de kendim kazanıp, eşyalarımı kendim almak isterdim. Her aldığım eşyanın kıymetli olmasını isterdim. Oysa bizim hayatımızın hiç anlamı yok", dedi.
Ve devam etti; "Her şeyi hazır bulduk biz. İki varlıklı aile, bir araya geldi, bizim adımıza karar verip, bizi evlendirdiler. Ev aldılar, içini de, düğünden önce, her türlü eşya ile doldurdular. Biz, eve girdiğimiz zaman , hiçbir eksiğimiz yoktu. Ama hayatın da bir anlamı yoktu. Keşke sizin gibi, sevdiğimi eş olarak seçebilseydim, eşyalarımı zorluk çekerek alsaydım. Onun sevincini yaşasaydım. Sizin yaşamınıza imrendim", diye feryat ediyordu.

...Genç öğretmenin şaşkınlığı arttıkça artıyordu. Kendisi, bu çektiklerinin altında ezildiğini düşünürken, yol arkadaşı, bunların aslında ne büyük kazanımlar olduğunu anlatıyordu. Gerçek, O da bunların ne kadar değerli olduklarının bilincindeydi. Öğrencilerine, hayat mücadelesinin değerini her zaman anlatırdı, ama bazan, bu yaşadıklarından yakınmadan da edemiyordu işte.

...Pasaport düşüncesi biraz dağılmıştı ki, yeni bir anons, yüreğini hoplatmaya yetti. Frankfurt hava sahasına girdikleri duyuruluyordu.

...Kaygıyla karışık bir sessizlik çöktü, bayan yolcular arasında. Herkes genç öğretmene acıyan gözlerle bakıyor, üzülüyor, ama ellerinden birşey gelmediği için, birbirlerine boyunlarını büküp, el açıyorlardı, göstermeden.

...Uçak yere indi. Hep birlikte terminal binasına geçtiler. Bantlardan valizler alındı, pasaport memurunun önünde, sıraya girdiler. Kendisinden öncekiler, birer birer pasaportlarını verip, damgalatıp geçiyordu. Yol arkadaşı, önüne düştü. Sanki, "benim gibi yap", der gibi bir havası vardı. O, pasaportunu memura verdi. Memur dikkatle inceledi. Evirdi çevirdi, sayfalarını karıştırdı. Almanca sorular sordu. Aldığı cevaplara göre, yüzü şekilden şekile girdi. Sanki biraz zorla, tasdik edip pasaportunu verdi. O, valizini alıp, içeri geçti.

...Genç öğretmen, sıra kendine gelince, gri renkli pasaportunu memura uzattı. Memur bir pasaporttaki fotoğrafa, bir de genç bayan öğretmene bakıp, "Willkommen"(hoş geldiniz)dedi, gülerek. Pasaportunu veriverdi eline.

...Biraz önce , heyecandan dizleri titreyen, meraktan kalbi dışarı fırlayacak gibi olan bayanın yerine, dizlerinin bağı çözülmüş, sevinç ve heyecandan gözlerinden yaş boşanmış birisi vardı artık şimdi.

...Valizini kaptığı gibi, koridora doğru hızla yürümeye başladı. Beraber geldikleri işçiler şaşkın, bakıyorlardı. Çok hoşlarına gitmişti bu durum. Koridora geçtiklerinde, başında toplanıp, hep birlikte alkışlamaya başladılar, sevinçlerinden. Onlar da, bu heyecan dolu yolculuğa, her yönü ile ortak olmuş, üzüntüyü paylaşmışlardı. Şimdi bu sonuçtaki sevinci de paylaşmak, haklarıydı.

...Kapıdan çıkar çıkmaz, sevdiği adamı gördüğünde, bütün sıkıntılarını unutup, boynuna atladı. Sıkıca sarıldıktan sonra, bir iki küçük yumruk atmadan duramadı, hayat arkadaşının göğsüne. Gözyaşlarını koyverip, "neler çektim,bir bilsen", diyebildi sadece. Onu da galiba, ancak kendisi ve eşi duyabildiler.

...İki cümle ile soruverdi, bu pasaport ve vize olayını. Eşi, "kaç kere söyledim hayatım, bu gri pasaport, görev pasaportudur, buna vize yok, korkma, çekinme, atla gel, demedim mi", dedi...

..."Ne bileyim ben, gene de korktum işte anlatılanlardan, kavuşamayacağımdan, öldüm öldüm dirildim...", dedi bayan, koluna, hiç bırakmamacasına sarıldığı eşine.

...Ramazan Işık

...

AĞITLAR(halk kültürü derlemesi)

2010-03-19T02:35:00.000-07:00

Ağıtlar;sözlü halk edebiyatımızın ve halk kültürümüzün temellerini oluşturan kaynaklardan biridir.Halkımız,yaşadığı olayları,o andaki duygularını,ağıtlarda seslendirmiştir.

Halkın yaşama biçimini,yaşadığı coğrafyanın özelliklerini,kullandığı dili,sözcükleri,deyimleri, tarihi olayları ve bunlar dışında pek çok özelliği,ağıtlar sayesinde öğreniyoruz.

Bunlardan birini aşağıda yayınlamak istiyorum.

ÖMER BEY'İN AĞIDI

Kuru çayın seli söker.
O da boz bulanık akar.
Burda kalma Omar oğlum
Gözlerine mucuk çöker.

Benim oğlum okur yazar
Sitti bazarın gezer.
Adana’da güleş dutmuş.
Sölemişler damiş nazar.

video:ramazan ışık

Şıvara oldum şıvara.
İçmezken içtim cuvara.
Omar beam öleriken,
Elini verdi duvara.

Gamıyona biniciyim.
Gayseriye eniciyim.
Öldüğümü aramıyom.
Nişanlımı görücüyüm.

Bizim yayla ne hoş olur.
Sarı sümbül nergizinen.
Ben öldüğüme yanmıyom.
Anam galdı bir gızınan.

Obrukdan, Dede Belinden.
Bir gan aldırdım golumdan.
Hasan,Memmet olsayıdı
Onlarda dutar salımdan.

Taf köyüde,aplak taplak.
Gaş gara da,gözler aplak.
Ben öpmeye doyamadım,
Gönendinmi gara toprak.

Kayseri-Dadaloğlu kasabasından olup,Adana-Kadirli-Kızılömerli Köyünde ölen,Ömer Bey’e,babasının yaktığı ağıt.

Söyleyen-Mustafa Önder

NOT: Kelimeler söyleniş biçimi ve yöre ağzı ile yazılmıştır.

GÖZLER VE SÖZLER

2010-03-17T00:22:00.000-07:00

.

Beni yakan iki şey,

İki göz,bir söz...

Sevdayla çakan iki şey,

İki göz,bir söz...

Sebep ararsan kahrıma,

İki göz,bir söz...

Çare ararsan şahsıma,

İki göz,bir söz...

Ramazan Işık

.

NİNEYE HER YER TEŞT

2010-03-15T03:24:00.000-07:00

Bir fıkra...

...Bu gün,çok sevdiğim bir arkadaşımdan dinlediğim,bir fıkrayı aktarmak istiyorum;

...Olay,güzel Anadolumuzun bir köyünde geçer.

...Yaşlı teyzenin yeni yetme torunları vardır.Bir gün,tenha bir yerde,üstlerine gelir.Birşeyler içtiklerini görür.Merak eder,"ne içiyorsunuz burda,çocuklar",der.Gençler ne diyeceklerini şaşırırlar,bir anda .

...Zorunlu olarak cevap verirler;
"Nine,bu içtiğimiz ilaçtır,her derde devadır,hastalıklara iyi gelir",derler.

...Yaşlı kadıncağızın aklına,sızıları gelir. "Oğulcuklar,benim bir sürü sızılarım var,bana da verin bu ilaçtan,şu sızılarımdan kurtulayım",der.Gençler birbirinin gözüne bakar.Kadıncağız;"ne bakıyorsunuz,bir ilacı benden mi sakınıyorsunuz",der.

...Gençler çaresiz,"ne demek nine,helal olsun,buyur",derler.İçtiklerinden verirler.Nine şişeyi olduğu gibi kafaya diker,dertlerden kurtulmak için.

...Birkaç saat sonra,yaşlı teyzenin,ekmek yapmak için un elemesi gerekir.Ortaya savanı serer,teşt'i,eleği,unu getirir.Un elemeye başlar.Ama elek bir türlü teştin içini tutmaz.Un her tarafa yayılmaktadır.Odanın içi,un değirmenine dönmüştür.

...Gençler;"Nine,ne yapıyorsun,un her tarafa yayıldı,neden teşt'in içine elemiyorsun unu",derler.

...Kadıncağız başını kaldırır,"oğlum,nine'ye her yer teşt oldu",der.

Günümüzde,nineye her yer teşt.

...Ramazan Işık

...teşt:bakır leğen.

KESİLMİŞ AĞAÇ

2010-03-14T01:11:00.000-08:00

fotoğraflar:ramazan ışık Bu fotoğraf,bir ilçemiz belediyesinin,ana caddeye bakan duvarlarda yaptığı ,çevre düzenlemesi görüntüsüdür.

Bu belediyemiz, güzellik olsun diye,böylesine bir çevre düzenlemesi yapmış.

Gelip geçenler,bu durumdan çok memnun.

Ayrıca,bu düzenlemelerin bazı bölümlerinde, banklar da var.Bankların üstünde belediyenin adı yazdığı için ve belediyemizin adını deşifre etmemek adına,buraya onların fotoğrafını koymadım.

Bu düzenlemelere, "bir eğitimci gözüyle bakarken" ,içim acıdı.Bu düzenlemelerde,"kesilmiş ağaç motifi"yerine, "dikilmiş ağaç"figürü,veya daha başka figürlerin konması daha uygun olmazmıydı.

Sanatın bu alanı ile ilgilenen blogdaşlarıma sormak istiyorum,yanılıyormuyum.

İşin en ilginç yanı,bu düzenlemenin,içinde yüzlerce öğrencinin okuduğu, bir İlköğretim Okulu'nun duvarına yapılmış olmasydı.Öğrenciler derse giriş ve çıkış saatlerinde, bu "kesilmiş"görünümlü ağaç motiflerinin önünden gidip geliyorlar.Bu ağaçların, iç acıtan bir durumu da,,Anadolu'da, çok yaşlı, "ULU AĞAÇ"dedikleri ağaçlara benzer görünümlü olmalarıydı.

Her vatandaşın yapması gerektiği gibi,ben de dileğimi,ilgili belediye başkanına, e-mail yolu ile bildirdim;

Belediye başkanı gönderdiği cevap mailinde;

Sayın Ramazan IŞIK; talebinizi değerlendireceğiz.

. ..................Belediye Başkanı

diyordu.

Durumun takipçisi olmak istiyorum.Umarım düzeltilir.

Ramazan Işık

YAZIYA VURDUM KENDİMİ

2010-03-13T00:25:00.000-08:00

YAZIYA VURDUM KENDİMİ

Bir hayalin peşinden koştum.

İnanamadım bu olanlara.

Toprak bile tutamadı ,

Kaçtım.

Kendimi yazıya vurdum.

Çadır bile yoktu,

Yazıda yaşadım.

Ramazan Işık

yazı:düz arazi

HÜSNÜ TABİAT LOKANTASI

2010-03-12T01:12:00.000-08:00

foto:ramazan ışık

HÜSNÜ TABİAT LOKANTASI

(Yaşanmış, bitmez - tükenmez çocukluk ve gençlik hikayeleri)

... Ağlamak ne kelime, daha başka bir kavram bulmak lazım, bu duyguyu ifade etmek için.

...

On bir, on iki yaşlarındaki, ortaokul öğrencisi çocuk, bulaşıkçı olarak çalıştığı, şehrin merkezi yerlerinden birinde bulunan,beş, altı masalı, Hüsnü Tabiat Lokantası'nın kapısından giren müşteriye dikkatle baktı. Gözleri ışıldadı. Birkaç adım öne doğru ilerledi. Gelen adama,kendisini göstermeye çalıştı. Müşteri, ilgisiz, öylesine masalara baktı. Boş bir masa bulup oturdu. Demin, önüne doğru gelip, kendisini göstermeye çalışan bulaşıkcı çocuğu garson sanıp, yemekleri sordu. Çocuk, kelimeler boğazında düğümlenerek saydı yemekleri.

... Adam, çocuğun isimlerini saydığı yemekler arasından, iki porsiyon yemek istedi. Çocuk şaşkın, mutfağa koştu. Boğazında düğümlenen hıçkırıkları ustasına belli etmemeye çalışarak, yemekleri söyledi. Usta, yemekleri hazırlayıp tezgaha koydu. Çocuk, elleri titreyerek ,tepsideki yemekleri müşteriye servis yapıp döndü. Bodrum katındaki bulaşık tezgahının başına inip, yüksek sesle, hıçkırıklarını koyverdi...

... Hıçkırıklarına nasıl engel olsun du ki. Az önce yemek servisi yaptığı müşteri, öz be öz dedesiydi, annesinin babası yani. Dedesi O'nu tanımamıştı. Kendisi de cesaret edip, "dede,ben senin torunun'um", diyememişti.

... Dedesinden bekledi ki; yanına çağırsın, okşasın, sevsin, hatırını sorsun. Okulunu,derslerini, notlarını öğrensin. Aldığı takdirnameyi görmek istediğini söylesin. Yaşadığı ortamı görsün. İşten sonra, beraber biryerlerde çay içsinler...

... Ama, dedesi O'nu tanımadı işte. Çocukça bir gururla, O da dedesine gidip sarılamadı. Zaten bu güne kadar da hiç sarılmamışlardı ya...

... İlerleyen zamanlarda, dedesi ile karşılaşmalarında da, bu yaşadıklarını hiç anlatmadı, anlatamadı O'na. Hoş anlatsa da, nasıl karşılanacağını bilmiyordu ki...

... Aradığı sevgiydi, sadece sevgi ve bir okşama.

... Çocuğun, büyüyüp, koca bir adam olduktan yıllar, yıllar sonra, paylaşım sitelerinde, O kendisini tanımayan dedesi adına grup kurup, paylaşıma açması ise, buruk bir özlemin ifadesinden başka birşey değildi.

... Ramazan Işık

PENCEREMİZ (köy öğretmenliği anıları)

2010-03-10T00:31:00.000-08:00

foto:ramazan ışık

.
PENCEREMİZ

... Öğretmenlik mesleğine başladığımın ilk yıllarıydı.Köy öğretmeni olarak,güzel Anadolumuzun dağ köylerinden birinde çalışıyordum.O zaman köylerde elektrik,telefon,ulaşım yoktu.Köye gelenler,şehre dönmek için,en azından o geceyi orada geçirmek zorundaydılar.

Müfettişler de,eğitimin içinde bir olgudur.Gelip görevlerini yapıp gidecekler.Ama köye geldiklerinde,o gün geri dönme şansları yoktu.Nerede bir yatacak yer bulurlarsa,orada kalıyorlardı.

... İleri yaşlarda bir müfettiş,teftiş için çalıştığımız köye geldi.Rutin teftiş işlemlerini tamamladı.Mesai bitti,akşam oldu.

...Bizim aldığımız kültürde,atalardan gördüğüm üzere,"tanrı misafiri,sokakta bırakılmaz".

...Okulun lojmanında oturuyorum,o zaman.Ben de haliyle evimize davet ettim misafirimizi.O günün şartlarında ne varsa,soframızda paylaştık.Bu dağ başında görev yaparken,eğitimli biri ile beraber olmayı özlemişimdir,ayrıca.En azından her gün,köylülerle konuştuğunuz çift,çubuk,davar,sığır dışında,sanattan,edebiyattan,politikadan konuşacak birşeyler bulabiliyorsunuz.Bu köyde iki odalı lojman bulmak da büyük bir lükstü bizim için.

...Akşam sohbetten sonra,oturma odasındaki demir ayaklı somyaya yatağını yapıp,iyi geceler dileyip ayrıldım yanından.

...Çok gençtim,yirmili yaşların başındayım.Mahcup olmak istemiyorum.Yatak da pek rahat değildir diye düşünüyorum.Olmuşu bir yaylı somya.

...Sabah oldu.Kahvaltıyı hazırladık,okul vakti de yaklaşıyor.Kapısını çalıp,odaya girdim.Müfettiş, pencereden dışarıya,donmuş bir halde bakıyor,hareketsiz.

"Günaydın hocam ",dedim.Pencereden dışarıya bakışını bozmadan,"günaydın",dedi."Allah Allah...,bir gariplik var ya hayırlısı", dedim içimden.

..."Hocam,yatağınız pek rahat olmadı ama,işte... şartlar böyle maalesef",dedim.

...Ani bir hareketle döndü,yüzüme uzun uzun baktı...Alnındaki kırışıklıklar,hayatın sillesini yemiş bir adam görüntüsü veriyordu.Omuzları,yılların verdiği yükle çökmüştü.Ama belli ki,eski eğitimcilerde bulunan,ölene kadar çalışma azmi,O'nu terketmemişti.

..."Sevgili arkadaşım", diye söze başladı.Bu yaştaki bir insan için,aradaki bunca yaş farkına rağmen böyle söze başlaması,o gün için bana ilginç gelmişti."Bu garip var ya",dedi,eliyle göğsüne vurarak,"dün gece nerede yattı biliyormusun".

..."Hayırdır hocam,nerede yattınız"dedim.

..."Evlat",dedi,şefkatli bir baba gibi;

..."Dün,Seyranlık Köyüne teftişe gittim.Tek öğretmenli bir okul orası.Eflatun arkadaşınız o köyün öğretmenidir,biliyorsun.Kendisi müdür odasını lojman gibi de kullanıyor.Bir köşesine yatağını atmış.Odanın köşesine bir küçük tüp ve bir öğrenci sırasından mutfak yapmış.Akşam oldu,kalacak yer yok.Arkadaşımız mahcup oluyor."Hocam benim yatağımda siz yatın"diyor.Baktım,"olmaz Eflatun Bey,battaniyen var mı ,dedim.Alıp battaniyeyi,öğrencilerin okuduğu sınıfa gittim,iki sırayı birleştirdim,üstünde yattım,hava da soğuktu.Bayağı bir de üşüdüm.Böbreklerimi üşütmüş olmaktan korkuyorum.Şimdi,dün böylesine bir gece geçirdikten sonra,bugün,Hiltonda yatmış gibiyim.Senin pencerenden gördüklerime gelince;karşımda masmavi bir deniz,kıyıya vuran dalgalar,bir balıkcı oltasını atmış,balık avlıyor.Bir yolcu vapuru kıyıya yanaşıyor.İçinden kimler çıkacak diye merak ediyorum.Gördüklerim bunlar", dedi.

...Her gün baktığım pencereye baktım,kuru bir köy manzarasıydı.Müfettiş,o kuru köy manzarasından,hayallerini aktarmıştı bana.Bu kadar ileri yaşına rağmen hayal kurmaktan,geleceğe doğru bakmaktan geri durmuyordu.

...Herkesin bakmadığı yön,kendi penceremizdir.Herkesin penceresinin manzarası farklıdır.Öyle ki,aynı evdeki odaların pencerelerinin bile manzarası farklıdır.Hatta aynı pencereden bakarken,hafif yön değiştirirseniz,manzara yine değişir.O halde,herkes baktığı yerden farklı manzara görür.Gördüğümüz manzaranın algılaması da farklı farklıdır.

...En önemlisi ise,gördüğümüzü doğru algılayıp,anlayabiliyormuyuz.

...Ramazan Işık

PEHLİVAN TEFRİKASI

2010-03-06T00:51:00.000-08:00

Küçük bir çocuktum.Ortaokul bir,yada ikinci sınıftayım.Yaz tatilinde bir lokantada çalışıyordum.Bu mekanın bende anıları çoktur.Bu lokantada yaşadıklarımın,ilerdeki birkaç yazıma konu olacağını sanıyorum.

Bugün birini paylaşayım.

Şehrin merkezi bir yerindeydi bu lokanta.Sahibi amca,yaşca benim dedem olacak çağdaydı.Sakallı,sevimli bir dedeydi.Bir oğlu aşçılık,biri de kebapçılık yapıyordu lokantada.Küçük oğlu da garsonluk.Tam bir aile lokantasıydı.Patron Dede beni korur,kollar,"her tatilde gel oğul,üçbeş kuruş harçlığını çıkarırsın,üç öğün yemeğini de buradan yersin,aldığın ücretle de kitaplarını alırsın", diye öğüt verirdi.Ben de,O'nun öğütlerini dinlerdim.

Lokantanın,benim yaşıma uygun,her işini yapıyordum.

Bunların başında bulaşıkçılık,komilik,temizlik işleri,getir götür işleri,çay dağıtma,pastahaneden gelecek tatlıları getirme,fırına gidecek güveçleri götürme,getirme gibi.

Ramazan ekmek bitmiş koş.

Ramazan cadde kapısının yanındaki sebil'in içine buz konacak,buzcudan buz getir,sebile koy.O zamanlar şimdiki gibi elektrikli soğutucular yok tabii.Buna benzer ne iş varsa...

Patron dede çok tatlıydı.Benim okumaya karşı hevesli oluşumun,bana karşı,Onda ayrı bir sevgi oluşturduğunun farkındaydım.

Bütün bu işler ve koşturmalar arasında,bir görevim daha vardı.Patron Dede'ye pehlivan tefrikası okumak.Öyle ki,bu iş,asli işlerimin önüne geçiyordu bazan.Çünki;bilenler bilir,eskiden bazı gazetelerde,"pehlivan tefrikası" yayınlanırdı.Bu yazılar seri yazılardı.Bir pehlivanın hayat hikayesi ve yaptığı güreşler,arkası yarın yazıları şeklinde,günlük olarak yayınlanırdı.

Bu yazıları takip eden,ileri yaşlardaki insanlar,günümüzdeki televizyonlarda dizi takip eden insanlar gibi,yarını zor ederlerdi.Pehlivan tefrikasını yazanlar,öyle bir kurmaca yaparlardı ki,güreşin en heyecanlı yerinde,devamı yarın diye yazıyı keserlerdi.Takipçiler de ertesi günü zor ederdi.

İşte benim en önemli işlerimden biri de,o günkü gazeteyi alıp,gözleri az gören,Patron Dede'ye bu pehliven tefrikalarını okumaktı.Patron Dede bu yazıları o kadar ilgi ile takip ederdi ki,bazı günler;"oğul,dün gece gözüme uyku girmedi,bu gün bizim pelvan ne yapacak acaba,çok meraktayım yahu,al getir bakalım şu bizim gazeteyi de,merakımız gitsin"derdi.Ben de gazete bayiine koşar,gazeteyi alır gelir,daha başlıklarına,haberlere bakmadan,tefrikayı okurdum.Ama tefrika da merak bir türlü bitmezdi.Zira o günkü yazının sonunda da,bizim pehlivan tam yenecekken,rakip pehlivan,ters dönüp boyunduruktan kurtulurdu.Böylece yazılar haftalar,hatta aylar boyu sürüp giderdi.Bizim Patron Dedenin merakı da tabii...

Bu okuma işinden çok mutluluk duyardım.Öyle ya,Patron Dede'nin koltuğundayım bir,yazı okuyorum iki , ve ayakta koşturup yorulmuyorum üç.

Bu okuma saatlerinde benden mutlu kim olabilirdi ki.Bugün bir kitap okurken duyduğum mutluluk gibi.

Ramazan Işık

(Değerli blogdaşım Çınar'ın,"Mazide Gezinti"adıyla yayınladığı seri yazılarından ilhamla.)

http://nurmer.blogspot.com/2010/02/mazide-gezinti-1.html

BEKLEME BENDEN GÜLÜM

2010-03-03T01:42:00.000-08:00

BEKLEME BENDEN GÜLÜM

Gülüm; ne olur, bekleme benden,

Senin için de olsa,

Yüreğimden çay süzemem ben.

Göğün göğsüne, rüzgarlar da ekemem.

Hele, Güneş'te çay demlemek !

Ne haddime Gülüm.

Olsa olsa, yere düşmüş,

Kanadı kırık bir güvercine,

Merhem olurum.

Güneş toplamak sa,

Büyük ustaların işi,

Benden bekleme Gülüm.

Ramazan Işık

BLOGLAR NEREYE KOŞUYOR

2010-03-02T01:13:00.000-08:00

Bloglarda paylaşımlar başladığında;"bloglar,basını ve yaşamın çok alanını yönlendirecek"diye düşünmüştüm.Bunların işaretleri belirdi.Bir sürü blog yazarı, basında görülmeye başladı.

Bir şekilde blogları izleyen basın mensupları,buralardaki "hayata dair" konuları köşelerine aktarıyorlar.Çok ta güzel oluyor.Böylece,yapay gündem maddeleri tartışılacağına, halkın gerçek gündemi orta yere çıkıyor ve bu konular üzerinde sesli düşünülüyor.

Bunlar daha ilk göstergeler.Gelecekte göreceğiz ki,yazılı ve görsel basının büyük gündem maddelerini,bloglardan çıkacak yazılar oluşturacak.Çünki ,gerçek düşünce sahipleri burada.Oradakiler yapay ve kurmaca.Bloglardakiler ise gerçekçi ve doğal.

Blogların en birleştirici özelliği,hem görsellik,hem içerik.Bloglarda yaşamın her alanından görseller boy gösteriyor.İçerik zenginliği ise, elle tutulur biçimde ortada.

Blogların alanları sınırsız.Aradığınız her konuda,düşüncesini,hobilerini paylaşıyor insanlar.

Eğitim blogları,gelişip yenileşmemizin temel taşı olan eğitimi anlatıyor.Genç,yaşlı herkesin dağarcığına bir miktar bilgi depoladığı yerler buralar.Geleceği görmek için,bu blogları takip etmek gerekiyor.

Örgü bloglarını izleyen hanımları,bilgisayar başından kaldıramıyorsunuz.Örgü çeşitliliği o kadar çok ki,derya deniz.Birinden diğerine geçince,kayda da almayı unutup, eski baktıklarına geri dönemiyorlar.Günlerce yeniden aramak zorunda kaldıkları modeller oluyor.Biz de onların bu arayışlarını izleyip,espri konusu buluyoruz kendimize.

Yemek blogları da,çeşitliliği en bol bloglardan.İnsan girdikçe kayboluyor içinde.Her girişten sonra mutfağa koşup,yeni bir yemek çeşidi denememek elde değil.

Müzik blogları ise,her çağda olduğu gibi, gençlerin vazgeçilmezi.Genç arıyorsan müzik bloglarına gideceksin.Ama orta ve ileri yaşlardakiler de kendilerine bir ortam buluyor bu yerlerde.

Şiir,Edebiyat blogları ruh dünyasından,gerçek dünyaya aktarmalar yapıyor.Biz de izledikçe ruhumuzu dinlendiriyoruz.Sevgi bulutları,oralardan buralara geliyor,yağmurlarını boşaltıyor.

Siyaset meraklıları için,bloglar bulunmaz bir alan.Gevezelik için meydan boş.At atabildiğin kadar.Karşındakinin ses ayarı da senin elinde.Rakibi istediğin an,minder dışına atabilirsin.

Hobi dünyası bambaşka bir dünya.Uçsuz bucaksız.Herkes yeteneğini sergilemiş.Ne istersen var."Çerçi eşeği "gibi.Doğrusu bu tür bloglarda gezmekten bıkmıyorum.

Çocuk blogları ise,blog dünyasının en sevimlileri.Annesinin karnındayken fotoğrafları çekilmeye,odaları hazırlanmaya başlanıyor.Binbir renk çocuk odaları ve eşyaları sergileniyor.Gelişim evreleri,an be an belgleniyor.İzlemesine doyulmaz.

Hayvan severlere ne demeli.Binbir türlü hayvan davranışları,bu blogları süslüyor.Fotoğraf bolluğu bu blogların en güzel yanı.Bir kanarya ile oynaşan kedi yavrusunu izlemek kadar güzel,ne olabilir.

Ev, Dekor blogları da uzak kalınamıyacak bloglardan.Her insan bir evde yaşadığına göre,bu bloglara mutlaka uğranılıyor.Kendinizden bir parça vardır,buralarda.

Tarım blogları,üreticilerin her an ziyaret ettiği bloglar.Yeni teknikleri buralardan paylaşıyorlar.Arıcılık dünyasını izlemeye doyamıyorum.Keşke ben de yapabilsem ama,olmuyor işte.Biz de zeytincilikle idare ediyoruz.

Bunlar dışında,daha pek çok konu işleniyor bloglarda.Burada başlıklarını bile sıralamaya sayfalar yetmez.Onun için bunlarla yetiniyorum.İlgi alanlarını yazamadıklarım gücenmesinler.Onlar da yorumlarda kendilerini ifade etsin.

Ramazan Işık

GİRERKEN HAN KAPISI,ÇIKARKEN İĞNE YURDUSU

2010-02-28T03:16:00.000-08:00

Günümüzde yaşanan olayları gözledikçe, eskiden yaşanmış acılarla dolu hayatları, hatırlamadan edemiyor insan.

Bu konu ile ilgili olarak, şimdi rahmetli olmuş olan bir büyüğümün anlattıklarından bir yaşanmışlık aktarmak istiyorum ;

Zamanında devlet memuru olarak, bir ilçede çalışıyorduk. Arada bir, arkadaş gruplarımızla sohbetler yapardık, herkesin yaptığı gibi. Bu toplantılardan birinde , o zamanki iktidarın uygulamaları ve yanlışları üzerine tartışmalar yaptık. Tansiyon biraz yükseldi. Ben de haksızlığa tahammül edemeyen bir insan olduğum için, yüksek sesle, iktidarın yanlışlarını eleştirdim. O dönemler, herkesin düşüncelerini orta yere koyamadığı dönemlerdi. Şimdi nasıl insanlar düşüncelerini açıklamaktan, korkuyorsa, o zamanlar da öyleydi. En ufak bir eleştiride soluğu nerede alacağınız belli olmazdı. Bir devlet memuru olarak, en hafif ceza ise, kenarda köşede kalmış bir ilçeye sürgüne gönderilmekti.

Bizim ceza sürgünle falan kurtulacak gibi değilmiş ki, sürgüne ek olarak, hakkımızda dava açıldı. Birkaç ay sorgusuz sualsiz yattıktan sonra, ilk mahkemeye çıktım. Hakim bana acımıklı bir ifadeyle baktıktan sonra; "oğlum, sen bu ilçede davaya devam edersen, çok zarar göreceksin, davanı büyük ilçedeki ağır ceza mahkemesine aktarıyorum" , dedi. Böylece davanın boyutları değişti. Davam ağır ceza mahkemesinde görülmeye başlandı. Sanırsınız bir sürü adam öldürdüm. Yaptığım şey, iktidarın yanlış gördüğüm uygulamalarını yüksek sesle eleştirmek, o kadar. Dava büyük ilçeye aktarıldıktan sonra, sürgit duruşmalar yapıldı. Dokuz ay içerde kaldım. Suçsuz olduğuma karar verildi, beraat ettim. Haksız yere dokuz ayım gitti hayatımdan.

Aslında o hakim haklıydı. Eğer o ilçede dava devam etseydi, siyasi baskılarla , çok daha uzun sürecek bir süreç yaşayabilirdim. Gene de ucuz kurtulmuş sayılabilirdim.

Bu acıyı hiç unutamadım. Çocuklarımın çektiği üzüntü, sıkıntı, yokluk ise cabası.

Sözünü, aman evladım, siz siz olun nerede ne konuştuğunuza dikkat edin, haksızlıkları dile getirmekten çekinmeyin ama kişisel haklarınızı, çoluk çocuğunuzun geleceğini de sıkıntıya sokacak işlere bulaşmayın dedi.

"Hapishane kapısı, girerken han kapısı, çıkarken iğne yurdusu", 'dur, diye sözlerini tamamladı.

Başımıza nelerin gelebileceğini önceden kestiremiyoruz. Çok yakınım iki insan, sonucu belli olmayan tutukluluk halleriyle, yukarıda anlattığım anekdota benzer bir süreci yaşıyor bu günlerde. Birisi sekiz ayı geçkindir tutuklu olarak mahkeme olmayı bekliyor, birisi ise mahkeme mahkeme öteleniyor, yedi aydır tutuklu. Sonuçlar ortaya çıktığında büyük ihtimalle beraat edecekler, ama hayatlarından uzun sayılabilecek bu zamanlar çalınmış olacak.
Bu zulümdür. İnsanlar hakim karşısına çıkabilirler. Ama insan öldürmemiş, sıradan bir olay , kaçma ihtimali sıfır. Çünki yaşayabilecekleri başka bir vatan yok. Birileri gibi okyanus ötesinde, köşkler, saraylar tahsis edilmiş insanlar değil. İstediklerinde devlet görevlilerinin elleriyle koymuş gibi bulabilecekleri insanlar bunlar. Bu durumdaki vatandaşlarını hapishanelere tıkıp, kendilerini savunamaz hale getirip, hayatlarını karartmanın neresi adalet. Yargıysa yargı. Yargılayın insanları. Eğer suçluysa, hüküm, ceza yönündeyse, verin ceza hükümlerini, alın içeri, cezalarını çeksinler. Ama daha ne olacağı belli olmayan suçlamalarla insanları içeri alıp, aylarca, yargılama bile başlamadan bu insanları içerde tutmanın hukuk, adalet ve yargı ile ilgili olmadığını düşünüyorum.

Bugünlerde ülkemizde yaşananlara baktığımızda, bunu daha iyi görüyoruz.

...Ramazan Işık

EK: Bu yakınlarımdan birisi, onbir ay tutuklu kaldığı cezaevinden, ilk celsede, 3 nisan sabaha karşı saat 4.00 itibariyle tutkluluk halinin kaldırılmasına karar verilerek serbest kaldı. Suçsuz günahsız 11 ayı hayatından çalındı.
Diliyorum ve umuyorum ki, diğer yakınım da onun gibi serbest bırakılacak. Çünki suçsuz olduklarını biliyorum.

iğne yurdusu:iğne deliği

TEK TASAM BU OLSA

2010-02-15T15:36:00.000-08:00

foto-serdar ışık
Beytepe/Ankara

Bazan çok kişiden, şöyle konuşmaların benzerlerini duymuşuzdur.

Dağda bir çoban olsaydım,elimde kaval,sırtımda kepeneğim.Önümde bir sürü koyun,yanımda iki kangal köpeği,televizyon,gazete,cep telefonu yok.Blogları da göremiyorsun tabii.

Amacım sürüye güzel bir otlak bulmak.Karınlarını doyurunca, bir kaynak suyunun yalağından sulamak.Sürü suyunu içtikten sonra, pınarın başındaki çayıra salıp onları,bende kana kana o kaynak suyundan içsem.

Tek tasam, sürü için lazım olan birkaç kilo tuz olurdu.

Sizi yürekten delen gözler ve sözler olmazdı orda. Haliyle sinir hücrelerimizde yerli yerinde dururdu.Şimdi yaşadığımız bu dünyada hücrelerin yerinde durması mümkün mü.

Sanmıyorum.

Keşke demeyi pek sevmem ama, keşke bu dünyaya daha geniş bakıp,yeryüzünün her derdini çözmek gibi bir misyon üstlenmeye çalışmasak.

Tek tasamız, sürü için lazım olan birkaç kilo tuz olsaydı.

Ramazan Işık

Blog arkadaşım,yansımalar/ebruli'nin 15 şub 2010 tarihliyazısından ilhamla.http://anka-yansimalar.blogspot.com/

NE KADAR YAKINIZ

2010-02-12T18:56:00.000-08:00

Melikgazi Türbesi-Pınarbaşı-Kayseri

Ekmek almak için bakkala indim.Dükkanda şu anda çalışmakta olan,aynı zamanda bu yıl lise son sınıfta okuyan bir gençti.Bu dükkan,karşı komşumun çocukları için açmış olduğu bir işyeri.İki kardeş dönüşümlü olarak çalıştırıyorlar.
Adamcağız,bu günün zor ekonomik koşulları içinde,çocuklarım namerde muhtaç olmasın diye böylesi bir iş ortamı oluşturmuş.Okuyan okusun,okumayan buradan bir ekmek kazansın düşüncesiyle.Yıllar içinde de sağlığını yitirmiş,akciğer kanseri olmuş.Ameliyatlardan sonra haftalık,aylık kontrolleri oluyor.Dün asansörde karşılaşmıştım.Yine rutin kontrollerinden birine gidiyordu.Hal hatır sordum.Halleştik biraz.
Dükkana bir gün önceki bu bilgilerle girince, aklıma babası geldi."Baban nasıl,dün kontrolü vardı,sonuç iyidir umarım", dedim.Genç yüzüme baktı,"bilmiyorum amca,hiç sormadım ",dedi.Kalakaldım öylece.Ekmeği alırken, bir süre bu durumda bu genci kırmadan ne demeliyim diye kendi kendime düşündüm.
Aynı evde yaşayıp,babasının en sıkıntılı zamanlarında O'nun bu durumundan habersiz yaşamak nasıl olabiliyordu.Üstelik bu gençler çocuk denecek yaşlarda değiller.Liseyi bitimekte olan,kendisine bir işyeri emanet edilmiş,esnaflık da yapan,dünyayı tanıması için hayatın içinde olan bu gençler nasıl bu kadar duyarsız olabiliyorlardı,bir türlü anlam veremedim.
"Bak sevgili yavrum", dedim."Babalar hayatta bir kere var olurlar,gittikleri zaman da ne kadar ararsan ara bulamazsın.Bugün gençliğin verdiği eksiklikle belki durumun farkında olmayabilirsin ama,babalar çok kıymetlidir.Eve gidince babanın boynuna sarıl.Babacığım kontrolün vardı nasıl oldun,nasılsın de.Yanaklarından öp.Sımsıcak kucakla onu.Zira bir daha sarılma fırsatın çok az kalmış olabilir",dedim.
Gencin ne demek istediğimi tam olarak anlayıp anlamadığından emin değilim.Bana bakışlarından durumun önemini çok da kavramışa benzemiyordu.
Umarım ki dikkat çekmek istediğim noktayı anlamış olsun.Anlamamışsa eğer,yarın çok geç olabilir.O zaman da dizlerine ne kadar vursa boşunadır.
Bize can kadar yakın olması gerekenlerin dertlerini anlayıp,paylaşalım.Yaşamak paylaşmaktır.Yoksa insan olmamızın bir anlamı kalmaz.

Çok yakınımızda olan insanlara,acaba ne kadar yakınız.

Ramazan Işık

İŞİTMEMEK (KİM ENGELLİ)

2010-02-11T01:29:00.000-08:00

Neyi işitmemek.Öncelikle sorulması gereken soru bu.
Bence,duyu organlarının anlamlandırılması insanlara göre değişir.Bu konuya nereden baktığınıza bağlı.Derler ya; bazen insan "yanında davul çalsa duymaz da ,sevdiği insanın fısıltısını duyar".Yanındaki,gözünün önündeki kocaman cisimleri görmez de ,çok uzaklardaki sevdiği bir küçük parçayı seçiverir.İşitmemek de öylesine bir şeydir işte.Eğer içinizde bazı şeyleri duyuyorsanız,illa da işiten kulak gerekmez.

Bir anekdot anlatmak isterim burada.Toroslarda bir ilçede görev yapıyordum.Zaman zaman, çınaraltı çay bahçesine giderdik.Gitmekte olduğum çınaraltı çay bahçesine daha çok, öğretmen,memur ve bunların emeklileri takılıyordu.İlçede yaşayan bir grup işitme engelli vatandaş da bu çay bahçesine geliyordu.Öyle sanıyorum ki,bu mekana geliş sebepleri,bu çay bahçesinde başka mekanlara göre daha rahat ettiklerindendi.Zira burada, çoğunluğu eğitimci olan insanlar,onların bu farklılıklarını sevgiyle karşılıyor ve onlardan pek çok şey öğreniyorduk.

Bir gün mekanda oturup sohbet ederken,işitme engelli arkadaşların çok heyecanlı biçimde el işaretleri ile konuştuklarını gördüm.Hatırladığım kadarıyla, üç ayrı masada,birbirinden uzak köşelerde oturan üç grup insandı.Çokca işaretleşmelerden sonra,bu birbirine uzak masalarda bulunan üç ayrı insan grubu,aynı anda katılırcasına ve kahkahalarla gülmeye başladı.Bizler onlara baktığımız halde,konuyu anlayamamıştık.Konuyu anlamadığımız için de, onların neşesine ortak olamamıştık.Onların anlaşmalarından kaynaklanan şaşkınlıkla,sadece tebessüm edebildik.

Orada anladım ki BİZDE BİR ENGEL VARDI.O anda asıl engelli olan bizdik.O gün kafama koydum ki,bendeki bu engeli kaldırmalıyım.Onları anlamalıyım ve bu insanlara bir faydam dokunmalı.

Yakın akrabalarımda işitme engelli insanlar görmedim ama onları ağabeyim,kardeşim veya çocuğum gibi hissetmeye başladım.Yıllar geçip İl merkezine okul müdürü olarak atanınca, ilk işim okulumda bir İŞİTME ENGELLİLER SINIFI açma çabasına girişmek oldu.Uzun uğraşlardan ve bir sürü bürokratik engelleri aştıktan sonra, bu özel sınıfı açtım.Bu konuda yetiştirilmiş branş öğretmeni arkadaşlardan,işitme engelliler öğretmeni atamasını yaptırdım.Sınıfın fiziki ortamını da,öğretmen arkadaşlarımın,velilerin ve çevre esnaf ve duyarlı vatandaşların desteği ile normal sınıfların imreneceği düzeye getirdik.
Yıllar içinde bu sınıftan onlarca öğrenci okuma yazmayı öğrendi.Dudaktan okuma yolu ile konuşulanları anlayan,lise ve yükseköğrenime hazırlanmış gençler olarak yetişti.

Onların bir kısmı ile, daha sonraki hayatlarında da görüşmeye devam ediyorum.Evlilik törenlerine katıldıklarım oldu.Hatta bir öğrencimin de çocuğunu sevme şansını elde ettim.

Emekli bir öğretmen olarak,geriye dönüp baktığımda,yaptığım işin ne kadar güzel bir iş olduğunu gördüm.Hayatta her şeyin para olmadığını,mutlulukların aslında yakınımızda ve yanıbaşımızda olduğunu kavradım.Mutluluğu yakalamak için biraz üretim,biraz çaba harcamak gerekli olduğunu gördüm.Burada vurgulanmak istenen üretim elbette fabrikasyon bir üretim değil,insan boyutu olan, sevgi üretimi.

Sevgiyi üretir çoğaltırsak, sorunlarımızın çoğunu aşarız.Özellikle bugünlerde buna çok ihtiyacımız var.
Onlardan çok şey öğrendim,öğrenmeye de devam ediyorum.

Umarım ki her insan kendi engelini görsün.

Ramazan Işık

KARŞILAŞMA

2010-02-08T02:05:00.000-08:00

...Elli yaşlarındaki kadın, iki buçuk yaşlarındaki torununun elinden tuttuğu gibi, evin kapısından dışarı fırladı. Elinden tuttuğu torununun annesi, bu çocuğu görmek üzere, köylerine doğru geliyordu. Bu imkansızdı. Bu çocuğu görmeye hakkı yoktu.

...Bebeğin babası öldüğünde,bu çocuk daha yirmi beş günlüktü. Altı aylık olunca da, bırakıp gitmişti. O'na bu çocuğu nasıl gösterebilirdi. Bunu nasıl isterdi kendisinden.

...Aslında, çocuğun annesi, kendi öz yeğeniydi de... Ama olsun, bu düşüncelerini değiştirmezdi.
Çocuğu kaptığı gibi, Yusuflar Köyü'nün yolunu tuttu. Ordaki görümcesinin yanına gidecek, çocuğu annesine göstermeyecekti. Sinirden dizleri titriyor, yolda nasıl yürüyebildiğini, kendisi de bilmiyordu. İki saati aşan bir yürüyüşten sonra, Yusuflar Köyü'ne vardılar. Hal hatır soruldu. Oradakiler , "Musa emmi nasıl", dediler.
Kadın, "iyidir" dedi, "Daha doğrusu, gelirken O'nu görmedim, sinirle evden çıkıp, buraya geldim".
...Görümcesi de, kendisi gibi, yaşını başını almış bir kadındı. Hapba Bibi'nin yüzüne merakla baktı... "Yani, Musa Ağamın buraya geldiğinizden haberi yokmu", dedi. Hapba Bibi, "Hayır, onu görmeden evden çıkıp geldim. Görümce, "Neden", diye sordu. "Bizim gelin babasının yanına, aşağıdaki Kızıldere Köyüne gelmiş, bebeyi görmeye gelecekmiş bizim köye, ben de aldım buraya geldim, niye görecekmiş, ne hakkı varmış", dedi. Oradakiler donup kaldılar!!!

...Hapba Bibi'yi iyi tanırlardı. Böyle bir vicdansızlığı yapacak kadın değildi. Ama neden yapıyordu bunu acaba. Görümce dayanamadı, sordu, "Hapba, neden yapıyorsun bunu, günah değilmi, bir çocuk annesine gösterilmez mi", dedi. Hapba durakaldı, düşündü, ama sinirle ters cevap vermekten geri kalmadı.
"Bu yavruyu altı aylıkken bırakıp, başka kocaya gitmedi mi", dedi.
Görümce gürledi; "Allahtan kork !", dedi, "O kız daha sabi, şu anda bile yaşı onaltı, yada on yedi, sana gelin geldiğinde on dördünde bile yoktu, kendisi mi istedi oralara, babası yaşında adama gelin gitmeyi, bilmiyormusun, onun ne hükmü vardı bu olaylarda. Babası alıp vermedi mi, taa başka ilçelere gelin olarak", dedi.

...Hapba, aslında bunları çok iyi biliyordu. Ama ana yüreği, oğlunun ölümünü, aynı zamanda yeğeni olan gelininin, başka ellere gitmesini bir türlü kabullenememiş, isyanlara girmişti işte. Bir türlü bu olanları hazmedemiyor, içine sindiremiyordu. Oğlunun, daha on dokuz yaşında, askerliğini bile yapmadan ölmesi, dayanılacak gibi değildi. O acıyı daha fazla yaşamak için, içine içlik olarak, keçi kılından yapılmış fanilalar giyip, kendisine eziyet ediyordu. Arkasından çok sevdiği gelininin, yetim kalan torununun annesinin, evden çıkarılması, acıların katmerlisi olmuştu. O anda bu ayrılığın kim tarafından hazırlandığı önemlimiydi sanki. Gitmişti ya işte. Hele gelinin gitmesine sebep olan, Altıparmak Köyü'nden Suna'nın Ali var ya... O'na ne desindi bilmemki. Bu gelini öteki ilçede, babası yaşında bir adama vermişlerdi. Bu işe de Suna'nın Ali ön ayak olmuştu. Aslında bu kızın dayısının oğlu olurdu Ali, ama, neden yaptı böyle bir işi bilinmezdi. Onun için, Ali'ye hep beddua ederdi.

...Hapba, tüm bunları düşündü bir anda. Her şeye rağmen göstermeyecekti bu yavruyu annesine. Oradakiler ne diyeceklerini şaşırdılar. Doğrusu bu çok büyük bir haksızlıktı. Ama, Hapba evlerinin üstünde olduğundan, daha fazla ısrar edemediler. Hapba çocukla birlikte birkaç gün Yusuflar Köyünde kaldı.

...Gelin, Kızıldereye geldiğinde köylülerden, Hapba Bibisinin bebesini alıp başka köye gittiğini duymuştu. Birkaç gün Kızıldere de kaldıktan sonra, çaresiz, gözleri yaşlı, evinin yolunu tuttu.

...Gelininin Kızıldere Köyünden tekrar evine gittiğini duyan Hapba, bebeyi de alıp kendi köyü olan Karabaşlı'ya döndü. Ama, bu arada da görümcesinin sözleri kafasını kurcalıyordu;
"Allahtan kork, O kız daha sabi, şu anda bile yaşı onaltı, yada on yedi, sana gelin geldiğinde on dördünde bile yoktu, kendisi mi istedi oralara, babası yaşında adama gelin gitmeyi, bilmiyormusun, O'nun ne hükmü vardı bu olaylarda. Babası alıp vermedi mi,taa başka ilçelere gelin olarak".

...Komşu köyler, Melikgazi ve Kalaycı'daki insanlar da olayı duymuşlar, her iki köyün aklı yeten insanlarından, biraz da okumuş yazmış, dini bilgilerine güvenilen insanlar, Hapba'ya, "bu yaptığının doğru olmadığını, bu bebeyi annesine göstermezse öteki dünyada yatacak yer bulamayacağını", söylediler.

...Gerek görümcesinin lafları, gerekse komşu köylerden ileri gelen insanların öğütleri ve tabii bu arada kendi vicdanı da, yeğeni de olan gelinine ve bu bebeye yaptığının yanlış olduğu kanaatine vardı. Düşündü, taşındı, ne yapabilirdi şimdi. Kocası Musa da bu işe kızmıştı aslında. Ama söz geçirememişti, Hapba'ya.

...Aradan uzunca bir zaman geçti. Yaptığı bu davranış, içinde büyümeye başladı. Gitti, kocası Musa'ya sordu. "Şimdi ben ne yapayım", diye. Musa Emmi, aklı başında, çevresinde çok sevilen bir insandı. Şimdiye kadar kalp kırdığı görülmemişti. Bu olaya da çok üzülmüştü.

..."Hemen"dedi, Musa Emmi, "hemen al götür bu yavruyu annesine, götür göster".

..."Olur mu", dedi Hapba. Musa, "neden olmasın, hem de çok güzel olur", dedi.

...Hatasını anlayan Hapba, hazırlığını yaptı. Bebenin üstünü başını düzenledi. Karınca kararınca bazı hediyeler hazırlayıp, öteki ilçeye doğru yola koyuldu. İlçeye yakın bir köyde oturuyordu gelin. Köy yüksek bir araziye kurulmuştu. Köyün girişi de, üst taraftandı. Bahçeler ve ağaçlar arasından geçilerek varılan köyün girişi, harman yerinden başlıyordu. Hemen arkasında, köy çeşmesi vardı. Torunu oğlan çocuğunu elinten tutup, köyün girişinden, köye doğru yöneldiler. Ordan bir köylüye, "Kete Mehmet'in, Zülbiye'nin evi nere", diye sordu Hapba. "İşte hemen şu ev", dedi köylü. Ama o arada da seslendi, "Zülbiyeee misafirin geliyoooor", diye. Bu arada harman yerinde iki yaşlarında bir kız çocuğu oynuyordu. Kafasını kaldırdı, gelenlere baktı uzaktan. Oyunu bıraktı, dikkat kesildi. Hapbanın elindeki üç buçuk dört yaşlarındaki oğlan çocuğu da kıza bakıyordu. Daha önce birbirlerini hiç görmemiş olan bu iki çocuk, harman yerinde birbirlerine doğru yürümeye , daha sonra da koşmaya başladılar. Birbirlerine öylesine sarıldılar ki, sözle anlatılamaz. Köylülerden manzarayı görenler ve durumu kavrayanlar ağlamaya başladı. Zira birbirlerini hiç görüp, tanımamış bu iki çocuk kardeşti. Bir refleksle, birbirlerine doğru koşmuşlar ve olanca güçleriyle birbirlerine sarılmışlardı.

...Zülfi evden çıktı, gözlerine inanamıyordu. Bu olamazdı, Hapba bibisi, oğlu ile beraber karşısındaydı ve kızı ile oğlu birbirlerine sarmaş dolaş olmuşlardı. Bu bir mucizeydi. Ellerini havaya kaldırdı,"yarabbi, sana çok şükür", diyerek ağlamaya başladı.

...Köylüler başlarına toplandı, birbirlerine bağırıyorlardı, "Zülbiyenin oğlu gelmiiişşş". Sarılmalar, ağlaşmalar çevreyi inletti.

...Eve geçtiler. Zülbiye sevinçten ne yapacağını şaşırdı. Girip çıkıp oğluna sarılıyor, hasret gideriyordu. Büyük acılardan sonra, bu güzelliği yaşamayı nasip ettiği için, Allaha tekrar tekrar dua etti .

...Hapba yeğeninin yanında birkaçgün kalıp, onların hasretini dindirdikten sonra, bebeyi de alıp köyüne döndü. Bundan sonra da arayı fazla uzatmadan, zaman zaman torununu annesine ve kardeşine götürdü.

Ramazan Işık

bibi-hala

BURDAN BAKINCA

2010-02-05T03:07:00.000-08:00

.
..
...

O,sevgi ateşi.

Aşkın körüğü.

Atın yelesinde şefkatli el,
Kuşun gagasında tel,
Anadolumda coşkuyla akan
Bir derede sel O.

İğde çiçeğinin kokusu,
Bal arısının taşıdığı polen,
Tan vakti doğan güneş,
Sırtımı dayadığım kardeş O.

O gelecek.
Umut O.

Ramazan Işık

BİR ZAMANLAR KAHVEHANEDE

2010-02-04T00:55:00.000-08:00

foto-yasemin tangören

Eskiden kahvehaneye giderdim .Bulursam bir briç karesi kurmak,briç karesi oluşturamazsak batak oynarız,o da olmadı okeyle az zaman geçirip, biraz sohbet ederiz.O da olmadı bir tavlacı bulunurdu kahvehanelerde.Bazan bir köşede satranç oynadığımız da olur ya.Her zaman satranç oyuncusu bulunmaz.Aynı domino gibi.Domino da belli kahvelerde oynanır.Her yerde bulamazsın.Domino hastası olanlar,domino oynanan kahvehaneleri bulmak zorundadır.Zira domino oynayanlar gürültücü olur.Briç oynayanlar da biraz öyledir.Bu oyunlar eşli oyunlardır.Eşler birbirine uyum sağlayamazlarsa,yanlış deklare(okuma)yaparlarsa eşlerinden azar işitirler.Bazan bu azarlarda doz kaçar.Kahvedeki diğer insanları rahatsız edecek boyutlara ulaşır.Hele öyle insanlar vardır ki,yenilmeye hiç tahammül edemezler.Yenildiklerinde de suçlu her zaman karşısındaki eşidir.O yanlış okumuş,onun için oyunu kaybetmişlerdir.Kendilerinde hiç kabahat olmaz.

Bazı günler sırf onları kızdırmak ve bu kızgınlıklarından doğan çabalarını izlemek için kahveye gittiğimiz olurdu.Bu insanların masasında,oyuncu sayısından fazla seyirci olur.Dört kişilik oyun masasında bazan sekiz kişiye varan seyirci kitleleri oluşur.Çekişmeli geçen bu oyunların sonunda,eşler arasında kalp kırıcı konuşmalara varan tartışmalar olur.Seyreyle gümbürtüyü.Bütün kahve onların kavgalarını izler.Herkes bundan da ayrı bir zevk duyar.O günün eğlencesi olur,hatta ertesi gün dünden kalan oyunların tartışmaları yapılır.Öyle hastaları vardır.

Oyunlarda çoğu zaman yenilen taraf, masada içilen tüm içeceklerin parasını öder.Seyircilerin içtikleri buna dahildir.Nadir olarak,oyun bitiminde herkesin kendi içtiğini ödediği gruplar da vardır.Bunlar kendilerini bilirler,bunlar arasında bu konuda oyun başında sessiz bir anlaşma oluşmuştur.Kahvehanede kesinlikle paralı oyun oynanmaz.

Aslında bizim uğradığımız kahvehane, biraz eskinin kıraathanesini(okuma evi) andırıyordu.O zaman günlük gazeteleri bulabilirdiniz, okumak için.Sohbet te ayrı bir zevklidir kahvehanelerde.Memleket meseleleri en ince ayrıntısına kadar konuşulur,iktidarlar devrilir,hükümetler kurulur.Ev hali dertleşmeleri yapılır.Herkes kendine göre bir kafa dengi bulur orda.Kimisi siyasi görüşüne göre,kimisi köyüne,ilçesine göre,kimisi de dertlerine göre gruplaşır kahvede.

Çok oluyor kahveye gitmeyeli.Gençtim daha,"artık kahve yok"dediğim yıl.Neden bu kararı aldığımı dün gibi hatırlıyorum.Oyun kareleri oluşturduğumuz,insan olarak da çok sevdiğim bir arkadaş vardı.Yaşı bizden çok fazlaydı.Bu ileri yaşına rağmen kahvede bize eşlik ediyor,oyun karelerimize giriyordu.Her oyundan da anlıyordu.Hangi kareyi oluşturacak olsak, o dörtlünün içindeydi.Hoş sohbet de bir adamcağızdı.Ama hastaydı.Elinde sürekli taşıdığı bir fıs fıs la, nefes almakta zorlandıkça masanın yan tarafına dönüp, bu ilacı burnuna sıkıyor,birazcık nefes alıyordu.O yıllar kahvelerde sigara içilen yıllardı.Biraz nefesi açılınca da, bir dal sigara yakıp tüttürmeye başlıyordu.Hayatında hiç sigara içmemiş olan ben, bu durumdan çok rahatsız oluyor,yaşça oldukça büyük olan bu arkadaşa birşey de diyemiyordum.
Birgün, iş çıkışı kahveye uğradım.Yine bu arkadaşımızın sağlık problemlerini gözlemlemeye başladım.Bir saat kadar zaman geçirdim kahvede.Kendi kendime bir muhasebe yaptım.Kendimle konuştum ;"Emmoğlu,sen bu duruma razı değilsin.Adam nefes alamıyor,azıcık nefes alabilmek için nefes açıcı ilaç kullanıyor,nefesi açılınca dönüyor sigaraya sarılıyor.Sen de bu duruma çözüm bulamıyorsun.Zira adam söz dinlemiyor.O zaman senin burada ne işin var.Bu günden sonra kahve yok"dedim kendi kendime.Zaten birkaç yıl ara ara gittiğim olmuştu.Çok sık da gitmiyordum aslında.Bu günden sonra da hiç gitmeyeceğim dedim kendi kendime.

Ertesi gün,daha ertesi gün kahve yok.Hayatımdan çıkardım kahveye gitmeyi.
Eşim soruyor,hayırdır akşamları eve erken geliyorsun,bir durum mu oldu.
"Kahvehane alışkanlığını hayatımdan çıkardım",dedim eşime.O mutlu oluyor elbette bu durumdan.
Zaman insan hayatında çok şeyi değiştiriyor.Dün yaptıklarımızın bazısını bugün yapmıyoruz.Yapmayı aklımızdan bile geçirmediklerimizin ise tiryakisi oluyoruz.Şu an blogda yazı yazmakta olduğumuz gibi.

Ramazan Işık

ANADOLUDA BİR AĞAÇ ALTI

2010-02-01T10:02:00.000-08:00

Anadoluda bir ağaç altı.
Ağaç altında iki metrekarelik bir alan.
Bütün hikaye bu.
Geçmiş,gelecek hepsi,Anadolu'da bir ağaç altında iki metrekarelik bir alan.
Bu topraklardan azıcık nasiplenmiş her insanın hedefi,hayali,
Anadolu'da bir ağaç altında iki metrekarelik alan.

Atatürk'ün tüm mücadelesi;
Anadoluyu düşman işgalinden kurtarıp,üstünde bir devlet kurmak olarak özetlenebilir.
Sonuçta O da Anadolunun bağrında,iki metrekarelik alanda sonsuzluk yolculuğunda.

Nazım Hikmet'in hayatı bilinir,sanatı da.
Hayatını incelediğimizde,o kadar çabanın geldiği son nokta,
Anadolu'da bir köy mezarlığına gömülmek.
"Vasiyet" adlı şiirinde bunu yazmış.
Mezarının Anadolu'ya getirilmesi tartışmaları,konunun ne kadar önemli olduğunu gösteriyor.

Hüsyin Nihal Atsız, Anadolu'nun ne kadar vatan olduğunu,kimseye terk edilemiyeceğini
"Davetiye" adlı şiirinde Mussoliniye seslenirken şöyle anlatır;
"Dirilerek başınıza geçse de Sezar
Yine olur Anadolu size bir mezar."
O da Anadolunun bağrında sonsuz uykusunda.

Cem Karaca;12 Eylül Askeri Darbesinin ardından yurt dışına gittiğinde, vatan diye meleşti.Dönüşte, bu toprakların dünyadaki hiçbir yerle karşılaştırılamıyacağını anlattı.Sonuçta O da Anadoluda iki metrekarelik bir toprakta yatmaktan büyük huzur ve mutluluk duyduğunu biliyoruz.

Neşet Ertaş;Anadolu topraklarına özlemini ve ayrı kalmışlığın sitemini
"Canım benim anadolu, Gideyim mi senden gayri"dizesiyle ne kadar veciz seslendiriyor.Biliyorum ki bir gün emri hak vaki olduğunda ,O da Anadolunun bağrında bir ağaç altında yatmak istiyordur.

Anadolu aşığı insanlar bitmez.

Ö.Bedrettin Uşaklı;
"Ruhuma bir çamın şebnemi damlar."dizesiyle bu toprakların sevdsını dile getiriyor.

Abdurrahim Karakoç;
"ANADOLUDA BAHAR" şiirinde
"İlkbaharı geldi Anadolu'nun,
Silifke'de çiçek açtı nar şimdi",diyor.Bunu yazarken de ruhunun bu topraklarda dinlenebileceği mesajını veriyor.

Bayram Tunca;
"En iyi martılar çıkarıyordu Anadolu’nun tadını "diyerek,Anadolunun tadını çıkaramamaktan yakınıyordu.

Yunus Emre;kökü Anadolu topraklarında büyük bir çınar.Anadoludan aldığı kültür ve sevgiyi Dünyaya yaymış.
Anadolu'nun tam ortasında huzura erdi.

Hacı Bektaş-ı Veli bir başka ulu çınarımız.Anadolunun bağrında dallanıp budaklanmış, mühür gibi Anadolunun tam ortasından "eline ,diline,beline sahip ol"diyerek dünyaya ışık saçıyor.

Saymakla biter mi Anadolu sevdalıları.
Kutalmış oğlu Süleyman şah,şair N.Yıldırım Gençosmanoğlu'nun dilinden;
"Göz koydum Anadolu'ya
Sevdikçe döndüm deliye,
Bir tan vakti Kayseri'ye,
Muştusunu saldım arşın" diyor.Anadoluyu vatan yapmak için bir ömür harcamış.

Bendeniz;"Temmuzda Eciyeste kar olsam",dedim,Anadolu sevgimi dile getirmek için."Erciyeste Kar Olsam", adlı şiirimde.Bir de vasiyetim oldu benden sonrakilere,Anadolu'da iki metrekarelik alana koyduktan sonra,mümkünse"baş ucuma bir de iğde ağacı dikiniz".

Bu topraklar anadır,yardır.
Kara sevdadır bu topraklar.
Bu topraklar Anadolu.
Ve amaç,Anadolu'da iki metrekarelik alan.

Ramazan Işık

BİRAZCIK UMUT

2010-01-27T23:39:00.000-08:00

Birazcık umut lütfen.
....................
Neden yok diyorsunuz !
Rafınızda görünüyor ya işte.
Azıcık,
Birazcık umut.

Karaborsaya mı düştü,
Üretim mi azaldı,
Fabrikası mı kapandı yoksa.
Birazcık umut.

Neyse parasını veririz.
Bedava istemiyoruz ki,
Elimiz boş göndermeyin bizi,
Yarın size de lazım olur,biz veririz,
Birazcık umut lütfen.

Falezlerden mi düştü,
Dağa mı kaçtı.
Ufukta hiç belirtisi yokmu,
Ne oldu da kayboldu.

Gemi karaya vurmadan,
Birazcık umut lütfen.

Ramazan Işık

VAN MÜNÜT

2010-01-26T21:28:00.000-08:00

Sağ elini havaya kaldırıp,zor duyulacak bir sesle "van münüt" dedi.Burnunda bağlı bulunan oksijen hortumu ve güçlü verilmiş oksijen ayarına rağmen,nefes almakta o kadar çok zorlanıyordu ki,bu cümleyi söylemesi bile mucize sayılırdı.Çevresinde toplanmış bulunan eşi,çocukları,yakın akrabaları,gözlerinin içine bakıp,ondan gelecek hayat belirtilerini izliyor,her nefesi,her davranışı bir olay oluyordu.Eğer hareket varsa neşe var,hareket yoksa hüzün başlıyordu.

Bir yıla yakındır gördüğü kemoterapi,ışın tedavisi ve en son olarak beyinde lazer uygulaması, O'nu yorgun ve bitkin düşürmüş,mecali kalmadığından, espri dolu yaşantısından örnekler sergilemekte zorlanıyordu.Etrafında, ıslak gözlerle O'nu izlemekte olanlara, gülümser ifadelerle "van münüt"demekten geri durmadı.Bu espriyi yaparken, birkaç saat sonra bırakıp gideceği hayata da sanki "van münüt" diyordu.Yani bir dakika daha,ey hayat, bir dakika daha.Parmaklarını birleştirip havaya kaldırarak yaptığı son davranış ve arkasına eklediği "van münüt"hafızalara kazındı.Yüreklere bir ok gibi saplandı.

Şu hayat denen şey bazan ne kadar acımasız ve katı.Sen ne kadar uğraşsan da o bildiğini okuyor.Van münütler çare etmiyor.Bir nefes almak cihana değiyor,bedeli de ölçülemiyor.

Karşıyaka mezarlığında kılınan cenaze namazından sonra imamın, "merhum'u nasıl bilirsiniz"sözü,saf tutmuş yakınlarının hıçkırıklarının doruğa çıktığı an oldu.Dönüşü olmayan bu yolda, "Merhumu iyi biliriz,Allah rahmet eylesin"sözleri son noktaydı artık.Omuzlarda yeni bir hayata doğru giderken; yaşanmış olan altmışbir yılın yorgunluğu,çok ağır bir hayat mücadelesinden her şeye rağmen galip çıkmışlığın gururu ,çocuklarına iyi bir eğitim aldırmış olmanın mutluluğu,ama geride gözü yaşlı bir eş ve sevenler bırakmanın da hüznü olmalydı.

Kim bilir şimdi O'nunla konuşabilsek, neler neler anlatır dı.Çevresine neşe saçan bu insan,hayatın bütün zorluğuna rağmen,anasız, babasız,eğitim görmeden başlamış olduğu hayattan,yüksek eğitimler almış evlatlar yetiştirmenin de mutluluğunu duyuyordur herhalde.

Geride kalanlar da yaşam mücadelesinde,O'nun kadar başarılı olabilse,ve her şeye rağmen hayata "van münüt"diyebilse,bu dünya daha farklı olabilir belki...

Ramazan Işık

BLOGDAŞLIK

2010-01-20T23:08:00.000-08:00

Çağımız iletişim çağı ya,gençlik çağlarımıza göre çok değişik durumlar ortaya çıktı.Televizyonun hayalinin anlatıldığı,bilgisayarın bazı bilim adamlarınca ancak düşüncesinin var olduğu zamanlardı onlar.Sanki o kadar uzakmış gibi,ama gerçek bunlar.Bu gelişmelerin sonucu olarak, net dünyasındayız şimdi.Nette de Blogdaşlıklar oluştu.Bu oluşumlardan yeni yeni güzellikler çıkıyor.Farklı düşünceleri görme,çok değişik alanlarda değişik fikirleri izleme imkanına kavuştuk.Elbette herkesle aynı düşünmüyoruz.Herkesin de illa bizim gibi düşünmesini isteme hakkımız yok.Farklı düşünceler olmasaydı geldiğimiz bu gelişmişlik noktasına gelememiş olurduk.Herkesin düşüncesine saygılıyız,sınırlarımızı çiğneyip geçmemek şartıyla.

Bloglarda zaman zaman ödül,mim,gibi uygulamalr oluyor.Çok da güzel oluyor.Ama,doğrusu herkes birbirine bir pas atarsa, bunun sonunda sadece mim ve ödül yazıları yazmaktan başka birşey yapamayabiliriz.Bu bakımdan bloglarımız da okunma sıkıntısı çekiyor olabilir gelecekte.Bunun yerine öneri ve başlıklar şeklinde yazılar yazsak nasıl olur bilmem.Benimki de böylesine bir düşünce elbette.Mim ve ödül konusu ile ilgili iki yazı yazmıştım.Bu yazılarda düşüncelerimin bir kısmını açıkladım.

http://rmazan.blogspot.com/2009/08/ben-duygusal-bir-insanimodul.html

http://rmazan.blogspot.com/2009/08/genclerin-oyunu-mim.html

foto-yasemin tangören

Arkadaşlarım Siyah Kelebek Dostluk Bildirimi yapmış.
Çoban Yıldızı ise Mimle söbelemiş beni.
İkisini bir yazıda birleştirip cevaplamaya çalışacağım.

DOSTLUK BİLDİRİMİ(Siyah Kelebek)http://curcuna-siyahkelebek.blogspot.com/
Kurallar:
1- Dostlukluğumuzu ilan etmek için bir yazı yaz.
2-Arkadaşlarından 10 bloğ dostu seç.
3-Seçtiğin bloğ dostlarının bloğunu ziyaret et ve bunu bildir.

1-Bu yazıyı yazmakla Siyah Kelebek'e olan dostluğumu ilan etmiş olduğumu sanıyorum.Bu vesile ile kendisine tekrar sevgi ve selamlar iletiyorum.
2-Arkadaşlarımızdan on blog dostu seçmek gerçekten zor.Zira hepsinin ayrı yazı tatları var.Mümkün olduğu kadar,zaman buldukça onları ziyaret etmeye çalışıyorum.Tüm ziyaret ettiklerim dostlarımdır.Hangisini nasıl ayırayım ki.
3-Ziyaret ettiğim bloglara yorum bırakarak düşüncelerimi söylüyorum.Karşı fikirler yazdıklarım bile dostluğum içindedir.Bundan sonra onlarla dost olduğumu ayrıca belirtmeye de çalışacağım.Bu bildirim beni yönlendirmiş oldu böylece.

SOBEE(Çoban Yıldızı)http://cobanyildizizuhre.blogspot.com/
1- Dokunulmazlıkların Kaldırılması Konusunda Ne Düşünüyorsunuz ?

Dokunulmazlıkların kürsü masuniyetiyle sınırlı olmasından yanayım.Meclis kürsüsünden yapılacak her konuşmanın dokunulmazlığı olmalı.Diğer suçların dokunulmazlığı olmamalı.Vergi borcu mahkumiyeti,çek senet işleri için alınmış cezalar ve benzerlerinin dokunulmazlığı olur mu.

2- Seçim Barajı Kaldırılsın Mı?

Barajın %5 ler düzeyine çekilmesinde fayda olduğunu umuyorum.Bu düzeyde kitle oluşturan gruplar mecliste seslerini duyurmalıdır.Aksi sokağa ve yer altına kayıyor.O da ülkemize fayda yerine zarar veriyor.

3- Adayların Belirlenmesinde Nasıl Bir Yöntem Uygulansın?

Aday belirleme çok ilginç bir konu.Bu konuda çok uzun yazabilirim.Zira yıllar içinde gözlemlediğim gerçekler var.Birini örnek vermek istrim;Bir zaman halk oyu ile belirlenen aday seçiminde,zamanında pavyon bekçiliği yapmış birinin milletvekili olarak seçildiğini görmüştüm.Bu tamamen halkımızın eğitim seviyesi ile ilgili bir konu.Benim düşüncem;parti yönetimlerine bir miktar (bu 50-100 olabilir)Türkiye milletvekilliği adaylığı belirleme yetkisi verilebilir.Kalan kısmını halk seçmelidir.Türkiye milletvekilliğindeki amaç da şudur;devlet yönetiminde bakan olarak görev alacaklarda belli bir seviye aranır,komisyonlarda belli alanlarda uzmanlık gerekebilir,buralarda görev alabilecek kişilerin bir kısmı bu kontenjanlar içinden belirlenerek denge sağlanabilir.

4- Yargı Bağımsızlığı Sizin İçin Ne Anlam İfade Ediyor?

Yargı bir erk tir.Bu erkten siyasiler elini çekmelidir.Beğenmedikleri şekilde oy veriyor diye yargıya karışılmaz.Onun adı demokrasi olmaz,olsa olsa sultanlık olur.Onun da çağımızda yeri yoktur.

5- Beşinci soruyu siz belirlemek durumunda olsaydınız neyi öğrenmek isterdiniz ?

Ben, aşağıdan yukarıya bakan halktan bir kişi olarak zaten çok şeyi görüyorum.Bana yukarıdan değil,aşağılardan bakan ,halkını baş tacı eden insanları ne zaman görebileceğimizi merak ediyorum.Bunu öğrenmek isterdim.

Şimdi de üç kişiyi söbelemem gerekmiş ya,beni izlemeye almış tüm arkadaşlarımı söbeliyorum.Onlar da bu konularda düşünceleini yazarsa mutlu olurum.Mimlediğim bloglar beni izleyenlerdir.Sevgilerimle.

(Mimin kuralları:

* Mimi gönderen bloğa link veriyorsunuz.
*Üç kişiyi mimliyorsunuz ve mimlediğiniz kişinin bloğuna not bırakıyorsunuz.
*Mimlediğiniz blogların da linkini veriyorsunuz. )

YAŞLI TEYZE

2010-01-18T09:19:00.002-08:00

foto-yasemin tangören

Her halinden,seksen yaşlarında olduğu belli olan yaşlı teyze,hastane koridorundaki banka oturdu.Onu oraya getiren,yanındaki daha genç yaşta olan bayan, işlemler için gitti. Yaşlı teyze etrafını kolaçan etti.Bankta yanına oturduğu, orta yaşlı adama dokundu.
-Mayışlar bangıya yatmış mı?
-Bilmiyorum teyze.
-Herhal bazarertesi yatacaamışş.
-Öyledir herhalde teyzeciğim.
-Sen de mayış alıyonmu?
-Alıyorum teyzeciğim.
-İiii,iiii.Ben üçyüz, bi de elli alıyom.
-............
-Evsabısın(eşin demek istiyor) var mı ?
-Var teyzeciğim.
-Oğlan uşak ?
-Onlar da var.
-Gaç dene.
-İki oğlan.
-Gelin var mı?
-O da var teyze.
-Gızın yokh mu ?
-Yok teyzeciğim.
-(adamın omuzuna güçlü bir yumruk indirerek)Gızın yoosa halın kötü.Gelin sana bakıyor mu?
-Bakıyor teyze.(aslında gelinle ne ilgisi var,adam daha sapa sağlam,orta yaşlı birisi.)
-Halal süd emmiş öyleese.(kafasını anlamlı anlamlı sallayarak ve biraz önce yanından işlemler için gitmekte olan bayanı göstererek)Benimkiler var ya benimkiler,ööle viririm viririm doymazlar.
-................
-Allahtan benim herif ölmeden evvel bana didi ki,garı ben ölürsem bunnar sanga bahmaz.İisimi tallaları,bağı,evi senin üstüne yapiim de,sokakta galma didi.Şinci tallam,baağaam,evim var da (kafasını sallıyor).......
-...............
-Senin ev sabısı sana bakıyor mu ?
-Eh,iki gözüyle bakıyor teyze.
-Ööööle dime.Onga iiii bak.O da sana iii baksıng.Onu oooşa,sev.Çocukhlara guvenme.(bu arada,orta yaşlı adamın, genç yaşlardaki oğlu yanlarında oturuyor ve konuşmaları dinleyip,hafiften gülümsüyor.
-..............
-Sen guşbunnu(kuşburnu) bilin mi.
-Bilirim teyzeciğim.
-Hah işte,o guşbunnu var ya,her derde devadır.Bizim orda çok olur.Benim oolanın çarşının orda tükanı var.Ben sana getiririm.Orıya bırakırım.Daha bissürü otlar niiiler var,onnardan da getiririm saaa.
-Teşekkür ederim teyzeciğim.
-Bizim şeer .......i bilin mi sen.
-Bilirim teyzeciğim.
-Onun gazaası(ilçesi)....,onun koyü de ....bizim koy.Sen oraları bilin mi ?
-Onları bilmiyorum teyze.
-Senin memleket nire ?
-.......şehir teyze.
-Eeee ora bizim şeerin ötesinde herhalda.Bizim koyün öte yanında ...koyu var orlarda mı ?
-O taraflarda teyze.
-Benim babam severbellik çocuuuu, biliyogn mu?
-Öyle mi teyzeciğim.
-Sen severbelliiı(seferberlik'i) bilin mi.
-Duydum teyzeciğim.

O arada gelini geldi.Teyzeyi elinden tutup, doktorun odasına doğru götürürken,teyze adama doğru bakıp,gelinin arka tarafından başı ile gelini işaret ederek,"bu gelin var ya bu gelin"dercesine kafasını sallıyordu.

Ramazan Işık

O'NUN KOKUSU

2010-01-09T14:00:00.000-08:00

Bu koku,dedim.Acaba...,yanılıyormuyum.Hayır, işte o koku.

Aklım ermeye başladığında,koku alma duyumun gelişme çağında duyduğum bu kokuyu hatırladım.İşte bu koku ,o koku dedim kendi kendime.Yıllardır arar dururdum,kendi dünyamda.Bulmaya çalışır,bir türlü çıkaramazdım.Zihnimin derinliklerine iner,bir bilgisayar hard diskinin en ücra köşelerini karıştırır gibi beynimi kurcalar,bulamazdım.

Bugün buldum onu demiştim o zaman.Daha gençtim.
Dünyada tanıdığım insanlar içinde en çok sevdiğim insanın kokusu.Bu,o koku.
Sevdiğim,ama erken kaybettiğim.Sevgisine doyamadan daha,elimden uçurduğum insanın kokusu.

Öyle ki burnunu boynumun içlerine doğru sokup kokladığında,"İşte benim yaşam kaynağım",diyen,
el ele tutuşup kırlara gittiğimizde,dünyayı unuttuğum,
şehrin en güzel lokantasında baş köşedeki masada,ikimiz baş başa yemek yerken,gözlerimi gözlerinden ayıramayan,"teberiksin sen"derken yüreğinin titrediğini hissettiğim,
hayattaki herşeyim yanı başımda diye düşünürken,birgün aniden direğimin çöktüğünü gözlerimle gördüğüm,
sonbaharda düşen yapraklar gibi nereye savrulacağımı bilemeden,beni bırakıp giden,
sözün kısası, kelimenin tam anlamı ile varlığımın kaynağı insanın kokusu bu dedim.

Bu koku iğde çiçeği kokusuydu.
Köyde,evimizin önünde üç büyük ağaçtan oluşan trionun gölgesinde,O'na kitap okurken ciğerlerime doldurduğum iğde çiçeği kokusu.

Yani DEDEMİN KOKUSU.

Kırkbeş yılda doksan bayramı Onsuz geçirdiğim insanın kokusu.

Kimselere anlatamam bu hasreti.Babamı erken kaybettiğimden dolayı kendisine baba diye hitap ettiğim,çoğu zaman babammı, dedemmi olduğunu karıştırdığım insanın kokusu.

Şehirde bir evin duvarına salınmış biçimde sarkan iğde ağacından yayılan kokudan hatırladım onu.

O iğde ağacının evimizin tam önüne dikilmesinin bir anlamı olmalıydı.Çocukken omuzlarımıza, kertilmiş kısmına küçük delik açılmış iğde ağacı parçaları dikerlerdi,bizi nazarlardan korusun diye.Bunun da bir anlamı var elbette.Ben birazını biliyorum da.Merak edenler araştırıp bulabilirler sanırım.

Dedemin kokusu baş ucumda sürekli koksun istiyorum.Onun için,benden sonrakilere vasiyetimdir.Baş ucuma DEDEMİN KOKUSU nu yayacak iğde ağacı dikin.

Ramazan Işık

ÇOBAN ATEŞİ

2010-01-09T00:57:00.001-08:00

Zamanında bir genç,ağanın kızına aşık olmuş.Kız da kız mı,ay parçası.Yörede aşık olmayan oğlan yokmuş kıza.Ama ağanın korkusundan,kimse istemeye varamıyormuş.Bizim genç o kadar aşık ki;"Ölümü göze alırım bu kız için", diyormuş.Kız da oğlanın kendisine yandığını birisinden duymuş.Bu oğlan kim acaba,bir görebilsem diye onun da yüreğinde bir kıpırdanma başlamış,daha oğlanı görmeden.
Bir gün çeşmede su doldururken,uzaktan göstermişler oğlanı.Oğlan da oğlan mı.Küheylan gibi.Uzun mu uzun boylu.Pazuları gelişmiş.Kaşlar çatık.Yağız bir delikanlı.Kız bayılacak gibi olmuş oracıkta.Ama ne çare bu derdini kimseciklerle paylaşamamış,babasının korkusundan.

Zaman böyle geçmiş.Gençler bir türlü görüşememişler.Oğlan bakmış olacak gibi değil,anasına varmış;"Ana,ben ağanın kızına yandım,bana bu kızı iste,yoksa yaşamak benim için anlamsız"demiş.Anası şaşkın,"Oğlum biz ağanın kızını nasıl isteriz,bize kız verir mi onlar.Sen aklını mı kaçırdın.Vazgeç bu sevdadan"demiş.Oğlan vazgeçer mi."Olmaz ana ,bu kızı bana isteyeceksin"demiş.Anası çaresiz,varmış ağanın kapısına.
"Ağam Allahın izni,peygamberin kavli ile senin kızı benim oğlana istiyorum,isteklerin bizim için emir olur,boynumuz kıldan ince",demiş.Ağa bakmış bakmış;"Bre kadın, sen ne dediğinin farkındamısın,benim kızı nasıl istemeye gelirsin,buna nasıl cesaret edersin"demiş.Kadıncağız;"Allaha sığındım geldim ağam,ne yapayım,benim oğlum senin kızını ölümüne seviyor.Ben de bu yangıya dayanamadım geldim",demiş.

Bu arada ağa kendi içinde şöyle düşünmekteymiş;
"Bizim kız evlenme çağına geldi,güzel de bir kız ,ama hala bir isteyicisi yok.Bu nasıl iş,diye içten içe hayıflanıyormuş.

Kadıncağızın cesaret edip kız istemesi, aslında çok hoşuna gitmiş.Ama "Ağalığın da bir ağırlığı olmalı,değil mi canım.Böyle hemen kız verilir mi.Bazı isteklerimiz olmalı değil mi,"diye düşünmüş.

"Bak kadın", demiş."Madem benim kızı istiyorsun,bunun için bazı yaptırımlarım var,bunları yerine getirirseniz kızı veririm",demiş.Kadıncağız çaresiz,"Yolunan yoldayız ağam,ne dersen yaparız.Gücümüz yetmezse kapında köle olurum.Beni geri çevirme" demiş.
Ağa köleyi ne yapsın,kapısında ondan çok varmış zaten."İlla şimdiye kadar görülmedik bir istekte bulunmalıyım"diye düşünmüş.
O zamanlar da zehmeri ayının en keskin günleri imiş.Dışarısı buz kesiyormuş.Ağa;
"Benim kızımı almak öyle kolay değildir.Senin oğlan dışarıda çıplak olarak bir gece kalırsa,öyle ateş filan yakmak ta yok ona göre haa,o zaman kızımı veririm"demiş.
Bu istek o günün şartarında ölüm demekmiş.Zira kimse bu soğukta dışarıda bir gece de olsa kalamazmış.Donmamak imkansızmış.

Kadıncağız durumu gelip oğluna söylemiş.Oğlan;"Aman ana ,ne demek,tabii ki kalırım.Git söyle ağaya,dışarıda kalacağım.Sonuç ne olursa olsun kalacağım",demiş.

Oğlanın dışarıda kalacağı geceyi belirlemişler.Oğlan harman yerine çıkmış.Üstündekileri çıkarmış.Bir don kalmış.Beklemeye başlamış.Allahtan bu arada bir yağmur başlamış.Yağmur ortalığı biraz ısıtmış.Ama gene de çok soğukmuş.Gözetleyiciler de çevreden onu gözetliyorlarmış.Oğlan çok uzaklarda, dağda bir ÇOBAN ATEŞİ görmüş.Kollarını havaya kaldırıp bir sağ yanına dönüyor, ateşte ısınıyormuş gibi yapıyormuş.Bir sol tarafına dönüp tekrar ısınma davranışları gösteriyormuş.Kilometrelerce ötedeki dağda yanan çoban ateşi, oğlanın yüreğine bir sıcaklık vermiş.Zaten kızın aşkı kendisini kavuruyormuş.Soğuğu duymamış bile.

Ama gammazcılar durur mu."Ağam,bu genç harman yerinden,dağdaki çoban ateşinden kızındı",demişler.Ağa gence bunu sormuş.Genç boynunu bükmüş.Yalan söyleyememiş."Kızındım ağam,dağdaki çoban ateşine kızındım"demiş.

Ağa gencin doğruluğu ve kızı için yaptığı bu fedakarlığı takdirle karşılamış.Kızını çağırmış;"Kızım sen bu genci istiyormusun",demiş.Kız boynunu bükmüş;"Baba sen verirsen",demiş.

Hadi verdim gitti,kurun kereveti demiş.
Onlar ermiş muradına.

Ramazan Işık

(zemheri-kışın en soğuk ayı)
(kızınmak-ısınmak)

YÜKSEKÖĞRETİM DÜNYASINA BİR TEKLİF

2010-01-02T14:19:00.000-08:00

Çağımız bilgi çağı deniyor.Doğrusu,bir eğitimci olarak,tüm çağların bilgi çağı olduğunu düşünüyorum.

Bilginin küçüğü büyüğü olmaz.Tekerleğe geçmek binlerce yılımızı almış olsa da,on yılda milyonlarca yeni bilgi oluştuğunu görüyor olsak da,bu bakış açım değişmez.Herşey çağına göre gelişiyor.O gün gelişmeler öyleydi,bugün böyle.Asıl olan bilgiden toplumun ne kadarı ne düzeyde yararlanıyor ona bakmak lazım.

Tekerlek bulunmuş ama çok az sayıda insan faydalanıyor, ile DNA çözülmüş,sonuçlarından sınırlı sayıda insan faydalanıyor, arasında ne fark var ki.

Bilgiyi ve bilgiden elde ettiğimiz sonuçları,toplumun geneline yayamıyorsak, o bilgi belli mutlu azınlığa hizmet etmekten öteye gitmez.

Geçmişte ve günümüzde bilginin en çok üretildiği yer, eğitim kurumları ve özellikle üniversiteler olarak bilinir.Bu bakış açısı doğru olsa gerektir.Zira üniversite ortamları bilginin derlenip toplandığı,üzerinde araştırılıp tartışıldığı yerlerdir.

Bana göre;üniversitelerden topluma bilgi aktarımı kaplumbağa hızı ile olmaktadır.Üniversitelerde oluşan bilgiyi bizim öğrenmemiz için birkaç yol var.

Bunlardan biri,üniversite hocalarının bilimsel makalelerinin yayınlandığı dergileri bulup okuyacaksınız,ki bu o kadar kolay bir yol ve pratik değildir.

Bir diğeri, yazdıkları kitapları bulup okuyacaksınız.Bu da pratik bir yol değildir.Zira bilginin kitaplaşıp bize ulaşması aylar,hatta yıllar alıyor.

Bir başkası, gazete sütunlarına düşmüş,biraz da magazinleşmiş şekliyle okuyacaksınız.Ya da televizyon programlarına çağrılan eğitimcilerin sınırlanmış zamanlarda anlatacaklarından birşeyler öğrenmeye çalışacaksınız.

Oysa, çağımız bilgi çağı olduğu kadar, sürat çağıdır da.Yavaş hareket edenler hızlı hareket edenlere göre kaybediyorlar.Hızlı,hem de çok hızlı hareket etmek zorundayız.Günümüz teknolojileri buna elveriyor.Hocaların makale yayınlamaları,kitap basmaları veya televizyona çıkma işlemleri çok geç.Çağın gereklerine cevap vermiyor.

Bu işe çözüm bulmak lazım.En yeni bilgileri,en taze biçimiyle ve belkide interaktif katılımcı olarak almak gerek.Bunun için benim bir önerim var.Üniversite çevreleri günümüz teknolojilerini kullanarak dersleri aktif biçimde ve canlı olarak halka ulaştırmalıdırlar.Hocalar bunun için gönüllü olarak işe başlamalıdır.Bu konu çok da basittir.Her öğretim üyesi isterse, kendi dersini, messenger,skype,3G teknolojisi,internet tv ,gibi araçlarla anında yayınlayabilir.Bunu hayata geçiren hocaların toplumdaki prestiji artar.Toplum aydınlanır.Her isteyen kendi ilgi alanına göre hocaları takip edebilir.

Bir kısım bilgi aktarıcılar da lüzumlu lüzumsuz bir sürü şeyi kafamıza sokmaya çalışıyor.Önemli olan bilimsel bilgilerin, en tazesine en hızlı şekilde ulaşmak.Ama bilim adamlarının ürettiği bilgilere ulaşmak o kadar kolay değil.

YÜKSEKÖĞRETİM VE ÜNİVERSİTE DÜNYASINA TEKLİFİMİZDİR,"KÜRSÜLERİNİZİ HALKIMIZA, YAYIN YOLUYLA AÇINIZ LÜTFEN, SİZİN YÜKSEK BİLGİLERİNİZDEN FAYDALANALIM.

Ramazan Işık

AŞK BU

2009-12-25T12:50:00.000-08:00

Genç adam biçtiği ekin destelerini yığın yaptı.Öğlen yaklaşıyordu.Güneş tepeye yaklaşmış,havaya ağır bir sıcaklık basmıştı.Tarlada eşi,annesi ve babası ile birlikte ekin biçiyorlardı.

Babası;"hadi kızım öğlen yemeğini yap da getir" dedi,geline.Oğlanın gözleri büyüdü.Karısı daha ondört yaşındaydı.Analık elinden kurtarmak için kaçırmak zorunda kalmıştı.Ama o yemek yapmasını bilmezdi ki.Şimdi annesinin babasının yanında mahcup olacaktı.Ne yapsa da buna bir çare bulsaydı.Bereket versin tarla eve yakındı.Bir ara babasına farkettirmeden çalıların arkasına dolanıp oradan bir koşu eve vardı.Gerçekten de, evde ne yapacağını şaşırmış,etrafına bakınan karısını buldu.Hemen ocağa tencereyi koydu.Yağını,bulgurunu,tuzunu,suyunu ayarlayıp altını ateşledi."Bunu pişince indirirsin"dedi eşine.Yufkaları sepetten indirdi,sofra bezine koyup suladı.Bezle üstünü örttü."Bunları biraz sonra katlarsın,yemek de pişince tarlaya bohçala getir,soğan ve ayran koymayı unutma" dedi.Karşısında sevimli gözlerle ve hayranlıkla O'na bakan Cananının yanaklarına öpücüğü kondurup tarlaya koştu.

Babası," nerde kaldın oğlum,neredeydin" dedi.Oğlan,"baba dereye ayak yoluna gittim" diye yalanı kıvırdı .Babası anlamamışa vurdu.Hafiften bıyık altından gülümsedi.

Gelin biraz sonra kolunda öğlen yemeği çıkınıyla geldi.Sofra bezini tarlanın ortasındaki armut ağacının gölgesine serdi.Tereyağlı bulgur pilavı mis gibi kokuyordu.Baba,"eline sağlık kızım,yemek güzel kokuyor" dedi."Sağol baba,afiyet olsun" diye hafifce utana sıkıla seslendi gelincik.Gerçekten gelincik kadar taze,gelincikler kadar narindi."Ama",dedi baba,"bu yemek sanki biraz bizim oğlan kokuyor".Gelin mahcup oldu."Cin gibi şu bizim kayınbaba" dedi,içinden."Yemeği kimin pişirdiğini nasıl da anladı hemen".

Kaynanası halasıydı."Takılmasan olmaz kıza değil mi,önüne yemek gelmiş,ona dua et herif" dedi.Hep birlikte gülüştüler.

"Bu sıcakta bulgur pilavından sonra da şu yayık ayranı çok güzel gidiyor doğrusu" dedi baba.
"Artık şu çubuğu hakettim değil mi hanım,ver de bir tüttüreyim" dedi."Ah şu mereti bir bırakabilsem" diye de içinden geçirdi."Burda biraz da kestiririm artık" dedi.Ayaklarını uzatıp gözlerini kapattı.Mutluluk buydu işte,herkes için mutluluk bu.

Gençler bakıştılar göz göze.Onlar için mutluluk ise bambaşkaydı.

BENİM KIZIM (öğretmenlik anıları)

2009-12-25T02:48:00.000-08:00

İl merkezinin büyük okullarından birinde müdür olarak görev yapıyordum.23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı yaklaşmaktaydı.Bayram kutlaması hazırlıkları için,bayramdan uzunca bir süre önce öğretmen arkadaşlarla toplantı yaptım.Bayram kutlamalarında neler yapabileceklerimizi konuştuk.
Bu bayram proğramında mümkünse okuldaki tüm öğrencilerin bir şekilde görev almasını arzuluyordum.Zira,sosyal faaliyetlerde küçük de olsa bir rol alan öğrenci bunu ömür boyu unutmuyor.Bu çalışmalara katılmak bazan onun hayatında bir dönüm noktası olabiliyor.
Bu düşüncelerle,öğretmen arkadaşlarıma;
-Her sınıf çok katılımlı bir faaliyet yapsın.Bayram haftasında okul bahçesinde,salonda,başka okullara giderek bu çalışmaları sergileyelim.Her öğretmen arkadaş kendi sınıfı ile ne tür bir çalışma yapacağını belirlesin.Bayram proğramına koymak üzere idareye getirsin.Kutlama komitesince uygun görülen çalışmalara başlasın,diye rica ettim.
Sınıflar bu çalışmalara başladılar.Öğretmenlerimizden biri bir gün müdür odasında yanıma gelip,
-Müdür bey,ben bayramda bir öğrencimi oryantal olarak çıkarmak istiyorum,hazırlıkları yapacağım dedi.
Ben de,
-Öğretmenim oryantal yerine başka bir çalışma yapalım.Sınıfın tamamının katılımı ile başka bir gösteri oluşturmaya çalışalım, dedim.

Aradan birkaç gün geçti.Öğretmenimiz bir sebeple bir günlük izin aldı.Onun sınıfı müdür odasının bitişiğindeydi.Sınıftan yüksek sesler geliyordu.Sınıfa girdim.Çocuklar öğretmenleri olmadığından çok gürültü yapıyorlardı.Hatırladığım kadarıyla dördüncü sınıf öğrencileriydi.Derslerini sordum.Sosyal bilgiler dersiymiş.Bir konu üzerinde çalışma yapmaya başladık.Tartışmalı ve zevkli geçen dersin ortamındaki sıcaklıktan,kendisine güven geldiğini anladığım bir kız çocuğu parmak kaldırdı;
-Öğretmenim,öğretmenim diye çırpınıyordu.
Ben;
-Söyle kızım, dedim.
-Öğretmenim,biz 23 Nisan proğramı için oryantal dansı hazırlamak istemiştik.Dansı ben yapacaktım.Siz izin vermemişsiniz, öyle mi dedi.
Bir anda şaşırdım.Bu konuyu öğretmen arkadaşımla kendi aramızda konuşmuştuk.Öğrenciye bu konunun aktarılmasına anlam veremedim.

-Kızım,bu programı hazırlayan bir komisyon var.Bu komisyon daha farklı bir çalışma sergilemenizi arzuluyor.Ben bu komisyonun üyesiyim.Siz de başka bir çalışma hazırlayabilirsiniz.Dedim.

Öğrencim üzgün,konuşmasına devam etti,

-Öğretmenim bu konuyu evde konuştuk.Babam diyor ki;"Müdür,kızımın oryantal yapmasına izin vermezse vermesin.Benim kızım gene de çok güzel oynuyor" diyor dedi.

Dokuz yaşındaki bir kız öğrencimle böylesine bir konuşma yapabileceğimi hiç düşünmemiştim.
Acaba ben mi çok gerilerde kalmıştım,benim yetiştiğim ortamlar mı gerideydi.

Çoğunluğunu müzik işleri,davul-zurna çalan vatandaşların oturduğu bu mahallede elbetteki anlayışlar da çok farklıydı.

Yıllar önce bir dağ köyünde,yine bir bayram kutlamasında bir piyeste görevlendirmek için kız öğrencilerime görev vermekte ne kadar zorlandığımı hatırladım.Piyeste rol verdiğim kız öğrencilerimin babalarının olurunu alabilmek için ne kadar dil dökmüştüm.Sonunda başarıp,güzel bir piyes ortaya çıkarmıştık.

Şimdi tam tersi bir durum vardı.

Öğrencimin başını okşadım.Anladım ki iyilik yaptığımı sanırken onları üzmüştüm.

-Kızım sen akıllı bir kızsın.Bugün bizim programlarımız böyle.Eğer ailen senin dans eğitimi almanı istiyorsa bunun için okullar var.Konservatuarlara gidebilirsin.Oralarda bu işlerin eğitimi veriliyor.Bu okullarda başarılı olacağına inanıyorum.Babana selam söyle,üzülmesin dedim.

Hayat her zaman çelişkilerle doludur.Önemli olan biz onu görebiliyormuyuz.

HEP YARIM KALIYOR

2009-12-20T17:55:00.000-08:00

Yarım kalıyor hep.

Bebekliğimizi zaten bilemedik.Anladık ki yarım kalmış.

Çocukluğumuz da öyle.Doyamadan daha,ne zaman büyüdüğümüzü anlamadan,yarım kalmış çocukluğumuz.

Gençliğimiz yarım kaldı.Omuzumuzda kaldıramıyacağımız ağırlıkta bir yükle gelince,o da yarım kaldı.Yükleri atacağız diye çabalarken,nasıl geçti bilemedik.

Şimdilerde bir kaygı mı sarmaya başladı ne.Yaşlılığımız da yarım mı kalacak diye.
Öyle ya,herşey yarım kaldığına göre.Bu da yarım kalmasın sakın.

Dostluklar yarım kalıyor.Daha tadına doyamadan,bir bakıyorsun kaybetmişsin.Boynun bükülüyor çaresiz.Gidenle gidilmez ki.

Sevgiler yarım kalıyor.Kuşa,böceğe sevgiler.Çiçeğe sevgiler yarım kalıyor.Ya mevsimi geçiyor,soluyor çiçek.Ya ömrü yetmiyor gidiyor böcek.Kedilerimin sevgisine doyamadan gidiyorlar.

Aşklar yarım kalıyor,bir hançer saplayıp yüreklere.

Eşler yarım kalıyor.Aynı gün Dünyayı terk edenlere imrendirerek.

Ayrılıklar da yarım kalsa olmaz mı.

Hayaller yarım kalıyor.Daha yapacak çok işimiz var derken,yarım kalıyor.Biraz daha zaman,birazcık ....

Yarım kalıyor hep.

NİYET HAYIR AKIBET HAYIR

2009-12-17T10:40:00.000-08:00

Eskiler, "niyet hayır, akıbet hayır" derlerdi. Bu günlerde yaşadığım üzücü bir olay, bu sözü hatırlattı bana. Keşke bu üzücü durumu duymamış, yaşamamış olsaydım. Ama olacak oluyor her zaman.
Bir öğretmen arkadaşım var. Kendisini çok severim. Zaman zaman görüştüğümüz olur dışarda. Ailecek görüşemedik ama, dışarıdan birbirimizi sevdiğimizi biliyorum. Bir süre idareciliğini de yapmıştım geçmişte. Evinin yanından geçerken, bir hareketlenme ve kalabalık gördüm. Sokaktaki bakkaldan birşeyler almak için içeri giriyordum o ara. Bakkala bu hareketliliğin ne olduğunu sordum. O da, "karşı binadaki arkadaşın çocuğu kaza geçirmiş" dedi. Meraklandım. Oraya yöneldim. Bizim arkadaş gelenleri karşılıyordu. Dışarda masalar kurulmuş, yemek verme hazırlıkları yapılıyordu. Çok meraklandım. Yanına varıp durumu sordum. Sakalı uzamış, süzülmüş, sanki bir anda yirmi yaş yaşlanmış gördüm kendisini.
"Hayırdır", dedim. "Ne oldu, ben ilçede bahçedeydim, burada neler oluyor".
"Hiç sorma Ramazan bey", dedi. "Kızımı kaybettik, bir hafta oldu. Yedisinde yemek veriyoruz".
"Nasıl olur. Gencecik yavru, daha evleneli bir yıl olmadı. Ne oldu" dedim.
Hikaye şöyleymiş:
Arkadaşım kızını, doktor olan bir gençle yeni evlendirmişti. Varlık durumları iyi idi. Doktor olan damat, uzmanlığını tamamlamak üzere imiş. Öğretmen olan kız da atama başvurusunu yapmayı düşünmüyormuş. Bir bebek beklemeye başlamışlar, bu ara. Öğretmen atamalarının yapılacağını duyunca, "görev yapmaya gitmem, ama bir dilekçe de ben vereyim" demiş kız. Puanı tutmuş, ataması yapılmış. Düşüncelerini ailesine açıklamış; "Ben nasıl olsa hamileyim. Gidip göreve başlayayım. Nasıl olsa göreve gideceğim yerdeki hükümet tabibi de tesadüf, eşimin arkadaşı. Oradan rapor alırım. Arkasından doğum dönemi raporları başlar. Doğum sonrası raporları, derken bu öğretim yılını geçiririz. Gelecek yıla da bakalım", demiş.
Bu düşüncelerle atanmış olduğu yere eşi ile birlikte gitmişler. Yolda bir TIR' ın altına girmişler. Üç aylık hamile kızı ve doktor damadı kaybetmişler.
Çok üzüldüm. O kadar emekle yetişmiş iki genç ve daha doğmaya fırsat bulamamış bebek.
Ne diyeceğimi bilemedim. Baş sağlığı diledim. Bir iki teselli cümlesi kurmaya çalıştım. Kelimeler boğazımda düğümlendi.
Eskiler "niyet hayır, akıbet hayır" derlerdi.
Aman niyetleriniz hayır olsun. Umulur ki, geleceğiniz de hayır olur.
İçimden, "bu gençler, keşke bu yılı çalışmak, öğrencilerine faydalı olmak için düşüncelerle yola çıksaydı", diye geçirdim.
Gençlere çalışmayı, üretmeyi, sabrı, özellikle araba kullanırken kurallara uymayı öğretmeliyiz.
Acıları azaltmak için NİYETİNİZ HAYIR, AKIBETİNİZ HAYIR OLSUN.

Ramazan Işık

HASATTAN DÖNÜŞ

2009-12-16T11:23:00.000-08:00

Yorgun bahçeci işleri bitirdi.Bu mevsimin zeytin hasadı tamamlandı.Doğrusu bu yılki kadar yorulduğumu hatırlamıyorum.Tarım işlerinin zor olduğu bilinen birşey.Ama zeytin hasadı da galiba en zorlarından biri.
Bu işlerden zevk aldığımı yazmıştım daha önce.Bahçede çalışmak,zeytin toplarken yorulduğumuz aralarda dalından kopardığımız narları,ağaçların altına uzanıp yemek çok zevkliydi.Ama artık bize ağır gelmeye başlamış bu işler.Bu yıldan sonra yapabilirmiyim bilmem.

Bu yıl zeytini Allah vermiş de vermiş.Yağmurlar bol olunca,ürün de çok fazla oldu.Toplamakla bitmedi maşallah.Bazı bahçe sahiplerinden şöyle bir espri duydum "bu yıl dağlardaki piynar ağaçları da zeytin verdi" diye kendi aralarında takılıyorlardı.Para etmedi o başka.Ben işin orasında değilim.
Doğal zeytin üretmek,ondan elde ettiğimiz KIRMA YEŞİL ZEYTİNi,SALLAMA SİYAH ZEYTİNi ve binbir emekle toplanmış zeytinlerden elde edilen DOĞAL SIZMA ZEYTİNYAĞInı sofraya getirmek büyük bir zevk.

Üretmek yaşamaktır.Üreten insan olmak yaşamakla eşdeğerdir.
Hayatın her alanında üreten insanlar görmek istiyor insan.

ZEYTİN HASADINDA

2009-10-15T02:34:00.000-07:00

Dostlardan özür dilerim.Meraklandırdım.Bu aralar tarıma merak saldım.Onun için netten ve bilgisayarımdan uzak kaldım.İhmalkarlıktan bilgi notu da yazmayınca gönül dostlarını meraklandırdım.
Bilenler anlayacaktır,emeklilik farklı bir yaşama biçimi oluşturdu bizde.Bu yaşamın boşluğunu,zaman zaman kaçtığım,hobi bahçesi niteliğinde,küçük bir bahçeyle uğraşla doldurmaya çalışıyorum.Ağırlıklı olarak zeytin ağaçları var bu bahçede.Bu mevsimde o dönem şimdi.Hasat başlamak üzere.Kırma yeşil zeytin,sele (daha doğrusu SALLAMA)usulü siyah zeytin yapacağız.Kalanları da sızma zeytin nyağı yapıp değerlendireceğiz.Bunlar da bayağı zaman alan ve yorucu işler.Bir o kadar da zevkli.Şimdi bu çalışmlaların içindeyim.
Umarım bu işlemler bitince tekrar görüşebiliriz.Bu çalışmalar,sanıyorum birkaç ay sürecek.

Bloga uğrayan,not bırakan arkadaşlarıma sevgi,selam sunuyorum.
Duygusal olduğumu daha önce yazmıştım.
Beni duygulandırdınız.

SOSYAL İKLİMLENDİRME

2009-09-24T09:58:00.000-07:00

İklimlendirme yeni bir kavram.Eski çağlardan beri bilinen,bazı ısıtma-soğutma sistemleri olsa da,modern iklimlendirmenin tarihi çok fazla değil.Teknolojiye bağlı olarak da,gelişmesini sürdürüyor.Gittikçe gelişerek konfor noktasına doğru ilerliyor.Yaşadığımız alanlar ısıtma,soğutma sistemlerinin çok çeşitleri ile donatılıyor.Biz de,her alanda olduğu gibi,bu alandaki yeniliklere doymuyoruz.

Bizim asıl konumuz,sosyal iklimlendirme.Bilindiği gibi,ülkemizin her türlü ortamı bir ısınıyor,bir soğuyor.Orta yolu bulmakta zorluk çekiyoruz.Termostatlarımızın ayarı bir türlü tutmuyor.Bazan çok sıcak,bazan çok soğuk.İklimlendirme yapmakla görevli olanların da tansiyonları mı yüksek nedir,onlar da orta karar bir yol bulamıyorlar.Yol ararken de zorluk çekiyorlar galiba.

Son zamanlarda bu iklimlendirme işlerinde bir gayret,bir gayret.Biz de burdan bakıyoruz,bugün sıcak hava mı üflenecek,yoksa soğuk hava mı.Önceden bilsek,tedbirimizi alıp ona göre giyineceğiz,ama o da belli olmuyor.Musluklar çok uzakta,okyanus ötesinde olunca,buralardan hava tahmini yapmak çok zor.

Bir bakıyorsunuz,sıcak hava muslukları açılmış.Beş şehit,on şehit.Bu sıcaklık bir süre devam ediyor.Yavrular toprağa,ateşler annelerin yüreğine düşüyor.Yürekler yakıldıkça yakılıyor.İstedikleri sıcaklık seviyesini elde edince,rolantiye alıyorlar motorları.Bu sefer soğutma muslukları açılıyor.Seçilim projeleri ortalığa dökülüyor.Aydınlarda bir fikir,bir fikir.Düşünceler öyle çok ki,kitaplar,dergiler,gazeteler dolusu maşallah.Televizyonlarda yorumlar, yorumlar.O yetmedi,biz de bloglarda başladık üretime.

Yakınımızda da hava üfleme muslukları var.O muslukları çalıştıranların parmakları da hep silah tetiklerinde bulunuyor.Dolayısı ile,onlara da yaklaşıp,nasıl bir hava üfleyeceklerini anlayamıyoruz.Silah tetiklerini okşayacaklarına,kalem açacaklarını çok kullansalar,işin şekli değişecek.Ama,mayaları öyle yoğrulmuş.İhanet kanlarına işlemiş.İlla silah tetikleri tutacaklar.Kandan besleniyorlar.İnsanca yaşamak zor geliyor."Onlar,bizim çocuklarımız,kardeşlerimiz"dedikleri,beyni kirletilmiş insanları,eline silah vererek,görevi vatanı korumak,namusumuzu beklemek olan,vatan evlatlarının karşısına çıkarmakta hiç sakınca görmüyorlar.Bazı gafiller de,bu duruma oturduğu sırça koltuklardan destek veriyor.

Sosyal iklimlendirme çalışmaları 'nda,gelinen bu son durumu,ibretle izliyoruz.Malum,ısınan motora soğuk su dökersen,blog çatlatır.Isıtılıp soğutulan son durumlardan dolayı,bizim de blog çatlatmamıza az kaldı.

Yüreklerimiz ağzımızda.Sabrımız sınırlarda.

UFUK ÇİZGİSİ'Nİ KAYBETMİŞİZ

2009-09-24T03:39:00.000-07:00

Ne kadar üzgünüm.Kalbim ağrıyor.Blog arkadaşlarımdan Ufuk Çizgisi'ni kaybetmişiz.Hayat bu kadar radikal ve acımasız.Bir anda gerçekleri önüne koyuyor.Dayanmak ise kişinin psikolojisine kalmış.

Son yazılarımdan birine yaptığı yorumda şöyle demişti.
"UFUK ÇİZGİSİ- Dürüstlük erdem evet, ama bu erdemi insanlığı anlayabilmekde erdem oldu sanki artık. Bazıları ne erdem arıyor, ne yürek, ne insanlık..anlamak mümkün değil..yaşamak olsunda nasıl olursa olsun.. Allah rahmet eylesin."

Ben de cevap olarak,
RAMAZAN- UFUK ÇİZGİSİ,vahşi bir yaşam tarzına doğru gidiyoruz.erdemleri, mumla,çırayla arıyoruz artık.nereye gidiyoruz anlamakta zorluk çekiyoruz.

demişim.

Vahşi bir yaşam tarzına doğru gidiyoruz,gerçekten.Acımasız ve sıkıcı.

Allah rahmet eylesin.Ruhu şad olsun.

AYNI HAYATTAKİ GİBİ

2009-09-17T06:01:00.000-07:00

Sanal alemi seviyoruz.Bazıları da benim gibi çok ciddiye alıyor,bu sanal dünya denen oluşumu.Burasını gerçek hayattakiler gibi bir yaşam sanıyoruz.Bir de bakıyoruz ki rüyadaki gibi,gerçekten sanalmış.Ha şunu anlasaydın.Kafamız biraz geç basıyor galiba.Ama ne yapalım,bununla ilgili önümüzde örnek yoktu ki.Dedelerimiz böyle bir yaşanmışlık yaşamamışlar.Dolayısı ile ,bu konu ile ilgili ne bir hikaye,ne bir masal ,ne bir teselleme,ne de örnek var.Yaşadıklarımız bizden sonrakiler için ilk örnekler oluyor.Bu yaşadıklarımıza olsa olsa rüyalarda anlatılanları benzetebiliriz.Başkaca bir ilgi kuramıyorum ben,birşeylerle.

Ne zamandır bloglara girmekte,yazı yazmakta,yorum yapmakta sıkıntı çekiyoruz.Bu iş nereye kadar devam edecek bakalım.Benim gibi,gençlik yıllarına kadar televizyon görmemiş,bilgisayarı orta yaşlarından sonra yakalamış olanlar,hemen kaygıya kapılıyorlar.Gençler bu konuda daha rahatlar galiba.

O değil,önemli olan şu.Eskiden yazdıklarımı,bilgisayarda bir dosyaya kaydederdim.Klasörler ve dosyalar halinde saklardım.Lazım olanları uygun yerlerde kullanırdım.Bu bloglar çıkalı,tam da bu,dedim kendi kendime.İstediğin zaman yaz,istediğini yayınla.Şimdi hepsi birden kayboluyor mu.Bak sen o zaman.Kopyası da yok.Aynı hayatımız gibi.Hayatımızın bir kopyası yok ya.Sanalın da yok.Ölüm gibi birşey bu.Eğer hayatınızın tümünü buraya kaydettiyseniz ve diyelim ki geri dönmemecesine kaybolursa bunlar.Yaaa,oldu mu şimdi.Acaba nereye gittiler.Cennete mi,cehenneme mi.Bu kadar uğraş,çabala,yaz bir de bakmışsın yok.Çok acı.Arkasından ağıtlar yakasın gelir.

Ağıt dedim de,ağıt da kişinin önemine göre yakılırdı eskiden.Ölen çok ünlü biriyse,ağıtcılar çifter çifter gelirlerdi.Fakirin biriyse,ancak anası,bacısı birkaç beyit söylerdi garibin arkasından.Ağlarsa anası ağlardı,gerisi yalan ağlardı.Bizim blogda acaba nasıl olur.Kaç kişi arkasından ağlar ki.Kaç kişi ağıt yakar.Yazık,iyi blogdu(burada adamcağız mı diyeceğiz,kadıncağız mı)rahmetli.

Öbür alemde birşeyler yaşayacağız da.Onun da boyutlarını tam olarak bilemiyoruz.Buradaki gibi olmayacağı kesin.Gerçek yaşamı bulana kadar aramaya devam.Sanal alemin de öbür dünyası çıkacak mı bakalım.

SUÇLU BENİM

2009-09-04T05:00:00.000-07:00

Dedem bir gün,evin önünde oturmuş,dikkatli dikkatli birşeye bakıp söyleniyordu.Yanına yaklaştım,merakla dinlemeye başladım.Suç bende,suç bende,bu işin kabahatlisi benim diye tekrar ediyordu.Elindekine baktım,bir ayakkabı.Merakım daha da arttı.Hayırdır dede,ne suçu,ne suçlusu,bu nedir dedim.

Bak,a oğul dedi.Bu benim eski ayakkabım.Bunu tamir etmesi için,şu bizim yeğen var ya,ayakkabı tamircisi Hasan,O'na vermiştim.Ama O bu ayakkabıyı doğru dürüst tamir etmemiş.Hile yapmış dedi.Bunun suçlusu da benim.Şimdi,neden dede diyeceksin değil mi.Şöyle evladım dedi.

Bu çocuk,yani yeğen Hasan,biliyorsun benim kız kardeşimin oğlu.Babası ölünce,annesi bana dedi ki,ağabey bu çocuğu bir sanata verelim.Bir beceri öğrensin.Ekmek kazansın dedi.Ben de O'nu Ayakkabı tamircisi Bedir Usta'nın yanına çırak olarak verdim.Yıllar geçti.Bu genç te usta olup dükkan açtı.Böyle ayakabı tamir etmeye başladı.Yalnız bir durum var.Bu Bedir usta var ya bu Bedir usta,öteden beridir hileciydi.Eline aldığı hiçbir işi düzgün yapmazdı.Eksik yapar,insanları kandırırdı.Çocukluğunu,gençliğini tanırım.Ömrü öyle geçmiştir.Zaten,işinde de pek başarılı olamadı.Zar zor geçirdi ömrünü.İnsanlara güven vermeyince,iş de az gelirdi kendisine.

İşte tüm bunları bile bile,ben bu çocuğu Bedir Usta'nın yanına çırak olarak verdim.O da iyi bir zanaat öğreneceğine,hile öğrenmiş ustasından.Baksana,dayısına bile,hile yapmış.Ayakkabıyı doğru dürüst tamir etmemiş.Bir boya,bir cila geri getirmiş dedi.

Dedemin anlattıklarını ibretle dinledim.Dürüstlüğün ne kadar büyük bir erdem olduğu,o gün kafama yazıldı.

Keşke dedemi erken kaybetmeseydim.Kim bilir daha ne erdemli hikayeler dinleyecektim.

Sevgili dedem,ruhun şad olsun.

Ramazan Işık

EKMEK PEŞİNDE

2009-09-02T12:34:00.000-07:00

Haguenau,Fransa'nın almanya sınırına yakın,tarihi Strasbourg kentinin bir ilçesi.Almanya sınırına 30 KM mesafede.Şirin bir orta Avrupa kasabası.Bu bölge Alsace(alsaz okunur)denen orta avrupa bölgesi.

Bu bölgenin ilginç özellikleri var.

En ilginç özelliği insan yapısı.Fransa'ya ait olmasına rağmen,kırma Almanca sayılabilecek,Alsazca denilen bir dil konuşuluyor burda.Alsazlar Fransızlardan daha çok Almanlara benziyorlar her yönden.Fransız televizyonlarında haftada bir iki gün,birkaç saatlik alsazca dilinde tv programları yayınlanıyor.

Diğer özelliği,bu bölgenin ekonomik zenginliği.Tarıma dayalı alanlarından çok verim alıyorlar.Orta avrupanın gün aşırı yağmurlu iklimi,buralarını çok verimli yapmış.Peynir çeşitleri o kadar fazla ki,marketlerde peynir reyonu kadar uzun tezgah,başka hiçbir üründe yok desek yeridir.

Tarihi Alsace evleri çok ilginç.Bizim Beypazarı evlerine benzer şekilde,duvarlarında ahşap latalar var.Bu evleri çok güzel korumuşlar.Eskiyi yıkıp yeni betonarme binalar yapmamışlar.İnsan bu evler arasında gezerken,tarihte geçmişe yolculuk yaptığını düşünüyor.

Alsazlar,fransızcayı aksanlı konuşuyorlar.Almancaya benzer bir aksanla,kaba bir biçimde.
Buradaki türkler de faransızcayı,alsazlarla beraber çalışırken öğrendikleri için,onlarda aynı alsazlar gibi aksanlı öğrenmişler.Benim için çok ilginç bir durumdu bu.

Bir ilginç durum da şuydu.Yıllardır Türkiye'ye gelememiş ailelerin çocuklarına ait Türkçe konuşmalar.Aile yurdumuzun hangi yöresinden gitti ise,çocuklar da o yörenin şivesi ile konuşuyorlar.Zaten türkçe okul ve öğretmen görmedikleri için,dil de aileden gördüğü gibi oluşmuş.

Dikkat çeken bir durum da şuydu.İlçeye bağlı bir kasaba var.Bir okulu var ve bu okulun toplam öğrenci sayısı üç yüz civarında.Bayağı büyük bir kasaba ama çocuk sayısı az.Bu kasabada beş altı Türk aile yaşıyor.Bu okula bu ailelerden gelen çocuk sayısı ise on iki.Koca kasabada üçyüz ,birkaç Türk aileden okula giden on iki çocuk.Bu da dikkatimi çeken ilginç bir durumdu.Böyle giderse Avrupadaki insan varlığımız kısa zamanda azımsanmayacak sayıya ulaşır,her ne kadar Anadolu'da nüfus artışında azalma olsa da.

Bizim insanlarımız buralara gelmişler.Köylerde kasabalarda,şehirlerde yurt yuva kurmuş,yerleşmişler.Gurbet ellerde ekmek peşinde koşmuşlar.Ayrı bir dünyaları olmuş.

Bizim oralarda bir deyim vardır"ekmaani govala"derler.Yani ekmeğini kovala,ekmek için çalış,çabala,başka lüzumsuz işlerle uğraşma demek isterler.Herkes ekmaani kovalasa sıkıntılar azalır.Ekmeğini kovalayana herkes saygı duyar.

Ekmaamizi kovalayalım.

Herkese sevgiler.

KIZ ÇIKARMAK NE ZORMUŞ

2009-08-29T01:27:00.000-07:00

Eski ama eskimeyen arkadaşlıklarım vardır.Benim yaşam kaynaklarımdan biridir onlar.
Öğretmen okulundan beri arkadaşlığımız devam eden,otuz yedi yıllık arkadaşımdan bir davetiye aldım.Kızını evlendiriyormuş.Düğün için Kayseri'ye davet etti.Biz de hem kına gecesine katılmak,hem de düğünde bulunmak üzere yola çıktık.

Bu yıl havalar serin gitti.Haziran ortaları olmasına rağmen Erciyes karla kaplıydı.Yolda durup bir fotoğrafını çektik."Erciyes'te Kar Olsam"şiiri de o yolculukta ortaya çıktı.

"Kız Çıkarmak"deyimi,bana hep ilginç gelmiştir.Ne demek yani bu derdim,çoğu zaman.Kızım olmadığından mıdır nedir,bu olayı biraz hafife alırım öteden beri.Ben oğlan evlendirdim,sanki eve mi geldi.Kendi evini kurduk,oraya "oğlan çıkardık" derdim.Ne zamana kadar.Bu düğüne gidip,düğün sonu arkadaşımla beraber,evde sabahlayana kadar.

Şimdi düşüncelerim değişti.Kız çıkarmak zormuş arkadaş.Gözlerimle görüp,şahit oldum.
Ben işin mutluluk yönündeydim sürekli.Ooo ne güzel kardeş ya.Bir evlat yetiştirmişsin.Büyütmüşsün.Okutmuşsun.Uygun bir gençle anlaşmışlar ve evleniyorlar.Ne kadar güzel işte, diye sürekli mutluluk vurgusu yaparak,aklımca onu teselli ediyorum.Sanki O bunların farkında değilmiş gibi.

İşin aslı öyle değilmiş.Bizim toplumda kız çıkarmak zormuş vesselam.
Aslında bunun tecrübesini daha önceden azıcık yaşamıştım da ,unutmuşum demek ki.Oğlumu evlendirirken gelin almaya gittiğimizde,gelinimin annesi ağlıyordu.Gelin hanımda herhangi bir ağlama eseri yok maşallah.Eşim de kızın annesi ile birlik olup,başladı ağlamaya.Allah Allah ne oluyoruz ya.Biz buraya yas yapmaya mı geldik.Düğün bu yahu,demiştim o zaman.Biraz ben de buruldum aslında da.Renk vermiyorum.Bu ağlaşmaları o zamandan hatırlıyorum da.Böyle kız çıktıktan sonra,evde kalıp,o hüzünlü havayı yaşamamıştım doğrusu,şimdiye kadar.

Sabaha kadar ne yapacağımızı şaşırdık.Uyku yok.Eften püfden konuşmalar.Gençler balayı için Antalya'ya gittiler.Acaba vardılar mı.Yorgun argın araba kullanacaklar,keşke bugün dinlenip gitselerdi,falan.Ama asıl sıkıntının o olmadığı belli.Evden kız çıktı,dert bu.

Evde bize dikenler batıyor.Bu sıkıntıyı nasıl atacağız yahu.İşkembeciye mi gitsek,dondurmacıya mı.Gecenin üçünde dondurma mı yenir.Dondurmacı arayalım.Yok çerez koyalım.Balkona bir girip bir çıkıyoruz.Ne yapacağımızı şaşırdık.Hadi çıkalım dedim arkadaşıma.Gidip dondurmacı bulduk,Sivas caddesinde.Maksat dondurma yemek değil,zaman geçsin işte.

Zor işmiş bu iş.

Hey kızlar,arkada ne hüzünler bıraktığınızın farkındamısınız.Ben oğlan evlendirdiğimde böyle olmamıştı.Arada bir fark var.Kız çıkarmak farkı.

Geleneklerin bize ulaştırdığı bu hüznü atmalıyız,ama nasıl.Evlenen kız olsun erkek olsun mutluluğu doyasıya yaşamanın bir yolu olmalı.

Gençlere yeniden mutluluk dileklerimle,darısı bekarların başına diyorum.

OKUL YIKILIR MI ?

2009-08-25T22:15:00.000-07:00

Ey vicdan nerdesin.
Tarih boyunca,insanoğlu gelecek kuşakları eğitmek için büyük çaba göstermiştir.Eğitim en önce planlanması gereken işlerden sayılmış,bütçeler ona göre ayarlanmıştır.Bir insan ya da grup eğitim için bir taş koyuyorsa o'nun adı yüzyıllarca anılmıştır.

Eğitime verilen önemi çok fazla sayıda örnekle anlatmak mümkündür.Atatürk'ün Kurtuluş Savaşı bittikten sonra söylediği"asıl savaş şimdi başlıyor,o da cahillikle savaş",Hz.Ali'nin "bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum",Hz.Muhammed'in "ilim çinde de olsa gidip alınız,öğreniniz" demesi.
Yüzyıllar önce Gevher Nesibe Hatun'un Kayseri'ye Dünyanın ilk tıp fakültesini yaptırması.
Bu ve benzeri sözler,çalışmalar o insanların büyüklüğünü gösteriyor.

Ya şimdi,okul yıkanlara ne demeli.

Adını bile anmaktan kaçındığım,Eyüp belediye başkanı,okul yıkıyor.Bir dağ başına yapılmış olan,aydınlık geleceğimize bir ışık tutacak çocukların okulunu yıktılar.Dozerlerle,kepçelerle okul yıkmaya geldiler.

Neymiş kamu arazisi imiş.Süleyman Demirel ne demişti,"ülkeme fabrika yapacaklarsa köşkün arazisini bile bedava veririm" demişti,Ford Türkiyeye geleceği zaman.
Ya, bu yıktığınız,okul ya.İnsanın eli nasıl varır.O kepçecinin çocuğu yok mu.Ben böyle bir katliama alet olamam, diye neden demiyor.Deseydi ne olurdu.Bir insanlık dersi verirdi.

En kötü ihtimal,diyelim ki kaçak olsun .Her taraf kaçak okul binalarıyla dolsun.Şehirler gecekonduyla,hapishaneyle dolacağına.

Ey vicdanlar nerdesiniz.21. yüzyıldamıyız,orta çağda mı.Bizi orta çağa taşımak isteyenlerin attığı adımlara alkış tutanlar,bu nasıl iş.

Bu gün uyuyamadım.Kendimi o okulun öğrencilerinin yerine koydum.O minicik yavruların yerine.Allah'a azıcık inanan insanlar okul yıkamazlar.Anlaşılan sizde inançtan eser yok.Hapishane yıktığınızda verdiğim alkışları geri alıyorum.Demek ki o davranışı insanlık için değil,okyanus ötesi devletlerin gelecek kurguları için yapmışsınız.

Kınıyorum.Hayatımda kimseye lanet okumadım.Bunun için lanet olsun size diyorum.

Yazık,yazık.

Çok üzgünüm bugün,okul yıktılar.

HATİCEM

2009-08-21T12:39:00.000-07:00

Paylaşım sitelerinden birinde rastladım O'na.Geçmişte yöneticiliğini yapmış olduğum okulun,arkadaş sitesinde adını gördüm.Bir mesaj attım.Hemen cevap geldi."Aaaa hocam, sizi burada görmek ne güzel" diye.

Yıllar önceye,Haticeyi birinci sınıfa kaydettiğim güne döndüm.Anne ve babasıyla odama gelmişlerdi,kayıt için.Spastik engelliydi,ayakta duramadığından babasının kucağındaydı.Refleks bir hareketle ayağa fırlayıp,yer gösterdiğimi dün gibi hatırlıyorum.

Birinci sınıfa kaydını yaptım .Böyle fiziksel engeli olan öğrencilere duyarlılığı olan bir bayan arkadaşın sınıfına yazdım O'nu.
Bazı günler annesi,bazan babası kucağında getrdiler okula.Yaz günleri bahçede bankta,kışları koridorda beklediler,dersler bitene kadar.Onlar oralarda bekledi,ben de yüreğimde bekledim O'nu.Teneffüslerde tuvalete götürüp getiriyorlar,gerektiğinde beslenmesini yaptırıyorlardı.Özel bir de sandalye ayarladık,rahat etsin diye.

Okulda sınıflar yükseldikçe katlar da yükselir.Birinci sınıflar zemin katta ,ikiler birinci katta,üçler ikinci katta okurlar normal şartlarda.Biz onun sınıfını zeminde bıraktık,okul bitene kadar.

Çok azimli bir öğrenciydi.Sınıfta hep ilklerin içindeydi.İlk tanıştığınızda konuşmalarını anlamanız çok zordu.İlerleyen zamanlarda önce öğretmeniyle,sonra bizimle anlaşmaya başlamıştı.Tüm vücut kaslarında olduğu gibi,ağız kaslarında da problem vardı.
Yedinci sınıfa geldiğinde 23 Nisan törenleri için gösteri grubunda yer almak istedi.Hemen kabul ettik.Beden eğitimi öğretmenlerinin özel ilgisi ile çalışmalara katıldı.Beden eğitimi derslerine girme zorunluluğu olmayan bir öğrencinin,bu arzusu takdire şayandı doğrusu.Şehir stadında yapılan bayram gösterilerinde,grubun içinde koltuk deynekleri ile yer aldı.Bizi hem duygulandırdı,hem gururlandırdı.Tüm stad alkıştan inliyordu.Biz biliyorduk ki alkışı alan Haticeydi.

Sekizinci sınıfı bitirip,başarı ile diplomasını aldı.O yıl yapılan sınavlarda Anadolu Lisesini kazandı.

Lisede başarılı olduğu habererini alıyordum.Bu arada emekli oldum,bağlantı kopmuştu.Şimdi bu paylaşım sitesinde yeniden bulunca dünyalar benim oldu.Hal hatır sordum.İyi olduğunu öğrendim.Liseden sonra seçkin bir üniversitenin peyzaj mimarlığı bölümüne gitmiş.Oradan mezun olup,belediyede işe girmiş.Yurt dışında seminerlere de gidiyormuş.Netten takibini yaptım,Baku(Azerbaycan)ve Sofya(Bulgaristan)seminer çalışmalarına tanık oldum.Yurt içinden ve yurt dışından arkadaşları ile ingilizce olarak yaptığı yazışmaları da takip ediyorum.Şimdi bilgisayar olduğu için iletişim sorunu diye birşey yaşamıyormuş.

İzlediğim tüm bu durumlar beni çok mutlu etti.Son zamanlarda aldığım en güzel haberlerdi bunlar.
Birbirimizi arkadaş listemize ekledik.Tekrar görüşüp haberleşmek üzere ayrıldık msn dünyamızdan.
Keşke her günüm böyle olsa.

GENÇLERİN OYUNU (MİM)

2009-08-20T05:52:00.000-07:00

Gençler,mim diye bir oyun buldular.Beni de ebruli mimlemiş.Önce O'na teşekkür ederim.Ne demekse bu mim tam bilmiyorum.Ama sorular var ya,onları cevaplandıracağız anlaşılan.Gençleri mi kıralım şimdi.Galiba,bu işin bir yönü güzel.Blogdaşlar, birbirlerini kendi arzu ettikleri yönleri ile tanımak istiyorlar.Aslında yazılarımızda kendimizi anlatıyoruz.Bu da katmerlisi olsun,ne olacak.Bazan da böyle bir oyun olsun.BridgeBase'da briç oynayacağımıza,biraz da mim oynarız.

Bu yazışmaları bu yönü ile seviyorum ben.Bazan karşı karşıya olduğumuz insanlara söylemediklerimizi,buralarda yazıyoruz.Sonuç ne olursa olsun.iki cümle laf,nete gidiyor işte.

Sorulara geçeyim.

1. Bloguna neden bu adı verdin ?

Kendi adımla beraber,yaşam öyküm ve yaşama dair herşeyi kapsamasını düşündüğüm için.

2.Blog yazarken star tribiyle istediğin, olmazsa olmaz dediğin şeyler var mı?

Öyle bir takıntım yok.Günün gelişen şartlarına göre yazıyorum.Aslında yazmak denirmi buna bilmiyorum.Biraz sözlü anlatıma benziyor bizim yazılar.,

3.En son satın aldığın garip şey?

Çocukluğumdan ihtibaren en ihtiyaç olduğumu almak zorunda kaldığımdan,bu durum bende alışkanlık yarattı.bu nedenle garip şeylere pek para harcayamıyorum.Aslında bu durumdan ben de şikayetçiyim.keşke daha esprili bir yaşama kayabilsem.

4.Şeker gibi olduğun anlar?

Torunumla olduğum zamanlar.Bir de eşek ol dede demiyormu,eşekmiyim,şeker mi bilmem.

5. "Arkadaşım artık sormayın şunları" dediğin şeyler?

Çok özel ama,gene de yazayım.Senin çocuk okulu ne yaptı.

6.Aynaya bakınca gördüğün?

Hayata zar atmış,bazısı şeş gelmiş,bazısı hep yek.Hayatta kumar oynamamış bir insanım,ama kendini kumar masasıda bir kazanmış,bir kaybetmiş uykusuz bir insan gibi hissediyorum.

7. "Kendini okutan blog" dediğin?

Yazılanı ayırt etmediğimden,benim için yazılan herşey önemlidir.Ayrımsız hepsinden birşeyler öğreniyorum.

8.Bu blog sahibi/sahibesiyle karşılaşabileceğin yerler.

Sanal ortamda olduğu için, blogdaşlarımla pek karşılaşabileceğimi düşünmemiştim.Ama şartlar gerektirirse,dağ dağa kavuşmaz,insan insana kavuşur derler ya.Her yerde olabilir.

Bir önceki yazımda, ödül dolayısı ile arkadaşlara gönderme yapmıştım.Şimdi de onlar dışından bazı arkadaşlara mim göndereyim bari.

herkese sevgi,selam.

http://askgunesi.blogspot.com/

http://asyaselda.blogspot.com/

BEN DUYGUSAL BİR İNSANIM (ÖDÜL)

2009-08-19T07:15:00.000-07:00

Sevgili sihirlisepet http://sihirlisepet.blogspot.com/ ve devenin_bale _pabucu http://kararli.blogspot.com/ bana ödül vermişler.

Ben duygusal bir insanım.Böyle ödül filan aldımmı,dokunsan ağlayacak gibi olurum gençler.Öğrencilerimin, başıma toplanıp,minicik parmaklarıyla bana birşeyler gösterip,sorular sorduğu günleri hatırladım.

KIR ÇİÇEKLERİ

Aman Allahım,çok güzeldi o günler.
Kır çiçekleri toplayıp getirirlerdi yavrular.
En güzel hediyedir,aldığım o kır çiçekleri,biliyormusunuz.
Babamdan bir hediye alamadım.
Erken gitmiş adamcağız.
Ama yüzlerce öğrencimden kır çiçekleri aldım ben.
O kır çiçekleri var ya,o kır çiçekleri...
Ve onu veren eller.
Minicik,küçücük eller.
Kuzunun peşinde koşarken çalıya takılıp çizilmiş,
güneşte yanmış,
toprakla,çamurla yoğrulmuş o eller.
O ellerin verdiği kır çiçekleri.
İşte onlara hayranım ben.

Gençler bu ödülünüz için sizlere teşekkür ederim.

Bu ödülün kuralları varmış.
Logo yayınlanacak,
7 kişi belirlenip onların da linkleri yayınlanacak.Onada tamam da bu iş bayağı zor.Arkadaşlarımdan hangisini kimden ayırabilirim ki.Bir deneyeyim bakalım.

1-ebruli http://anka-yansimalar.blogspot.com/
2-Çınar http://nurmer.blogspot.com/
3-Dolunay http://dolunayimsin.blogspot.com/
4-sünter http://blogyazmicamiste.blogspot.com/
5-özlem http://ozlemakaydin.blogspot.com/
6-siyah kelebek http://curcuna-siyahkelebek.blogspot.com/
7-muhaber http://www.muhaber.net/

Bu arkadaşlara haber vermek gerekiyormuş,hemen haber vereceğim.

Bir de kendimiz için en ilginç 7 şeyi yazacağız.Bu da zor galiba ama.Zira insanın kendisini tanımlaması en zor şeydir gibi geliyor bana.

1-Çok kuralcıyım galiba.
2-Fazla titizmiyim neyim.Bazı yakınlarım"başladı gene mühlis kibarı"derler.Ben de bozulurum.Düzen,temizlik kötü mü yani.
3-İstisnasız bütün canlıların koruyucusuyum.Avcılığa düşmanım.
4-Başladığım işi bitirmeden uyuyamam.
5-Tam bir sigara düşmanıyım.Bu olgunun yeryüzünde neden var olduğuna anlam veremeyenlerdenim.
6-Kin tutamam.Çok çabuk unuturum.
7-Riyadan nefret ederim."Ya olduğun gibi görün,ya göründüğün gibi ol"felsefesine inanırım.

Bu kadar,herkese sevgi,selam.

SENTETİK ALERJİSİ

2009-08-04T10:45:00.000-07:00

Günümüzde üretim çok gelişti. O kadar gelişti ki, doğal yollardan elde ettiğimiz ürünlerin nerdeyse hepsinin sentetikleri yapılıyor.
Her alanda yapılan bu ürünleri kullanmak durumundayız. Artık bu ürünlerden faydalanmak kaçınılmaz,geriye dönüş yok.

Ancak benim en sıkıntı çektiğim şey, giyim eşyalarında kullanılan sentetikler. Öyle ki; yüzde yüz pamuklu diye aldığınız bir ürünün, en olmadık yerinde, bir sentetik parçasına rastlıyorsunuz. Bu durumda da, benim gibi yağmurdan nem kapanlar, ne yapacağını şaşırıyor.

Bir gömlek alıyorsunuz, keten ya da pamuklu. Bakıyorsunuz ki yakasına, sentetik malzemelerden yapılmış, kocaman bir üretici logosu. Giy giyebilirsen. Bu logoyu sökeceğim derken, tel tel uğraşıyorsunuz. Bazan gömleğin yakasını kestiğim de oluyor. Yeni alınmış ürün daha giymeden özürlü hale geliyor.
Bir atlet alıyorsunuz, yakanın içinde yine sentetik etiket. Onu da keseceğim derken çoğu zaman ürüne zarar veriyorum.

Oldum olası sentetiklere karşı alerjim var. Sanıyorum birçok insan da benim gibi bu konudan şikayetçi. En yakınımdan, torunumdan görüyorum. Çocukcağız da bu etiketleri kestirip çıkarmadan bu ürünleri giyemiyor.

Bunca yılların üreticileri bu durumları görmüyorlar mı.

Benim teklifimdir; ey üretici kardeş, bu etiketleri ürünlerin vücutla temas etmeyen kısımlarına yapıştırsan olmaz mı. Her seferinde bizi etiket çıkarmak için uğraştırmasan ne olur. Tüketici olarak biz memnun oluruz, üretici olarak sizin kaybınız olmaz.
Bloglarda üretici arkadaşlardan varsa, belki duyar. Bakarsın bu dertten kurtulmuşuz.

Ramazan Işık

BENİM DARBELERİM

2009-07-06T05:09:00.000-07:00

Benim de darbelerim var. Bu günlerde moda ya darbeler. Herkes bir darbedir tutturmuş gidiyor. Ben de darbelerimi yazayım dedim.

Benim darbelerim ikiye ayrılır. Birincisi, bana karşı yapılan darbeler. İkincisi, benim yaptığım darbeler.

Aslında darbeler gereklidir galiba. Olgunlaştırıyor insanı. Darbeler olmasaydı, hayatı nasıl öğrenir, nasıl baş ederdik, yaşamın bunca sıkıntısıyla. Darbelerle alışıyoruz hayata. Hiç darbe görmemiş olanlar, hayata tam hazırlanamıyor gibi geliyor bana. Darbe istenen bir şey değildir, ama gereklidir galiba. Darbesiz hayat çok sönük geçiyor olmalı ki, benim hayatım darbeler senfonisi gibi. Tören geçişi yapıyorlar mübarekler. Biri bitmeden diğerinin belirtileri baş gösteriyor ufukta.

Bana karşı yapılan darbelerden başlamak isterim anlatmaya. Ama devamında da karşı darbelerimi ekleyeceğim.

Öncelikle, huğ denen, sazdan samandan yapılmış, çatma diye de adlandırılan yaşam ortamındaki bir ailenin ferdi olarak dünyaya gelmek, başlı başına bir darbe olsa gerek. Her ne kadar, o anları kendim fark edemesem de, sonradan anlatılanlara göre söylüyorum bunları. Çukurova’nın sivrisinekli ortamında, sıtmaya yakalanmadan hayata devam edebilmek de, benim hayata karşı bir darbem sayılır.

Beni dünyaya getiren ebenin iki gözü de kör imiş, iyi mi. Köy yerinde, hele o yıllarda, eğitimli ebeyi nerden bulacaksın. Tecrübeli âmâ ebenin ellerine doğmak, bir şans sayılır aslında. Ama şu görülüyor ki, tâ o zamandan, çok darbe yiyeceğim belliymiş hayattan. Gözleri görmeyen bir ebenin ellerine doğmakla.

Doğumumdan yirmi beş gün geçmiş ki, darbelerin en büyüğü gelmiş. Babam ölmüş. Daha on dokuz yaşını yeni doldurmuş, askere bile gidememiş adamcağız. Ben yirmi beş günlük bir et parçası. Acı bir darbe... Allahtan, bu darbelerin etkisini anlayacak melekelerim gelişmemiş daha.

Aman, darbeler gecikmesin. Babamdan sonra annemi de elimden almış yeni bir darbe. Annem ancak altı ay dayanabilmiş o evde, eşini kaybettikten sonra. Zaten kendisi de on beş yaşında bir çocuk. Çok küçük yaşta anne olmanın verdiği zorluk ortadayken, bir de eşini kaybedince, var dünyayı sen yorumla.

Babası çağırmış bir gün annemi. Babasının emri demir. Dönmüş baba evine. Babası karşısına almış, emri vermiş. Seni başka bir ilçede, bir adama veriyorum demiş, gelin olarak. Burada işin bitti. İşte bir darbe daha. Altı aylıkken kaldın mı annesiz. Allahtan dünyadan heberim yok. Bilinç yok daha. Yoksa nasıl dayanılırdı bunlara.

Dedem, baba yerine koymuş kendini. Baba diye sarılmışım ona . Zaman da çabuk geçiyor hani. Dokuz yaşıma gelince, hayat dedi ki; darben gecikti senin... Al sana bir darbe daha. Seni baban gibi büyüten deden, fazla yaşadı. O'nu da alıyorum elinden.
Yani, aklım ermeye başladığı için, bu darbe çekilecek gibi değildi doğrusu. Allah Allah, şimdi ben ne yapacaktım.

Babaannem,annem olmuştu artık. Onunla paylaşmaya başladık hayatı. Ama çok ağırdı doğrusu, bu paylaşımın koşulları. O kadıncağız da yaşlanmaya başlamıştı.
Dediler ki bir gün; komşu köyde filan emmin gilde kalıp okuyacaksın. Biz şehre göçüyoruz. Darbeler gecikmemeli, bir darbe daha geldi mi böylece. Eşeğe yükledikleri gibi bir yatak, komşu köyün yolunu tuttum.

Bir yıl boyunca, hiç tanımadığım bu insanların yanında kaldım. Mutluluk dolu bir yıl geçirdim, bu sevimli insanların yanında. Yetim çocuk olarak, garip ellerde kalmak zor iş olsa da, hayat yaşanmaya devam ediliyordu.

Yılın bitiminde, şehre gitmek zorunluluktu artık. Ama yaşanacak yer yok. Ne olacak şimdi. Ortada bir ev yok. Anne yok, baba yok. Neyse ki ana var, anne yerine. Babaanneyle sığınılan bir kulübe, hayata tutunmak için bir yuva oldu bize. Ama gelir lazım yaşamak için. Çalışmak lazım. Lokantada bulaşıkçılık bulundu, büyük şehirin bir köşesinde. Yaş oniki. Bu da benim yaptığım darbeydi, hayata karşı.

Beni alt edemeyeceksin ey darbeler. Ben de sana, karşı darbelerle cevap vereceğim. Böylece benim yaptığım darbeler dönemi de başlamış oldu.

Ortaokula yazıldım. Karşı darbelere devam yolunda bir adım daha atarak.

Ortaokulda yediğim bir darbe unutulmazımdır. Bir gün, okul idaresinden seni çağırıyorlar dedi, nöbetçi öğrenci. Heyecanla çıktım, idareye gittim. Benim gibi birkaç öğrenci daha vardı orda. Bizim sınıftan da bir kız arkadaş. Müdür söze başladı. Bizim fakir olduğumuzu tespit etmişler. Bir miktar yardımda bulunacaklarmış. Onun için çağırmışlar. Aman Allah’ım. Bu darbeler bitmeyecek mi. Yer yarılsa da içine girsem.

Yardım olarak ne verdiler, şimdi hatırlamıyorum. Ama bu yediğim darbenin manevi izini hiçbir zaman atamadım üstümden. Hayatımın her anında, gözlerimin önünde yaşadı. Hele, o sınıf arkadaşım küçük kızın, "aman bunu kimseye söylemeyelim", demesi, dün gibi kulaklarımda.

Aman darbeler gecikmemeli, biri bitmeden öteki yetişmeliydi. Yaz tatilini sanayi de bir fabrikada çalışırken geçiriyordum. Freze diye bir tezgahta, anahtarların çapaklarını temizliyordum. Freze uzun kollu gömleğimin ucundan doladığı gibi, kolumu kaptı. Motoru küçük bir makinaydı. Şalteri kapattığımda, kolumun çok büyük oranda kesildiğini gördüm. Hastahaneye ulaştırdıklarında, doktorlar bir büyük darbenin teğet geçtiğini söylediler. Eğer, şarteli kapatamasaydım kol kopmuş olacaktı. İlk defa bir darbeyi, amacına ulaşamadan atlatmıştım. Demek ki, bundan sonra bazı darbeleri önleyebilirdim. O günden sonra, darbelere karşı hazırlıklı olmaya ve gerekirse kendim karşı darbeler yapmaya karar verdim.

Bir darbe daha yaptım. Yaşama şartlarının zorluğuna rağmen ortaokulu bitirdim. Öğretmen okulu sınavlarını kazanmak da , karşı bir darbe sayılır benim için.

Zorlukla da olsa yürütüyoruz hayatı işte. Ama darbeler durmuyor ki. İlla uzaklardan gelmesine gerek yok. En yakınından, can kadar yakınından da geliyor bazen. Dedim ya babaannem anam oldu. Beraber yaşıyoruz. Öğretmen okulu birinci sınıftayım daha. Bir gün karşıma geçti, halanın kızını sana söz keseceğim dedi. İşte bir darbe daha.

-"Nereden çıktı ana bu şimdi, ben daha öğrenciyim, okulumu bitirmem lazım."

"Olmaz", dedi."Dediğim olacak".

Yani, o yıllarda öyle yıllar ki, büyüklere karşı çıkmak çok zor. Benim için anama karşı çıkmak sa, imkansız gibi bir şey. Bu darbeyle nasıl baş edeceğim. "Olmaz ana", dedim. "Bu iş olmaz". Anam evden dışarı çıktı,kapı eşiğine oturdu.
"İlla olacak, halanın kızını sana nişanlayacağım". Beni protesto ediyor güya. Dediğim olmuyor diye. Sonunda baktım olmayacak, "ana, gel içeri", dedim. "Bak, ben okumak istiyorum.Benim kafamda böyle nişanmış,evlilikmiş gibi şeyler yok. Seni ne kadar sevdiğimi biliyorsun. Hayatta tek dayanağım da sensin. Ama bu evlilik işi bambaşka bir şey. Bu konuda, daha fazla ısrar edersen şunu bil ki, benim için okul da, senin yanında kalmak ta önemini yitirir. Okulu bırakır çeker giderim buralardan", dedim. Dedim ama, bu cümleleri nasıl söyledim, hala ben de şaşıyorum. Böylece bir darbeye, karşı darbeyle anında cevap vermiş oldum. Bir iki günlük fırtınadan sonra, bu karşı darbenin faydasını gördüm. Bu nişan ve evlilik konusu bir daha açılmadı evde.

Zaman çabuk geçiyor ya, bir iki yıl çabuk geçti. Eee bizde de delikanlılık başladı.Benim neyim eksik, ben de aşık olmalıyım değil mi. Sınıf arkadaşıma aşık oldum. Cayır cayır yanıyor yürek. Yanıyor da, nasıl olacak bu iş. Cep delik, cepken delik.Nasıl varır da bir insana açılabilirsin. Sonra, ne derler adama.

Bir karar aldım. Hayatımdaki darbeleri inceledim. Dedim ki, kendi kendime. Bundan sonra sana yapılandan, bir fazla darbe yapacaksın arkadaş. Yılmak yok. Artık kocaman adam oldun. Karar mercii de sensin. Başka yetkili yok üstünde. O zaman ne duruyorsun, darbelerine kendin karar ver ve uygula.

Bu karardan sonra kıza açılmayı kafama koydum. Sınıf arkadaşım ama, o güne kadar öyle konuşmuşluğumuz falan yok. Dedim ya, o yıllar başka yıllar. Aynı sınıfta okumak, konuşmak demek değil. Bir kızla aynı sınıfta okuyup, belki de hiç konuşmadan yılı bitirebilirdiniz. Neyse ben kıza açılmaya karar verdim. Birgün, seninle konuşabilirmiyiz dedim. O da olur, konuşalım dedi. Konuşacağımız yer okulun bahçesindeki bank, iyi mi. Herkes yanımızdan geçiyor, anlamlı anlamlı bize bakıyor. Ben başladım konuşmaya.

-"Ben dedim, seninle arkadaş olmak istiyorum.Daha ötesi, hayatı birlikte yaşamak, paylaşmak istiyorum. Ancak, önce beni bir dinlemelisin".

"Dinliyorum", dedi bizimki.

-"Ben hayatta hiçbir varlığı olmayan, annesi babası da bulunmayan, daha doğrusu şu anda sırtında bulunan ceketinden başka hiçbir şeyi olmayan bir insanım. Bu şartlarda, hayatı seninle paylaşmak için teklifte bulunuyorum, kabul edersen", dedim. Gözlerim de buğulu tabii . Hissettirmemeye çalışarak.

Aynı sınıfta okuduğumuz için, O da beni gözlemliyormuş doğal olarak. Söylemesi ayıp, hani boy pos da yerinde ya. Eh, pek bir yaramazlığımız da görülmemişti o zamana kadar. Başarı ise, işte okul başarısı var. Utangaç "OLUR", dedi bizimkisi. Kanat yok ki göklere uçsam. Uçarken de sevdiğimin kolundan tutup, bulutların üstüne çıksam. İşte bu, yaptığım darbelerin en büyüğü dedim kendimce. Eğer sonuçlandırabilirsem var ya...Ötesi yok...

Aslında, hayatın ötesi her zaman var da, insana öyle geliyor o zaman.

Ötesi devam etti. Zor hayat başlamış bir kere. Mucize yok ya, aniden düzelecek. Aynı okulda arkadaş olarak geleceği kurgulamak çok güzel bir duygu. Gençlere tavsiye ederim. Eğer imkanınız varsa, okul arkadaşınızla hayatı kurgulayın ve paylaşın.

Sınıf arkadaşım yatılı, ben gündüzlü okuyorum. Yatılı demek, devlet tarafından masrafları karşılanan öğrenci demek. Gündüzlü okumak ise, gündüz okulda akşam evde. Tabii oturulan yere ev denirse. Aslında tam tersi olması lazım. Babası memur olan arkadaşım gündüzlü okusa, babası dünyadan ayrılmış olan bendeniz yatılı okusam gerek. Ama bu da böyle olmuş işte.

Ev dedim de; Oturduğumuz evi anlatayım biraz. Şehrin kenar mahallesinde bir tuğla ocağı varmış zamanında. Şehir genişleyince, bu tuğla ocağı kapanmış. Ocakta çalışanlar için yapılmış, tuğladan tek odalı kulübeler varmış. Bunlar yıkılmış zamanla. Bir tanesi, içine sığınılabilecek kadar ayakta kalmış. Tek oda. Kapısı, tahta lataların bir araya getirilmesinden oluşmuş. Aralarından nerdeyse kuş geçebilir tahtaların. Babaannemle beraber, bulduğumuz çul parçalarını bu kapının deliklerini kapatacak şekilde üstüne yamadık. Neredeyse bezden kapı haline getirdik. Yirminci yüzyılda belki örneği yoktu, böyle modern kapının. Modacılar görse hemen yenisini yaparlar.
O zaman şimdiki gibi yardım dernekleri falan yok. Muşambaymış, naylonmuş, onlar da fazla bulunmaz öyle. Kapı içeriye açılıyor. Odanın zemini de yerden bir adım düşük. Dolayısı ile kar, çamur içeri giriyor. Zaten ev de tarlanın içinde olduğu için, kış aylarında çevremiz çamur deryası oluyor. Hele tipi başladığında, kapıyı kapalı tutmak mucize. Kapının arkasına arkadan dayak denen bir lata tahta koyuyoruz. O şekilde içeriye kar dolmamış oluyor. Kapının kenarlarından sızan bir miktar karı da tipi geçtikten sonra atıyoruz.

Şimdi bu şartlarda kız arkadaşımı bu eve misafirliğe getiremezdim doğal olarak. O da merak ediyor. Bizimkilerle tanışmak istiyor. Ortada bizimkiler yok ki. Kiminle tanıştıracaksın.

Ortaokul arkadaşlarımdan bir teki bile bu eve gelememiştir. Nedense o zamandan büyük adamlar gibi düşünme eğilimi vardı bende. O arkadaşların, belli olgunlukta olmadıklarını, bu eve getirirsem, sınıfta alay konusu olacağımı düşünürdüm hep. Ama öğretmen okulunda bu düşünceden arındım. O yıllarda, seçme sekiz on erkek arkadaşımı eve getiriyordum. Hatta bu sekiz on arkadaştan çoğu, neredeyse çoğu zamanlarını bizde geçiriyorlardı. Beraber ders çalışıyor, eğleniyor gülüyorduk. Anamın(babaannem) , sac sobanın üstünde yaptığı bazlama ve patatesten, domatesten iç hazırlayarak pişirdiği börekleri paylaşmak, en büyük zevkimizdi.

Kız arkadaşımın ailesi, yüzlerce kilometre ötede bir şehirde oturuyor. Okulun son sınıfındayız. Yaz tatilinde herkes bir yere gidecek. Ara uzak. O zamanlarda şimdiki gibi telefon yok. Mektup on beş günde elimize ulaşıyor. Böyle olunca, nişan yapmalıyım. Yoksa bir daha buluşabilme, görüşebilme imkanım yok kız arkadaşımla. Zaten ara da uzarsa, bu kızı bana vermezler, dedim kendi kendime. Darbe yapmam lazım. İyi de parasız darbe yapılır mı. Son sınıfın ocak ayında dedim ki arkadaşıma; şubat tatilinde ben seni istemeye dünürcü göndereceğim. Aman olmaz dedi. Beni okuldan alırlar. Yapma. Valla olacak dedim. Başka yolu yok bunun. Aşk söz dinlemiyor. Olmazı olur yapmak benim içimde var. Şubat tatilinde dünürcü gönderdim.Kızın annesi hop oturup hop kalkmış. Ama babası, hayat hikayemi dinleyince acımış. Kendisi de benim gibi yetim büyümüş. Anlayış göstermiş. Tamam, şubat tatilinde nişan yapalım demiş. Allah, dünyalar benim oldu artık.

Nişana gideceğiz. Gene iş paraya dönüyor. Yok oğlu yok. Neyse ki gelecek umudu var artık. Birkaç ay sonra öğretmen olacağız ya. Kredi musluklarını zorlamaya başladık. Arkadaşlarımdan ekonomik durumu iyi olanlar bir miktar borç vereceklerini söylediler. Nişana gitmek için elbise yok. Arkadaşlarımdan boyu bana uygun olan birisi, yeni aldığı takım elbisesini nişanda giymek üzere geçici olarak bana verdi. O zaman için çok güzel bir takımdı. Kavun içi bir elbiseydi. Boylarımız aynı olduğundan, problem de olmadı. Böylece üstünde ödünç elbise ile nişana giden bir damat adayı oldum. Başka örneği var mıdır bilmiyorum. Böylece "baldırı çıplak", bir darbe yapmış oldum, ödünç elbiseyle.

Kararlıyım ya, darbelere devam edeceğim. Öğretmen okulunu bitirdim. Galiba bu, yaptığım darbelerin en önemlilerinden biriydi, hatta en önemlisiydi diyebilirim.

Okul bitti evlenmek gerek. Bir an önce düğün yapmalıyım ki, kız elden uçmasın. Ama nasıl. Daha göreve başlamadan bu konu halletmeliyim. Yoksa, o günün Türkiye’sinde ikimiz ayrı yerlerde nasıl olacak. Bu arada okullar kapandı, tayin beklemeye başladık.

Dedim ya, kayınpeder olacak insan, hayatı görmüş geçirmiş. Benim halimi anlıyor. Sanki kendisi benmişim gibi empati kuruyor. Nişanlı görmeye gittiğimde, bana dedi ki; oğlum sizin nikahınızı yaptırmak lazım. Eş durumundan beraber tayin yaptırabilmek için bu şart. Ben zaten onun için kıvranıyorum da, bir türlü söyleyemiyorum. Ne diyeceğimi şaşırdım. Valla çok iyi olur baba, diyebildim. Diyebildim de, ödünç aldığım paralarla ve trenle yolculuk yapıyorum. Öğrenci bileti ucuz. Nikahın her işlemi paralı. Gurbet ellerde bu iş nasıl olacak. Bu da bir manevi darbe değil mi, bana karşı yapılan. Çaresiz boyun eğmiş, bekliyorsun. Adamcağız, kız babası olduğunu unuttu, sanki benim öz babammış da, oğlunu evlendiriyormuş gibi, nikah işlemlerini başlattı. O zaman nikahlar çeşit çeşit. Normali var, yıldırımı var. Ben orda misafirim. İşlerin bir an önce bitip evrakların bakanlığa verilmesi gerek ki tayin de beraber olsun. Yıldırım nikah olacağız. Yani en hızlısını. İşlemler iki günde bitti. Bitti ama nikah şahidim kim olacak. Kayın pederim her şeyi halletti. Belediye nikah salonuna vardık. O kadar acı bir durum ki, yanımda ailemden bir tek kimse yok. Aileden kimse yok da, arkadaşlarımdan da yok. Hepsi öğrenciliği yeni bitirmiş daha. Nikah memuru nikahı kıydı. Bu yaşıma geldim, nikah şahidimin kim olduğunu hala bilmiyorum. Oradan, kayınpederin tanıdıklarından biriydi ama, kimdi. Daha sonraları sormaya da cesaret edemedim,kendimden bile çekinerek. Böylece benim için acı ama, olumlu bir darbe daha yemiş oldum.

Bu şartlar altında düğünü de yaptık, küçük bir grup katılımcıyla. Bir yaz günü, açık hava sinema salonunda yapıldı düğün. Onun şartları da çok ağırdı. Ama ben bunlara hazırlıklıyım. Bazı arabesk şarkılarda der ya; ben acıların adamıyım diye. Ordaki örnek misali.

Tayinimiz eşimle birlikte bir köye yapıldı. İki öğretmenli bir köy burası. Ama bende de iç dürtüler az değil hani. Bir yıl sonra kaşınmaya başladım. Üniversite okuyamadım ya. İçimden bir ses beni kamçılıyor. Okumalısın. Bu yetmez. İyi de bu şartlarda olmaz ki. Yine de duramadım. Üniversite sınavlarına girdim. Tarihe meraklıyım biraz. O zaman eğitim enstitüleri vardı. Üç yıllık. Liselere öğretmen yetiştirirdi. Sonradan dört yıla çıkarılıp eğitim fakülteleri oldular. İşte o eğitim enstitüsünün sosyal gece bölümünü kazandım. Amacım o ile tayin yaptırıp, geceleri okurken gündüz öğretmen olarak çalışmak. Kaydı yaptırdım. İzin rapor derken, iki ay kadar devam ettim okula. Ama tayin yaptıramadım. Bu arada oğlumuz oldu. Bu dağ köyünde eşim yalnız başına bir çocukla. Ben okuma sevdasında. Yürütemedim tabii. Dön geri. O zamanın ortamları da çok karışık zaten. Ülke cayır cayır yanıyor. Kardeş kardeşi vuruyor, anlamsız bir kör döğüşünde. Bu kör döğüşünden biz de kısmetimize düşeni aldık. Soruşturmalar başladı. Bir gün bir emir, başka ilçede tek öğretmenli bir köye sürgün oldun dediler. Eee darbeler durmamalı değil mi. Eşimle birlikte tayini yapan milli eğitim müdür yardımcısının yanına gittik. O kişi, aynı zamanda eşimin orta okuldan öğretmeni oluyordu. Durumu anlatıp, "hocam bizi eşimle beraber bir köye verin. Ben bir ilçede, eşim bir ilçede yapamıyoruz. Ayrıca küçük bir bebeğimiz var, bizi aynı köye verin", dedi. Olmaz dedi müdür. Gidip görevine başlayacak eşin. Onu sonra düşünürüz. "Ama hocam, bu şartlarda ben eşimden ayrı olamam.Dağ başı köyde.Kim yok kimse yok.Tek başına çocuklu bir bayan.Beni eşimin yanına vermezseniz istifa ederim", dedi. Müdür çekmeceye uzandı. Bir adet parşömen kağıt çıkarttı. Kendi öğrencisi de olan eşime uzatıp, "al istifa et o zaman", dedi. O an kan beynime sıçradı. Eşimin bileğinden tuttuğum gibi dışarı çektim. "İnsan olmayan bu kişilere ne dert anlatmaya çalışıyorsun", diyerek, dışarı çıktık. Milli eğitim müdürünün yanına gittik. Öyle ulaşmak kolay değil müdüre. O zamanlarda müdürler ali kıran, baş kesen cinsinden. Ama bizim durumumuzu dinledi. Bizi süzdü. Görüntümüz fena değil. İki genç öğretmen, pırıl pırıl. Çocukları da var. "Size acıdım", dedi. Hadi sizi beraber bir köye vereceğim. Benim sürgün olduğum ilçenin başka bir köyünde bizi birleştirdi. Köy dağ başında bir yer. Yol yok. Elektrik zaten ilçe merkezlerinde bile yok. En önemlisi su yok. Roma döneminden yapılma sarnıç kuyularda toplanan yağmur sularını içiyoruz. İçinde her türlü börtü böcek kol geziyor. Telefon denen şeyi kimse bilmiyor zaten. Ev bulmak mümkün değil. Bir odalık bir ev bulup, oraya sığındık.Bu darbe de ayrı bir renkteydi böyle. Dedim ya, benim darbeler senfoni gibi. İçinde her renkten ve her tattan mevcut. Bu da böylesi bir darbeydi. Yedi yıl bu susuz köyde yaşadım. Eşimi de benim bu çileli hayatıma ortak ettim. Bu darbeyi yedi yılda ancak atlatabildim.Sonra il merkezine yakın bir köye tayin yaptırarak, bu darbenin etkilerini azaltmaya çalıştım.

Yaptığım işi en iyi yapmak tutkumdur. Bulunduğum ortamlarda iş becerisi bakımından sıralamada ilklerden olmalıyım. Onun için, aslında beraber çalıştığım insanlar beni sever.Okul müdürlükleri açılıyor. Ben de başvurularımı yaptım. Önceki başarılı çalışmaşlarımdan aldığım belgelerle puanım yüksek. İl merkezinde boşalan bir okul müdürlüğüne atadılar beni. Daha otuz yaşındayım. Kırka yakın öğretmen ve bin iki yüz civarında öğrencim var. Güzel bir darbe yedim böylece.

Böyle çalışmaya devam ederken, bende tutkular bitmiyor. Yurt dışı sınavları açıyor bakanlık. Ben de duramadım, başvurumu yaptım. Ankara’da yapılan sınavları ilk on kişiden biri olarak kazandım. Hayata, ben darbe atmaya devam etmeliydim. Yurt dışında öğretmenlere acil ihtiyaç olduğundan, ilk sırada kazananları hemen göndereceklermiş. Vali yardımcısı çağırdı bir gün. Bakanlıktan gelen telgrafı uzattı. Fransa ya acil gidecekmişim. Aslında bu sınavı kazananları, sekiz aylık dil kursuna alırlardı eskiden. Bizi kursa filan çağırmadan, doğrudan gönderiyorlar. İyi de ben ingilizce okudum. Fransızcayı bilmiyorum ki. Hemen kitaplar araştırdım, eşten dosttan. Pat çat kendi kendime çalışıp konuşmaya çalışıyorum. İyi de bu boyacı küpü değil ki. Batır çıkar,olsun.

Bu şartlarda gittim yurt dışına. Eşim ve çocuklar(bu arada bir oğlum daha oldu) yurtta kaldı. Fransa’da bir ilçede görev verdiler. Türk çocuklarına öğretmenlik yapacağım. Ev bulmam lazım öncelikle. Camide toplantı var,gidelim dedi bir arkadaş. Türkler üç katlı bir binayı satın almışlar. Bodrum katı da var ayrıca. Orası çay ocağı.Zemin kat cami. Birinci kat çeşitli amaçlarla kullanılabilecek odalar, ikinci kat ise imam lojmanı olarak düşünülmüş. Benimle giden arkadaş dedi ki, öğretmenim sana ev bulana kadar birinci kattaki odalardan birinde misafir olarak kalırsın. Birkaç güne kadar da ev buluruz dedi. Tamam dedim ben de. Toplantıya girdik. Arkadaş beni tanıttı. Bir süre sonra da burada birkaç gün misafir olarak kalabileceğimi söyledi. Bir adam ayağa kalktı.
"Türkiye,bu öğretmene maaş veriyor,gitsin otelde kalsın,neden burada kalacakmış", dedi. Allah Allah,çok ilginç bir çıkıştı.Bekledim. Toplantıda olanlardan karşı tepki gelmedi. Beraber gittiğimiz arkadaşa arkasındaki pardösümü vermesini istedim. Oradan çıktım, hiç konuşmadan. Yolda yürümeye başladım, kırgın. Arkamdan iki arkadaş geldi. Öğretmenim gel, gitme falan dediler. Ama ben geri dönmedim. Onlara, bu adam kim diye sordum. Derneğin yönetim kurulunda imiş. Ben dedim ki; bu adam yönetim kurulundan uzaklaştırılana kadar bu binanın kapısından içeri girmem. Kısa zamanda da ev işini hallettim. Beş yerleşim yerinde, yedi okulda derslere giriyorum. Tüm öğrencilerimin velilerine ve orada yaşayan Türklerden ulaşabildiklerime uğradığım haksız davranışı anlattım. Böylesi devlet ve millet düşmanı adamları, güzel bir amaçla oluşturduğunuz öyle kurumlara neden alıyorsunuz diye aydınlattım onları. İşçiler işten güçten böylesi ayrıntıları düşünemiyorlarmış. İlk genel kurulda bu adam kapı dışarı edilmeli diye onları örgütledim.

Bir pazar günü evimde otururken zil çaldı. Kapıyı açtım. Gelen benim yakın ilişki kurduğum, vatanını milletini seven, ulusal değerlere bağlı bir gençti. Hocam hadi camiye gidiyoruz dedi(Aslında çeşitli amaçlara yönelik bir bina olan bu yapıya oradaki Türkler, kısaca cami diyorlar). Hayırdır dedim. Dernek seçimi vardı o gün. Benim örgütlediğim üzere,devlet düşmanlarını yönetimden uzaklaştırmışlar. Beni de çağırıyorlar. Ben de gittim gençlerle. Caminin bahçesine sandalyemi atıp oturdum. Bağımsızlığın ne anlama geldiğini anlattım onlara. Bu yaptıklarının çok güzel bir davranış olduğunu söyledim. Böylece yurt dışında da bir darbe yapmış oldum.

Yurda döndükten sonra oturmaya ev lazım. Bir yapı ortaklığına girdim. İş yarım kalmış. Ben bir dairesini devir alıp, işi devam ettirip, bu güzel binayı bitirip, bir ev sahibi olmak istiyorum. Tapu olursa girerim dedim, yapı ortaklığına. On kişilik yapı ortaklığında benden başka tapu alan yok. İnşaat mühendisi arkadaş, aynı zamanda müteahhit rolünde. Aidatlar alıp, inşaatı yapıyor. Birkaç ay aidat verdim. İşi takip ediyorum. Hayatı zor kazanmışlığın verdiği sezgilerle, bizim aidatların uçtuğunu anladım. Burada da bir darbe yapmam gerektiğini fark ettim. On kişilik yapı ortaklığı üyelerini topladım. Bundan sonra aidat ödeme usulünden vazgeçeceğimizi, hangi işi kime yaptırdıysak, doğrudan ona borçlanacağımızı, herkesin payına düşeni onda bir oranında o işi yapan kişilere ödeyeceğini, başka türlüsüne benim katılmayacağımı söyledim. Akla yatkın buldular. Hepsi kabul etti. Bizim müteahhit hop oturup hop kalkıyor. Çıkarlarına uymadı ya. O, ne dese de darbe amacına ulaştı. Yapılacak işler için ustaları çağırıyoruz. On kişinin önünde pazarlık yapıyoruz. En uygun kim yaparsa işi ona verip, sonuçlandırıyoruz. Kimseye hakkımızı yedirmeden. Ustaların da emeğini koruyarak. Böylece kafamızı sokacağımız bir evimiz oldu. Hem de şehrin gelişmiş semtlerinden birinde, bulvar üstünde, günümüz şartlarına göre oldukça geniş daireleri olan bir binada.

Son olarak bana yapılan bir darbeyle kapatmak isterim.Yıllar yılları kovaladı. Meslekte de ilerledik. Daha önce de yazdım. Ben kimsenin hakkını yemem. Bilerek başkasına ait bir şeye el uzattığımı hatırlamıyorum. Ama kendi haklarıma da sonuna kadar sahip çıkarım. Siyasilerin arkasından ise hiç koşturmadım.

Şube müdürlüğü sınavları koydular. Türkiye’de bir ilkti bu. Ben de girdim sınava. Büyük şehirlerde yaptılar sınavları. Kazandım. Bir de kursa gönderdiler. Devlet çok masraf etti bu iş için. Kurs Yalova'da. On altı farklı alandan ders koymuşlar. Ankara'dan öğretim üyeleri gönderip yetiştirdiler katılımcıları. Seçilmiş gelmiş insanlar. Tekrar sınav yapıp,bir de belge verdiler. Şube müdürü adayıdır diye. Sonrasında işi yine siyasilere havale ettiler. Onlarla görüşmemiz gerekiyormuş. Bu iş benim yapıma terstir. Bir kişi bir yerlere hak ediyorsa gelmelidir. Birilerinin eteğine yapışarak değil. Bu şartlar altında artık hakkı yenmiş biriydim. Benimle sınava katılmış, sınavı kazanamamış insanlar bana idarecilik yapıyordu. Bu iş de bana dokunmaya başladı. Artık emeklilik günlerimin geldiğini anladım. Aslında biraz erkendi. Ama bu şartlarda gereken buydu. Böylece ülkemizin şartlarından kaynaklanan bir darbe yiyerek,e mekli oldum. Eğitim adına üzgünüm, kendi adıma mutluyum.

Aslında küçük darbecikleri yazmadım. Yoksa, burada bir yazı konusu için çok büyük olurdu. Roman kadar geniş yazmak lazım. Ama roman olarak yazıldığı zaman da gerçeklerden uzaklaşıyor insan. Onun için böyle kısa ve öz olarak yazdım.

Hayat iyisiyle kötüsüyle devam ediyor. Gelecek ne gösterecek bakalım. Herkes için sağlıklı, mutlu bir hayat dilerim.

Ramazan Işık

.

AYNAYA BAKANLAR

2009-06-16T17:07:00.000-07:00

Aynaya bakan iki çeşit insan vardır.

Birincisi saatlerce aynanın karşısından kendisini alamaz.Boyuna posuna bakar.Allah ne güzel yaratmıştır kendilerini.Kadınsa kaşlarını incelerler,gözlerini.Erkekler pazularını şişirirler ayna karşısında,kendi kendilerine.
Her şeyleriyle mükemmeldirler.Ulu tanrım övmüş de yaratmıştır onları.

İkincileri,aynaya gönül gözü ile bakanlardır.Var oluşunun sebebini anlamaya çalışanlar.Var olduğu sürece ne işe yaradığını düşünen.Hayatta kime ne kadar faydası olduğunu irdeleyen insanlar.Bu türden olanlar,aynada kendi fiziksel özelliklerinin pek farkına varmazlar.Sadece,eh biraz,üstü başı bozuk olmasın,saçı başı dağınık görünmesin diye,görev icabı bakarlar aynaya.

Fiziksel gelişimimiz bizim dışımızda oluşmaktadır.O bize lütfedilmiştir.Değiştiremeyiz.Olsa olsa,bazılarının yaptığı gibi,biraz makyaj, biraz estetik, o kadar.Daha ileri gidemeyiz.Ten rengimiz bellidir,göz rengimiz ,boyumuz,saçımızın rengi.

Ama gönül gözü ile gördüklerimizi çok geliştirip,değiştirebiliriz.O bizim kumandamızdadır.Eğer geliştirmek istiyorsak elbette.Üretim gücümüzle oluşturduklarımız,sevgimiz bizimdir.
Kurduğumuz dostluklar,arkadaşlıklar.İş hayatında ürettiklerimiz.Yetiştirdiğimiz ağaçlar bizim ürünümüzdür.
Aklımız ermeye başladıktan sonra koyduğumuz hedef ve idealler.Okullardaki başarılarımız.Okuduklarımız bize ait olmuştur artık.

Aynaya gönül gözüyle bakalım.Orda geçmişimizi görürüz.Yapamadıklarımızı görürüz.Başardıklarımızı görürüz geriye doğru.Çünkü aynalar geriyi gösterir.İleriyi değil.İleriye bakmak istiyorsak,gözlerimizi kapatıp,geleceği hayal etmeli ve onu kurgulamalıyız.Ancak o zaman bir ümit ışığı belirebilir ufkumuzda.

Yaşam,aynaya doğru gözle bakanlarındır.

Çelişkiler her zaman gözümüzün önündedir.Önemli olan biz onu görebiliyormuyuz.

Sevgi varlığın temelidir.

Ramazan Işık

İDARE

2009-06-15T04:07:00.001-07:00

Zaman çabuk geçiyor.Yaşanmışlıklar da belgelenmediği zaman unutuluyor.Unutulan hayatlar,bugün yaşananların ne kadar değerli olduğunun anlaşılmasını zorlaştırıyor.Geçmiş unutulmamalı.Sürekli geçmişi düşünerek yaşanmaz ama,geçmişte yaşananların izleri de silinmez.

İdare diye bir araç vardı hayatımızda.Huni biçimli,bez fitilli,yakıtı gazyağı olan bir aydınlatma aracı.İçine gaz yağı konur,kapağındaki boru biçimindeki delikten bez fitil takılırdı.Fitil ateşlenir,içinden çektiği gaz yağını küçük bir isli alevle yakardı.Onunla aydınlanırdık.Öyle aydınlanırdık ki,onun ışığında okuduğumuz kitaplar bizi,yüzyıllarca zaman diliminden atlatır,bu günlere getirirdi.Geleceğe doğru değişmemizi ve gelişmemizi sağlardı.

O küçücük ışık hüzmesi olmasa,geceler boyu onca kitap nasıl okunurdu.Ocakta yanan koca kütüklerden çıkan aydınlık o kitapları okumamıza yetmezdi de,idareden çıkan o cılız ışık,sayfalara yazılmış bit kadar küçük yazıları okumamızı sağlardı.Zira idare elimizin altında,yanıbaşımızdaydı.Ocak ise sabit,yerinden kıpırdayıp baş ucumuza gelemez.

İdareden,cam şişeli gaz lambasına geçmek devrim gibi birşeydi.Herkes her zaman gaz lambasını kullanamazdı.Gaz lambası idareye göre çok fazla gaz tüketirdi.Önemli misafirler geldiğinde yakılması gereken bir araçtı gaz lamabası.Numaralıydı.Beş numaralı camlı olanı en büyüğü idi.O da çok gaz yaktığı için az kullanılırdı.

Lüks denen araçlar ise,adı üstünde lükstü.Köyde bir iki evde ya var,ya yoktu.Bizden öncekiler de onu,hemen hemen hiç görmemişler zaten.

İdare,onunla yaşayanlara daha dün gibi geliyor.Ama yeni çağın gençlerine de tarih kadar eski.Anlatması bile zor.

İdare,hayatın vazgeçilmezidir.Bugün de hayatı bir şekilde idare ediyoruz.Ama idare ile yaşamak çok zordu.Yaşayamayan bilemez,anlayamaz.

Aslında nostalji olsun diye turistik düzenlemeler yapmak gerek.Turizmciler bunu yapabilir.Hiç olmazsa bir günlük idareli hayatlar yaşatmak,batılılara ilginç gelebilir.Önerimdir,böyle bir olguyu düşünsünler.Her şeye sahip yaşama biçiminden sıkılmış insan guruplarına sunulacak değişik bir turistik öge olabilir.

Hayatı ıskalamayalım.İdare edelim.Yaşamak idare etmektir,hem hayatı,hem kendimizi.Sahip olan idare eder.İdarenin olmadığı,mağara hayatlarını düşündüğümüzde, idareli hayatın ne kadar lüks olduğunu anlarız.Demek ki biz mağaralı yaşamdan bir kademe ilerisini yaşamışız.

Ne mutlu bize.

Ne mutlu yaşamı idare edebilenlere.

Ramazan Işık

ERCİYESTE KAR OLSAM

2009-06-01T16:54:00.000-07:00

ERCİYESTE KAR OLSAM

Temmuz da Erciyes'te kar olsam, buz gibi.
Örtsem koca dağı köşe bucak.

Eriyip aksam ılgıt ılgıt.
Kor düşmüş yüreklere,
Baharda patlayan göz olsam.

Ordan ovaya insem,
Sarımsaklı Suyu'nu tersine çevirip,
Bünyan'a uğrasam.

Anamın ellerini öpüp,
Hayır duasını alsam.
Bir de selam koysam cebime Zülfi (annem)'den.
Zamantı çayına karışsam,
Köyümün derelerinden geçip.
Seyhan'a ulaşsam çalkalanıp, köpürüp.
Adana'da Hasret (babam)'e kavuşsam.
Ellerinden öpüp, incitmeden
Yüz sürsem toprağına.
Selamını iletsem "Nazlı Yari"nin.

Göz yaşlarını silsem, yarasına merhem olsam.
Anasından bir beyit okusam, baş ucunda,
Fatihadan sonra.
"Ne yatıyon aslan oğlum,
Yiğit yaylasına çıkar"diyor, Uzun Hapba desem.

Kalkarmı bilmem, bunca zamandan sonra.

Başındaki, kurumaya yüz tutmuş
Çam ağacını yeşertsem, yeni umutlarla.

Akdenize karışsam, yarama tuz bassam.
Acılarımı dindirsem.

Buhar olup göğe çıksam.
Bir tan vakti, şebnem olsam,
Gül destesinin üstünde,
Sevgilinin dudaklarına dokunmak için.

Ramazan Işık

.

HAYATA YENİDEN GELMEK

2009-05-27T07:31:00.000-07:00

Yaşamın bunca yükünü ve kahrını çektikten sonra yorgun düşebilir insan.Bazan artık yaşama sevincim azalıyor mu diye de karamsarlığa kapıldığımız olmuyor değil. Özellikle de,hayatı zor kazanmışsanız,bu yorgunluk erken çökmüş olabilir omuzlarınıza.Bazan çıkış yolu ararsınız,hayatın basamaklarını çıktıktan sonra,dönüşe başlamışlık hissinden kurtulmak için.

Hobileriniz varsa,bir miktar teselli edebilir sizi.Ebru yaparsınız.Saz çalarsınız veya oymacılık.

Bazıları,işleriyle hobilerini birleştirmişlerdir.Onlar daha şanslı.Arıcılık yapanlar öyledir örneğin.Hem hobi,hem kazançtır.Hayvan sevmek ihtiyacınızıda gidermeniz de cabası.

Sanatla uğraşmakta bir çözümdür bazan.Resim yapar,gravür çizersiniz.

Dindar olanlar kendilerince bir problem olmadığını söylerler,bu konuda.Dini inançların,insanı boşluktan kurtardığını söylerler.Ama dindar insanlardan da bunalıma girenler olmuyor değil.Sanatçılarda olduğu gibi.

Yazı yazmakta,başka bir yol.Yazdığınız sürece umutlarınız artar,hayattan.Yazdıkça geleceğe doğru,bir ok attığınızı düşünür,gelecek umutlarınızı o okun gideceği yerlerde yeşertirsiniz.

Ama,tüm bunlardan farklı ve bunların hiçbiriyle karşılaştırılamıyacak bir güzellik var hayatta.Bu güzelliğin,kelimelerle anlatılması bile zor.O da bir torun sahibi olmak.Dünyaya yeniden gelmekse,bu işte.Sanki yeniden doğmuş gibi oluyorsunuz.

Torun sahibi olduğunuzda,haliyle belli bir yaşı geçmişsinizdir.Ama karşınızda bu minicik yavruyu gördüğünüzde,O'nunla beraber sanki siz de yeniden doğuyorsunuz.Beraber aguular yapıp,beraber emekliyorsunuz.Beraber apalayıp,beraber yürüyorsunuz.Belki de çocuklarınızla oynayamadığınız atçılık oyununu,torununuzla oynarsınız,at da tabii sizsiniz.

Uykusu geldiğinde mırın mırın,kedi gibi sarılıp yattığınızda,asıl çocuk sizsiniz.Ben ne zaman büyüyeceğim diye sorasınız gelir,etrafınıza.Hele,dede torun yan yana iki bisikletle yarışmanın keyfini,sanmıyorum ki şimdiye kadar herhangibir şeyde bulmuş olasınız.

Hayat böyle birşey işte.Ümitler her zaman yeşerecek...

Siz de gelecekte yaşamak ve kalıcı olmak istiyorsanız bir an önce büyüyüp torun sahibi olun.

Torun sahibi olun ki,küçülüp hayata yeniden başlayın.

TEMİZ ÖLÜM

2009-05-23T20:40:00.000-07:00

foto-yasemin tangören

...Ölüm, genç yaşlı her insanın aklına gelir. Daha çok ta yaşı ilerlemiş olanların aklından çıkmaz. Doğaldır bu durum. İnsanoğlu bu konuda aciz olduğundan, yapabileceği fazla birşey de yoktur. Ancak ölüm üzerine temenniler vardır. Olursa olur, olmazsa da başa gelen çekilir.

...Bazı toplumlar, ölümden hiç konuşmazlar. Örneğin japonlar, bu konuyu hiç açmazlar. Ölümden çok korktuklarından mı, yoksa bu işi bir tabu olarak algıladıklarından mı , bilmiyorum. Buna rağmen dünyada, ilk kamikazeler ve harakiri yapanlar da japonlardan çıkmıştır. Bu da ayrı bir çelişki. Ayrıca başarısız olan devlet yöneticilerinin intiharları da, kayda değer.

...Ölüm üzerine, benim temennim var. Örneğini dedemin vefaatında , gözlerimin önünde gördüğüm bir ölüm bu. Doğrusu böyle bir ölümle, bu dünyadan ayrılmak isterim. Nasıl olsa bir gün ayrılacağız ya bu dünyadan. Onun için benim istediğim bir biçimde olsa olmaz mı. Gerçekleşmesini istediğim bir temenni sadece. Yoksa aklınıza kötü şeyler getirmeyin.

...Ölüm kaçınılmaz. Kalp krizi ile ölmek te, çok temiz bir ölüm şekli bence. Kalp krizine neden çare arıyor ki insanoğlu. Nasıl ölmeyi istiyor. Uzun uzun yaşayıp, çeşitli hastalıklarla boğuşup , acılar içinde kıvranarak ölmek çok mu güzel.

...Dedemin vefaatını anlatmak isterim tam burada;

...Dokuz yaşlarındaydım. Toplamı yedi sekiz haneli bir köyde yaşıyorduk o yıllarda. Dedem, babaannem ve ben. Üçlü trioyduk, o zaman. Evin hakimi dedem, yöneticisi babaannem, kralı da bendim. Yetim büyütülen torun olarak, bir dediğim iki edilmiyordu. Tabii o köyün ne imkanları varsa o çerçevede. Yoksa aklınıza bu günün dünyası gelmesin. Tarihten öncesi gibiydi, bizim şartlarımız. Çocukluğumun tüm oyuncağı, avuç içine sığacak büyüklükte bir adet dolma top idi. Günlerce koynumda yatırdığımı bilirim, o topcağızı. Gerisini siz anlayın. Olsun, gene de çok tatlı ve mutlu bir yaşantımız vardı, o dağ başındaki köyde.

...Ancak, bu uzun sürmedi. Dedem altmış üç yaşına gelmişti ve o yıllarda bu yaş, çok ileri bir yaştı. Bastonuyla geziyordu, bizim köyün Musa Emmisi. Üstelik de, tütün içmeye hiç ara vermemişti, bu yaşına kadar. Tütününü de, iki köy öteden ben getirirdim, çocuk yürüyüşüyle saatlerce yol yürüyerek.

...İşte, bu şartlarda bir akşam, köy evimizin oturma odasında oturmuş, babaannemin dövmeden yaptığı "sütlü çorba"'mızı yiyorduk. Birden, dedemin, "oof sol koluuum", diye seslendiğini duydum.
"Karı sol kolum çok ağrıyor, şu kolumu bir salla, ne oldu buna" , diye sıkıntılı bağırıyordu. Babaannem, dedemin sol kolunu sallamaya başladı. Biraz rahatlamış görünüyordu dedem. Minderine uzandı. Üstüne yorganını örttük. Ben , o günkü ödevlerimi yaptıktan sonra uyuya kalmışım. Birden , babaannemin avaz avaz bağırmasıyla uyandım. "Heriiif, amaan, Musaaa", sesleri gırla gidiyordu. Ne olduğunu önce anlayamadım. Korkuyla sıçradım.
"Deden öldü" dedi babaannem........

...Dünya dönüyordu. Çocuk aklımla, anlamaya çalıştım olayı. Babaannem komşulara koştu hemen. Köylüler toplandı eve. Hikayeyi teker teker, her gelen, tekrar tekrar dinliyor, ben de dedemi kaybetmenin acısını, en derin şekliyle yaşıyordum.

...İşte bu kadarmış dedim kendi kendime.

...Ölüm bu...

...Ne kadar da kolaymış.

...O gün bu gündür dileğim; "Allahım, bana da, dedem gibi bir ölüm ver", olmuştur. Nasıl olsa birgün gitmeyecekmiyiz bu fani dünyadan. Ne olur dileklerimiz kabul olsa...

...Ben de Karabaşlı Köyü'nün Musa Emmisi gibi, az bir sıkıntıdan sonra, terki dünya etsem...

...Ölüm gerçek.

...Herkese, sağlıklı bir yaşamdan sonra, güzel ölümler diliyorum...

...Ramazan Işık

DOST ARIYORUM

2009-05-22T13:10:00.001-07:00

foto-s.serdar ışık

Dost arıyorum,arkamı dönebileceğim.
Verdiğim sırları,geri yansıtmayacak.
Zamanı tersine çevirip,başıma kalkmayacak.

Dost arıyorum,karşılık beklemeden seven,
riyasız,çıkarsız,sevgi dolu.

Dost arıyorum...

Dost arıyorum,zamana bağlı kalmayan,
zeminle bağlantı kurmayan.

Dost arıyorum,beni anlayan,duygularımla oynamayan.

Sığınacak liman olacak dost arıyorum.

Dost arıyorum,kara günde yanıbaşımda,acımı paylaşıp,azaltacak.

Dost arıyorum,güzel günlerimde sevgimi paylaşıp,çoğaltacak.

Dost arıyorum dost,candan öte can gibi.

YILAN SEVGİSİ

2009-05-19T14:51:00.000-07:00

foto-yasemin tangören

.
Yılanı seveni duydunuz mu hiç.Duymadıysanız duyun.Ben onlardan biriyim.Yılanı severim.Ayırt etmeden,tüm hayvanları sevdiğim gibi.
.
Bu yılan sevgisi bana nereden geldi,onu biliyorum.Çocukluğumun ilk yılları köyde geçti.Doğal ortamlarda,tarlada,koruluk ormanda,derelerde,pınar başlarında.Yaşadığım bu yerler hayvanlarla paylaşılan ortamlardı.İçtiğiniz suyu paylaşmak zorundaydınız.Aynı çimenlere,aynı ağacın gölgesine uzanıp yatmanın zevkine doğada yaşayan bu hayvanlarla beraber varıyorduk.Çimenlerde dört yapraklı yonca ararken yılana basmanız içten bile değildi.
.
Hayvanların kötülüğünü anlatan olmazdı çevremizde.Herkes doğadaki hayvanların faydalarından konu açardı.Özellikle yılanlar ayrı bir yere konurdu.Her evin bir çift yılanı olduğu vurgulanırdı,bu konuşmalarda.Hikayeleri de anlatılırdı.Bu hayvanların evlerimizin koruyucuları oldukları,onlara ilişmememiz gerektiğini anlatan insanların öğütleri ile büyüdük biz.Eğer yılanlardan biri öldürülürse,diğer yılanın eşinin öcünü alacağı anlatılırdı.Onlar da canlıydı.Bir yurtları yuvaları vardı.Nasıl bizim bir ailemiz varsa,onların da bir ailesi vardır.
.
Her evin bir çift yılanı olur ya.Bunları biz,zaman zaman görürdük,serpente de dolaşan yılanları.Evlerin damları yuvarlama denen ağaçlarla örtülü idi.Bu ağaçların uçları duvarlardan bir miktar dışarıya taşardı.Evin duvarlarını yağmurdan yaştan korusun diye bu çıkıntılar yapılırdı.Buna SERPENTE denirdi.Şimdiki adı saçak olan serpente,aynı zamanda yılanların gezinti yeriydi.Damda bulunan zararlı böcekler ve fareleri temizleme görevi bu yılanlara aitti.
.
Evin koruyucusu olan bu hayvanlar,kimseye zarar vermezdi.Şimdiki bakış açımla değerlendirdiğimde görüyorum ki,zaten zehirli de değilllerdi.
.
Biz insanlar,zararlı zararsız pek çok canlıyı peşinen,düşman ilan ediyoruz.Bu çok yanlış.Biraz düşünsek,doğada her canlının bir görevi olduğunu anlarız.O canlılara da,ona göre davranırız.Onların yaşamalarına izin veririz.
.
Doğaya karşı hoşgörülü olmalıyız.Doğadaki çeşitlilik olmasa,hayatın anlamı olmazdı.
.
Yunus Emre boşuna dememiş,"yaradılanı severiz,yaradandan ötürü"diye.Yılanlar da yaratılmış değil mi.Demek ki onları da sevmek gerek.Diğer canlı ve cansız varlıkları sevmemiz gerektiği gibi.
.
Sevgi varlığın temelidir.

Ramazan Işık

ÇALKAMAÇ

2009-05-13T05:13:00.000-07:00

.
Ne yazsam bugün.Öylesine oturdum bilgisayarın başına.Bir şeyler gelir elbet aklıma.Klavyedeki tuşlara basmaya başla bir bakalım dedim kendi kendime.
.
Ne yazılacak ,eğitimcilik var ya serde işte,gene başlayacak öğüt vermeye.Oysa insanın hangi yaşta olursa olsun,öğüt vermekten çok almaya ihtiyacı var.Nasıl ki hayatta eksikler bitmiyor.Alınacak akıl da bitmiyor.Dağdaki çobandan,üniversitedeki profesöre kadar her kesimden insanın akla ihtiyacı var.Yaylanın başındaki kuzunun ihtiyaçlarını profesör ne bilsin.Makinenin teknik hesaplarını da çoban bilmez.Kuzu yetişmese aç kalırız.Makine olmasa yaya kalırız.
.
Ama herkesin bildiği bir şeyler var.Onu da birilerine anlatmak ihtiyacı var.Bu işe bazan gevezelik de diyoruz,dinlemekten sıkıldığımız zaman.Ama gevezeler de olmasa bunca şeyi nereden öğreneceğiz.Herkes bildiğini kendine saklasa gelişme olmazdı.Oldum olası,"bu işin püf noktası bende saklı"diyenlerden hazzetmem.Paylaşmayı bilmeyenleri de sevmem.Paylaşmak demek,hayat demek.Var olmak paylaşmaya bağlı.
.
Şimdi soruyorum size,"çalkamaç"ı duydunuz mu hiç.İşte gecenin şu saatinde canım çekti.Duymadıysanız duyun.Ayranın adıdır çalkamaç,bizim oralarda.Yaz günü tarlada çalışanların dört gözle beklediği,kana kana içtikten sonra,bir gölge bulursa bir saat uyku çekmesine vesile olan içecektir çalkamaç.Yayık yayıldıktan sonra,yağı alınmış yoğurdun kalanıdır çalkamaç.
.
İşte böyle.Çalkamaç apartman katlarında oturup,marketlerden hazır alınan yoğurtlara yapılan ayrana benzemez.Sütü inekten kendin sağacaksın.O sütü mayalayıp yoğurt yapacaksın.O yoğurdu çalkalayıp çalkamaç yapacaksın.
.
Çalkamaç bakır taslarda sunulmalıdır,kalaylı bakır taslarda.O zaman tadı başka olur.Taslar da büyük olacak.Hani şöyle dövmeli taslar,maraş işi.Nerde bulacaksın şimdi onları.Elde olanlar da merdiven başlarına kondu,oradan yürütenler yürüttü.Ara ki bulasın.

Ramazan Işık

VELESPİT

2009-05-07T07:59:00.000-07:00

.
Telleri ışıl ışıl ışıldayarak dönüp gidiyordu.Güneş vurdukça parlayan metal parçaları,öyle hoş görünüyordu ki,üstündekinin öğretmenimiz olduğunu ne zaman sonra farkedebildik.Adını duymuştuk ama,nasıl birşey olduğunu görmemiştik daha.Nereden göreceğiz.Okul çağına gelmişiz,kasaba yüzü görmemişiz.Televizyon denen alet,uzak ülkelerde kullanılsa bile,bizim yakınımıza yaklaşmamış daha.Ancak radyodan şarkılar ve türküler dinliyoruz.O da her evde yok.Dedem gibi,şartlarını zorlayarak alan bir iki ailede var.Kitaplar ise dağları,ovaları,savaşları anlatıyor.Yaşanan hayattan örnekler verdiği yok.Bu durumda bizim böyle bir aracı görme ve böyle bir araç olduğundan haberdar olma şansımız da yok elbette.
.
Öğretmenimizin bir "velespit" aldığı ağızdan ağıza yayılmıştı ama,getirip bize göstermeden nereden bileceğiz.
.
Çocuklar harman yerinde toplandık,oyun oynuyorduk.Köyün alt ucundan bir araç göründü.Tekerleklerinde,güneş vurdukça ışıl ışıl parlayan telleri vardı.Geldi geldi yanımızda durdu.Hepimiz şaşkın.Aaa ne kadar güzel.Kafamızı kaldırdık üstünde öğretmenimiz var.O zaman öğretmenle pek konuşulamayan zamanlar.Öyle hayret ettiğinizi filan da belirtmiyeceksiniz.Sadece şaşkın bakacaksın,o kadar.
.
Öğretmen harman yerinde bir iki tur attı.Bu harman yeri velespiti ilk defa görüyor olmalı.Biz ağzımız açık seyrediyoruz.Küçük çocuklar bizden şanslı.Onlar velespitin arkasından koşabiliyorlar.Okula gidenlerin böyle bir şansı yok.Ya öğretmen kızarsa.Onun için uzaktan seyrediyoruz.Ne kadar güzel birşeymiş bu velespit,diyoruz kendi aramızda.Bir ara zırr diye bir de ses çıktı.Bu da ziliymiş.Önüne insan gelirse öttürecekmişsin.Düğmesine basınca ötüyor.Keşke ben de bir kere öttürebilsem.
Nerdee,öğretmenin o,dokunamazsın ki.
.
Yatağa yattığımda hayal kurardım ,birgün benim de bisikletim olabilir mi acaba.Nerden olacak,bu imkansız diye geçirirdim içimden.
.
Evet hayat boyu bisikletim olmadı.Bilgisayarım oldu,arabam oldu,ama bisikletim olmadı.
.
İçimde bir ukte olarak kaldı.Neden bir bisiklet almadım diye hayıflanırım hep.Zaman geçmiş değil ama,olmadı işte.Bakarsın birgün piyangodan çıkar veya torunumun biri dedeler gününde hediye eder.Sahi dedeler günü diye bir gün var mı.
.
Yıllar sonra çocuklarıma,daha sonraları torunuma bisiklet alırken,hep o günleri hatırladım.Şimdiki kuşaklara,o günleri nasıl anlatmalı ki.Çocukluğumda öğretmenimle konuşamadım,şimdi de çocuklarımla konuşamıyorum.Anlatsan bir de alay etmeye başlarlar.Babaa gene başladın eskilerden anlatmaya.Senin bu eski hikayelerin de hiç bitmiyor diye.
.
Bitermi yaşanmışlıklar.Örneği yok ki.Bir daha yaşanmayacak.Ama bu özlem de içimizde duracak.
Velespit tutkusu hiç bitmeyecek.

Ramazan Işık

BABA SÜLEYMAN

2009-05-06T03:47:00.000-07:00

.
Eğitim alıp, bir diplomaya sahip olabilirsiniz. Diplomanıza göre size, doktor, mühendis, öğretmen diyebilirler. Subaysanız, rütbenize göre ünvanınız hazırdır zaten. Kurmay sınavlarını kazanmışsanız, paşa da olabilirsiniz. Ya da, bir zanaatkar olursunuz, o zanaatınıza göre bir isim alırsınız. Marangoz, su tesisatçısı, sıvacı, demirci. Bunlar bir insanın çalışarak, eğitim alarak kazanabileceği ünvanlardır.

Bazı ünvanlar vardır ki, böyle kurumsal değildir. Her yerde görmez ve rastlayamazsınız. Ama bu ünvanın verildiği kişileri gördüğünüzde de, yerinde bir kavram olarak, toplum tarafından yaşatıldığını anlarsınız.

"Baba", ünvanı, toplumsal kurumların en önemlisidir. Çevresinde sevilen, karşılık beklemeden herkesin yardımına koşan, kendisinde olmayanı bile bir şekilde temin edip, ihtiyaç sahiplerine ulaştıran insanlara verilen bir ünvandır BABA.
Ama toplum istemeden, hiçbir insana , "BABA" lakabı veya ünvanı verilmez.

Bir kişinin, sonradan yerleştiği bir yörede, "Baba" lakabı ile anılması, öylesine kolay bir iş değildir. Çok emek ister. Her insana böyle bir ünvanı vermezler, kolay kolay. Zaten bu ünvanı almak için de ayrıca çalışılmaz. Çalışsan da olmaz. İlla, toplum belirleyecek onu. Kendiliğinden oluşup verilecek.

BABA

İşte toplumun belirlediği bu ünvana sahip bir kişiydi BABA SÜLEYMAN.
Dedik ya, bu ünvan öyle kolayına kazanılmaz. Öncelikle büyük bir yürek ister. Öyle bir yürek ki, kocaman olacak. İçine dünyalar sığacak. Kimsenin yapamadığını yapacak.

Dünyalar sığardı yüreğine Baba'nın.

Babasını çok küçük yaşlarda kaybettiğinden olsa gerek, yetim gördümmü yüreciği erirdi. Karşısında dayanamazdı. Onun için, dünyada hiçbir tutar dalı olmayan bir yetim genç oğlan çocuğu, kızını istettiğinde, iki etmedi. Daha ilerisini yaptı, O'na gerçek babalık yaptı. Öyle bir ilişki oluşturdu ki, aralarında, son nefesinde O'nun adını sayıkladı. Elbette vefaatıyla O'nun da yüreğine ateş düşürdü. O genç bunaldığı zamanlarda, tek cümlesi, "Nerdesin Baba" , oldu.

Ağaç yetiştirdi Baba, bulunduğu yörelerde örneği görülmeyen ağaçlar. Bahçeler oluşturdu. Ağaç yetiştirmenin ibadet olduğunu biliyordu. Kuru bir yerde yaşamadı hiç. Mutlaka çevresi yeşil olmalıydı. Yoksa, kendisi oluştururdu. Şimdi, ebedi uykusunda yemyeşil çam ağaçlarının altında yatıyor olması, bu ağaç sevgisinden olsa gerek. Geride kalan çocukları ve torunları da, iki yanındaki iki küçük çam fidanını sulamaktan geri kalmıyorlar.

Parayla pulla işi olmazdı O'nun. "Dünya malı dünyada kalır", derdi. Kefenin cebi yoktu. Öteki tarafa kimsenin birşey götürdüğü de yoktu. "Ne yaparsan bu dünyada yap, arkandan iyi bir er kişiydi derlerse , işte o zaman gerçek insansın", derdi. Ve öyle ayrıldı bu dünyadan, Baba Süleyman.

Bir kış günü, terki dünya ettiğinde, küçük ilçede, büyük bir kalabalığın omuzlarında gitti son yolculuğuna. Babasını seferberlikte kaybetmesine rağmen, hayatı dolu dolu yaşamasını bildi. Seksenbeş yaşında vefaat etti. Ama oğlu, O'nun yokluğuna dayanamayıp, gecenin üçünde mezarı başında gözyaşı dökmekten geri durmadı, bu yaşta kaybettiği babasının ardından.

Yattığı yerden, huzurlu ve mutlu bakıyordur bu yalan dünyaya. Zira hayat çok kısa ve herşey geçici. Önemli olan, biz bunun fakındamıyız. Geçici dünyada, kalp kırmadan yaşamasını biliyormuyuz, Baba Süleyman gibi.

Ramazan Işık

İLKME YOĞURDU

2009-05-05T08:45:00.000-07:00

.
İlkme Yoğurdu Ve Tarhana
.
Son zamanlarda garip bir şekilde eski yaşam şartlarımdan kalanları hatırlamaya başladım.Yaşmı ilerliyor,emeklilik mi başa vurdu,nedense.Daha çok ta çocukluk dönemine ait olan bu olgulardan,şimdiki kuşakların bilmediğini sandığım bazılarını burada anlatmak istiyorum.
.
Çocukluğumda, bizim oralarda tarhana yapılırdı.Tarhana uzun geçen kış günlerinin, vazgeçilmez yemeği idi.Öyle vazgeçilmez ki,hem çorba,hem eğlencelik çerez,hem ıslatılıp yenen pratik aparat.
Anadoluda çok çeşitli tarhana türleri vardır.Bizim tarhana dövme ve yoğurttan yapılır.
.
Tarhana yapmaya başlamak için,çok miktarda yoğurt gerekir.Köy yerinde bu kadar çok miktarda yoğurdu bir iki gün içinde elde etmek mümkün değildir.Onun için yoğurdu biriktirmek gerekir.
Yoğurt biriktirme işlemi ise oldukça ilginçti.Bu iş için öncelikle bir keçi derisine ihtiyaç vardı.Tulum şeklinde yüzülmüş keçi derisinin boğaz bölümü dışında kalan delik kısımlar dikilirdi.Dış kısımdaki kıllar traş edilerek derinin yüzü temizlenirdi.Say şeklinde düzgün bir taş,derinin oturtulacağı zemin olarak hazırlanır,hazırlanan bu deri,boğazı yukarı gelecek şekilde ,kilerde veya evin ocaklık denen bölümünde uygun bir köşeye yerleştirilirdi.
Evdeki sağımlık hayvanlardan elde edilen günlük yoğurt,bu derinin içine dökülürdü.Günler geçtikçe,derinin içi yoğurt dolmaya başlardı.Bu yoğurt biriktirme işlemine İLKME YOĞURDU denirdi.Derinin su geçirme özelliğinden dolayı,yoğurdun acı suyu deriden dışarıya sızardı.Dışarı sızan bu sızıntıya KEF denirdi.Derinin yüzünde oluşan kef,zaman zaman bıçakla sıyrılıp atılırdı.İlkme yoğurdu acı suyu atılmış bir yoğurt olduğundan çok lezzetli olurdu.Görünüş bakımından süzme yoğurt gibiydi.
Derinin içi yoğurtla dolup,yeterince ilkme yoğurdu elde edilince,tarhana yapımına geçilirdi.
.
Büyük kazanlarda haşlanan dövmeler,bol miktarda ilkme yoğurdu ile karıştırılırdı.Yeterince tuz eklenip,mayalanması için savanlar içinde iki gün bekletilirdi.
.
Suyunu çekmiş ve mayalanmış olan yaş tarhana,KAŞŞAK denilen,kamışların yan yana dizilip örülmesinden oluşan sergiye,avuç içinde şekil verilerek serilip kurutulurdu.Kurutma işlemi genellikle dam başlarında yapılırdı.Geceleri damda tarhananın yanında,yıldızları seyrederek yatmak ayrı bir zevkti.
Kuruyan tarhanalar çuvallara konulup,kışın tüketilmek üzere ambarlara kaldırılırdı.
.
Nefis tarhana çorbası vazgeçilmezimdir.Tarhanayı ne yapar eder,her yıl yaparım.Pazarda satılanlar beni kesmez.İlla kendi zevkime göre yapmalıyım.Ama doğaldır ki,eski usullerle yapmıyorum artık.Eski usulle yapmaya kalksan,deriyi nerden bulacaksın,yoğurdu nasıl ilkeceksin.
.
Ama ilkmek istediğim başka şeyler var.Sevgiyi ilkmek istiyorum.Bilgiyi ilkmek istiyorum.İlkme yoğurdu gibi sabırla ve usanmadan.Zaman zaman da kefini alıp atmak istiyorum yaşantıların.Yoksa nasıl çekilir bu hayat.
.
Herkese de tavsiye ederim.Sevgilerinizi,ilkme yoğurdu gibi biriktirin.Kin ve nefretleri ise,kef gibi sıyırıp atın hayatınızdan.

Ramazan Işık

TANDIR BAŞI SICAKLIĞI

2009-05-01T04:39:00.000-07:00

.
Tandır'ı bilenleriniz vardır.Hayatımıza şehir yaşamının girmesiyle,tandır kültürü yok olmaya başladı.Bu yaşam biçiminde yaşamış olanların da nesli tükeniyor.Tandır sohbetleri kaybolup gidiyor.Son nesil kaybolmadan,bu tandır başı sohbetlerinin kayda geçmesi gerek.
.
Yörelere göre değişmekle birlikte,çocukluğumda bir köy ziyaretinde yaşadığım tandır manzarasını anlatacağım.
Köy evinin en geniş odasının en orta yerine,ağız çapı yaklaşık 80 CM,derinliği de yine 80 CM civarında bir silindir çukur kazılırdı.Çukura,en dip kısmından dışarıya kadar bir delik açılırdı.Bu delik tandırın hava alıp,içindekilerin yanmasını sağlıyordu.Bu hava deliğine "Küfle Deliği"denirdi.Böylece tandır tamamlanmış olurdu.
Tandırlı evde yaşamak çok zevkli bir hayattı.
Tandır bir evin merkezini oluştururdu.İçinde ateşler yakılıp,ekmekler,yemekler pişirilirdi.
Özellikle "tandır ekmeği"harika birşeydi.yapısı gereği aylarca bayatlamadan saklanabilirdi.Kendi başına,katık istemeden yenebilen bir lezzeti vardı.Bu arada bilmeyenler için söylemeliyim.Katık,ekmekle beraber yenen yiyeceklere denir.
Bir miktar peynir,bir domates veya salatalık yerine göre ekmeğinizin katığıdır.
.
Tandırda yerine göre,odun,tezek,iri saman yakılırdı.Tezek,hayvan gübresinin su ve samanla karıştırılıp,kalıplara dökülerek kurutulmasından elde edilen bir yakıttır.
.
Yakacaklar yanıp,kömür olduktan sonra,ağzına büyük bir taş kapak kapatılırdı.Üstüne de geniş,yuvarlak bir mitil atılırdı.Mitil çok büyük bir örtü idi.Altına dört yönden girenlerin ayakları birbirine değer değmez olurdu.
Burada mitil'i de açıklamam lazım.Evlerde işe yaramaz hale gelmiş bez parçaları birleştirerek,yorgana benzer bir örtü oluşturulurdu.Bu örtüye mitil denirdi.Mitilin altına,ev halkından özellikle çocuklar her yönden sokulurdu.Dışarda kar ve tipi,içerde mitilin altında,tandırdan gelen sıcaklık ve sohbet.Ablaların ve ağabeylerin konuşmaları ninni gibi gelirdi,bu mitil altı sokulmalarda.Bu konuşmaların arasında ne zaman uyuduğunuzun farkına varamazdınız.
.
Soğuk kış günlerinde tandırın başında toplanırdık.Yaşlı nineler masal anlatırdı.Çocukar bir türlü uslu durmazdı.Birbirini gıdıklayanmı dersin,kikirdeyenmi dersin.Ama herşeye rağmen o nineler,sabırla masallarını anlatmaya devam ederlerdi.
.
Şimdi yıllar sonra çocukluğumu,tandırda altına sokulduğum mitili ve masalcı Kete Ana'yı(nine) özlüyorum.

Raazan Işık

GEVREĞİNİ İÇİNE DÜR

2009-04-29T07:25:00.000-07:00

Bilenler bilir, bazı bölgelerimizdeki köy yerlerinde yufka ekmek yapılır. Çocukluğunda bu ekmekle büyümüş olanlar, bir türlü bu ekmekten vaz geçemezler. Nerede olursa olsun arayıp bulup yemek isterler.
Bu ekmeğin tadına doyulmaz. Çeşitli özellikleri vardır. Özellikle ve öncelikle adından da anlaşılacağı üzere yufka olduğu için dürüm yapmaya elverişlidir. Dürüm yapılarak yenmesi gereken yiyecekler için birebirdir.
.

Yufka ekmek, amur çok ince açıldıktan sonra büyük sac üzeride pişirilerek yapılır. Pişirilen çok miktarda yufka üst üste dizilip kurumaya bırakılır. Kurumuş yufkalar bu hali ile uzun zaman bekleyebilir. Birkaç ay ihtiyacı karşılayacak ekmek bir seferde pişirilir. Bez bohçaların içine konup yüksekce yerlerde bekletilir. İhtiyaç kadarı sulanıp, yumuşatıldıktan sonra yenir. Bu sulama işlemi şöyle yapılır. Yufka ekmekler birer birer alınır. Sofra bezi denen geniş bir bez içine konur. Avuç içine alınan bir miktar su, bezin içine konan her yufkanın üstüne serpilir. Su serpildikten sonra bezin kenarları ekmeklerin üstüne örtülür. Bir süre bekleyen ekmekler, yumuşayarak yenecek hale gelir.
.
Yufka ekmeğin kenarları, sulandıktan sonra bile biraz kuru olur. Bunu da çözmek için dört kenarını içine gelecek şekilde katlanır. Tekrar onlarıda içine katlayınca kenarların kuru yerleri yumuşar. Dört yufka bir araya getirildiğinde buna "Bir büküm ekmek" denir.
.
Yufkayı yerken daha kolay olsun ve kırılmasın diye gevrek kısımlarını içine dürerek yersin ki, dökülmesin. Ne kadar sulanırsa sulansın, kenarlarında bir miktar kuruluk kalan yufkayı kırmadan yemek ve zayi etmemek için gevreğini içine dürmek gerek.
Bu gerçeklikten yola çıkılarak, halk arasında oluşan bazı sıkıntılı durumları çözmek için ve insanlar arasındaki ilişkilerdeki bozuklukları düzeltmek ve hoşgörü ortamını yakalamak amacıyla daha çok yaşca büyük olanlar "gevreğini içine dür" der. Aralarında problem olan kişilere "eeeee fazla uzatmayın, gevreğini içine dürün" demekle, olayı büyütmeyin, hataları hoş görün demek isterler.
.
Çoğu zaman bu bakış açısına o kadar ihtiyacımız var ki... Aile içi ilişkilerden, sosyal ilişkilere. Siyasi problemleri çözmekten, kurumsal çatışmalara kadar her alana uygulayabilirsiniz, bu bakış açısını. Kısacası, şimdiki deyimle söylersek, biraz hoşgörü. Gevreğini içine dür deyimi, demokrasinin tam da kendisini tanımlıyor aslında.
.
Atalar doğruyu söylemiş de tutan yok. Eğer sağlıklı bir toplumda, demokrasi içinde yaşamak ve mutlu olmak istiyorsak GEVREĞİNİ İÇİNE DÜRELİM.

Ramazan Işık

GÖZÜMDE KALDI

2009-04-27T20:29:00.000-07:00

Gözümde kaldı.Bu deyim halk arasında çok kullanılır.İnsanın hayatta yapamadıkları ile ilgili bir özeleştiri gibidir de sanki.
Benim de gözümde kalanlar ne acaba,merak ediyorum.Sizin gözünüzde kalanlar neler.Bu düşünce jimnastiği sırasında,bunları bulmaya çalışalım.
Zaman içinde geliştirelim.
Benim gözümde kalan şey;ilk olarak,en azından bir veya iki dili edebi kitapları okuyacak düzeyde öğrenememiş olmak.Bir dil bir insan derler ya.Biz hala bir insan olmaya çalışıyoruz.Onu da tam olabildik mi bilmem.İkincisini olmak için şartlar mı oluşmadı.Biz mi beceremedik.Onu da anlamaya çalışıyorum.